Прејди на содржината

Радомир Путник (книжевник)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Радомир Путник
Радомир З. Путник
Роден/а9 јули 1946(1946-07-09) (80 г.)
Оџаци, НР Србија, ФНРЈ
НационалностСрбин, Југословен
НародностСрбин

Радомир З. Путник (Оџаци, 9 јули 1946 — 3 ноември 2025) ― српски писател, драматург, театролог, театарски и книжевен критичар.

Животопис

[уреди | уреди извор]

Радомир Путник роден во Оџаци на 9 јули 1946 година. Основно училиште и гимназија завршил во Вршац. Дипломирал драматургија на Академија за театар, филм, радио и телевизија во Белград во 1972 година.

Од 1972 до 1976 година бил уредник на театарската и филмска рубрика во списанието „Књижевна реч“. Во Телевизија Белград работел од 1974 година, како хонорарен драматург во Драмската редакција на Првата програма. Од 1978 година бил уредник во Драмската редакција, а од 1983 уредник во Редакцијата на играната програма до 1993 година и од 1997. Во меѓувреме бил директор на Драмата во Народниот театар во Белград (1993 — 1997). Од мај 1999 година до август 2001 година бил главен и одговорен уредник на Уметничката програма на РТС. Бил и театарски критичар на Третата програма на Радио Белград (1974 — 1993) и „Политика“ (1986—1993) и главен уредник на списанието „Сцена“ (1990 — 1994), како и професор по драматургија во филмското училиште „Дунав филм“ во Белград. Од септември 2001 година до јули 2003 година, работел на местото уредник на Културно-уметничката програма на РТС-ТВБ. Од јули 2003 година бил драматург во БК Телеком. На 16 ноември 2005 заминал во старосна пензија. Живеел и работел во Земун.[1]

Творештво

[уреди | уреди извор]

Објавил повеќе книги поезија, проза, театролошки и драматуршки огледи; напишало петнаесетина драми прикажувани во професионални театри и на телевизија, направил повеќе драматизации и адаптации на книжевни дела за театар и телевизија, како и телевизиска серија Крајот на династијата Обреновиќ (Крај династије Обреновиќ).

Напишал околу 1.500 критики на театарски претстави и книжевни критики за Третата програма на Радио Белград. Дел од критиката е објавен во дневниот печат (Политика, Политика експрес, Дневник, Вечерње новости) и книжевните листови и списанија (Дело, Треќи програм, Летопис на Матица српска, Књижевност, Савременик, Поља, Багдала, Кораци, Свеске, Театрон, Лудус, Књижевна реч, Књижевне новине, Књижевни лист...).

Добитник е на повеќе стручни и јавни признанија, од кои најзначајни се: Златни беочуг КПЗ Београда, Златна значка КПЗ Србије и Вукова награда.

Библиографија – Објавени дела

[уреди | уреди извор]
  • Каде да се тргне ( Куда кренути), Клуб на писатели, Вршац, 1964;
  • Птица со розова кожа (Птица ружичасте коже), Клуб на писатели, Вршац, 1970;
  • Резбарии (Резбарије), Багдала, Крушевац, 1971;
  • Заумна пештера (Заумна пећина), Нолит, Белград, 1972;
  • Неделен ручек (Недељни ручак), КОВ, Вршац, 1976;
  • Доцен час (Касни сат) (библиофилско издание, 30 примероци), АПУ, Белград, 1976;
  • Откривање на времиња (Откривање времена), Угао, Вршац, 1991.
  • Раскази за смртта (Приче о смрти), Клуб на писатели, Вршац, 1971;

Драматуршко-театролошки списи

[уреди | уреди извор]

Изведени драми

[уреди | уреди извор]
  • Што е најголемиот домет на сексот (Шта је највећи домет секса), Атеље 212, 1969;
  • Венијаминов крст, Радио Белград, 1969;
  • Трактат за кафенцето (Трактат о кафици), Народен театар Стерија, Вршац, 1972;
  • Симон од Кирена (Симон из Кирене), Радио Сараево, 1973;
  • Бурек со леш (Бурек с лешом), Радио Сараево, 1973;
  • Покајница, Радио Скопје, 1973;
  • Хероите не умираат (Хероји не умиру), Народен театар, Вршац, 1975;
  • Светковина, Народен театар, Сомбор, 1981;
  • Баца Ица и неговата Мица ( Баца Ица и његова Мица), Народен театар Стерија, Вршац, 1982;
  • Глинени гулаби (Глинени голубови), Народен театар Зеница, 1986;
  • Ноќ во Келтиевата куќа (Ноћ у Келтијевој кући), Радио Белград, 1986;
  • Климактеријум, Народен театар Стерија, Вршац, 1992,
  • Имаме доволно време (Имамо довољно времена), Народен театар, Зајечар, 1993;
  • Последните мигови на кралот Александар и кралицата Драга (Последњи тренуци краља Александра и краљице Драге), Хајат, Белград, 1996;
  • Туцинданска трагедија, Радио Белград, 2000;
  • Куќа на кејот (Кућа на кеју), Радио Белград, 2007.

Драматизации

[уреди | уреди извор]

Објавени книги од областа на драматургијата и театрологијата

[уреди | уреди извор]

Ги приредил следниве книги

[уреди | уреди извор]
  • Бело кафе (Бела кафа), драми на Александар Поповиќ, СКЗ, 1994;
  • Нега на мртовци (Нега мртваца), драми на Александар Поповиќ, Просвета, Белград, 1996;
  • Лица на поетот (Лица песника), РТС, Белград, 1999;
  • Изабрани драми на Александар Поповиќ (Изабране драме Александра Поповића) 1,2, Верзал прес и Војноиздавачки завод, Белград, 2001. и Војноиздавачки завод и Кариќ фондација, Белград, 2003;
  • Антологија на ТВ драмата 5 (Антологија ТВ драме 5), РТС и Војноиздавачки завод, Белград, 2002;
  • Антологија на современата монодрама (Антологија савремене монодраме), Фестивал на монодрама и пантомима, Земун, 2003;[4]
  • Панорама монодрама, Фестивал на монодрама и пантомима, Земун, 2004;
  • Театарски критики на Авде Мујчиновиќ (Позоришне критике Авде Мујчиновића), Стеријино позорје, Нови Сад, 2005;
  • Театарски и телевизиски монодрами (Позоришне и телевизијске монодраме')', Фестивал на монодрама и пантомима, Земун, 2006;
  • Монодрама и пантомима, Фестивал на монодрама и пантомима, Земун, 2008.

Адаптации за театар и ТВ

[уреди | уреди извор]

Поврзано

[уреди | уреди извор]

Надворешни врски

[уреди | уреди извор]

Литература

[уреди | уреди извор]
  • Волк Петар, Позоришни живот у Србији 1835-1994. - Писци националног театра, Музеј позоришне уметности Србије, Београд, 1995.
  • Симић Драгослав, Аутобиографије уживо - од Слободана Јовановића до данас, Београд, Драслав. 2007. ISBN 979-86-7614-069-4.
  1. ↑ Радомир Путник (књижевник) – Српска енциклопедија
  2. ↑ „Kraj dinastije Obrenović na RTS-u“. Архивирано од изворникот на 2014-08-12. Посетено на 2018-06-10.
  3. ↑ „архивски примерок“. Архивирано од изворникот на 2015-05-01. Посетено на 2018-06-10.
  4. ↑ „архивски примерок“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2014-08-08. Посетено на 2018-06-10.