532 Херкулина

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
532 Херкулина
532Herculina (Lightcurve Inversion).png
Тридимензионален приказ на 532 Херкулина заснован на светлосната крива.
Откривање
ОткривачМакс Волф
Откриено20 април 1904
Ознаки
1904 NY
Главен појас
Орбитални особености[1]
Епоха 22 ноември 2003 (ЈД 2452600.5)
Апхел3,26 АЕ
Перихел2,29 АЕ
2,7719820 АЕ
Занесување0,1777919
4,62 a
(1684.34607 d)
17,65 km/s
142.15781°
Наклон16,30843°
107,65510°
76,86717°
Физички особености
Димензии222,4 ± 4,2 km (IRAS)[1]
Маса~2,29×1019kg [2]
Средна густина
~4 g/cm³[2]
непозната
непозната
9,404951 h[1]
Албедо0,16[1]
Температуранепозната
Спектрален тип
S[1]
8,82[3] to 11.99
5,81[1]
0,228" to 0,073"

532 Херкулинаастероид од главниот појас со пречник од 225 км.

Откривање[уреди | уреди извор]

Астероидот бил откриен на 20 април 1904 година, од Макс Волф во Хајделберг, и е заведен под привременото име 1904 NY.[4] Потеклото на неговото име е непознато, можно е да е именуван по митолошкиот лик Херкул, или по некоја непозната жена од то период. Поголемиот број од астероидите откриени од страна на Волф во овој период се наречени по ликови од опери, но доколку ова име е иведено од опера, досега не е пронајден таков запис.

Физички својства[уреди | уреди извор]

Херкулина е еден од поголемите членови на главниот астероиден појас. Се смета дека е еден од првите 20 по големина астероиди, но поголемиот број на точни димензии на поголемите астероиди не се сеуште определени. Моменталната проценка на неговата маса го сместува меѓу првите 10.

Забележителен е по своите сложени светлосни криви, поради кои е тешко да се определи обликот и вртежот. Збир од набљудувања со помош на точкеста интерферометрија од 1982 година довеле до создавање на преоден модел за Херкулина како тродимензионален објект, најверојатно со димензии 260 на 220 на 215 км. Анализата на податоците од 1985 година покажало дека се работи за несферен облик со една светла точка, додека пак фотометриските мерења од 1987 година покажале дека објектот е сферичен со две темни точки, што пак било негирано со топлинското испитување од 1988 година. Во доцните 1980-ти, општиот прифатен модел било дека станува збор за триосен објект големо албеди или пак топографски карактеристики.[5]

Неодамнешното фотометриско моделирање на податоците покажале дека Херкулина не е сферичен објект, туку коцкаст облик кој во една анализа е опишан дека наликува на „тостер“. Оваа анализа покажала постоење на поголеми кратери, како кај 253 Матилда, но без поголеми промени на албедото. Приближните односи на оските биле 1:1.1:1.3, во согласност со претходните модели но малку поиздолжени.[6]

Сателити[уреди | уреди извор]

Разгледувајќи ги недоследностите при окултацијата околу ѕвездата SAO 120774 во 1978 година,[7][8] Херкулина станала првиот астероид за кој е потврдено присуството на астероидна месечина, земајќи ја во предвид големината на пречникот од 216 км забележан е сателит со пречник од 45 км како орбитира на растојание од околу 1.000 км.[7] Сепак, внимателното испитување спроведено во 1993 година, со употреба на телескопт Хабл, не успеале да го откријат вториот објект.[9]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 "JPL Small-Body Database Browser: 532 Herculina (1904 NY)" (2008-11-17 last obs). конс. 2009-01-23. 
  2. 2,0 2,1 Masses and densities of minor planets - Yu. Chernetenko, O. Kochetova, and V. Shor
  3. "Bright Minor Planets 2005". Minor Planet Center. конс. 2008-05-21. 
  4. Provisional elements of the minor planet 1904 NY. J. C. Hammond, Astronomical Journal, vol. 24, iss. 564, p. 105-105 (1904) ADS archive copy
  5. Speckle interferometry of asteroids (NASA CR-180438). J. Drummond, Steward Observatory, University of Arizona, May 31, 1988
  6. Models of Twenty Asteroids from Photometric Data. M. Kaasalainen, J. Torppa, and J. Piironen, Icarus 159, 369–395 (2002).
  7. 7,0 7,1 Dunham, David W.. Satellite of Minor Planet 532 Herculina Discovered During Occultation. „The Minor Planet Bulletin“ том  6: 6–13. Bibcode1978MPBu....6...13D. 
  8. "Satellites and Companions of Minor Planets". IAU / Minor Planet Center. 2009-09-17. конс. 2010-04-05. 
  9. Storrs, Alex Weiss; Zellner; Burleson; Sichitiu; Wells; Kowal; Tholen; Weiss, Ben; Zellner, Ben; Burleson, Win; Sichitiu, Rukmini; Wells, Eddie; Kowal, Charles; Tholen, David. Imaging observations of asteroids with Hubble Space Telescope. „Icarus“ том  137 (2): 260–268. doi:10.1006/icar.1999.6047. Bibcode1999Icar..137..260S. http://scripts.mit.edu/~paleomag/articles/Storrs_1999_Icarus.pdf. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]