Педесетнички календар

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Педесетнички календар (од зборот πεντηκοντάς пентеконтас) ― земјоделски календарски систем за кој се смета дека е од аморетско потекло во кој годината е поделена на седум периоди од педесет дена (вкупно 350 дена), со годишен додаток од петнаесет или шеснаесет дена. Идентификуван и реконструиран од Џулиус и Хилдегард Леви во 1940-тите, употребата на календарот датира од најмалку 3 милениум пр.н.е. во западна Месопотамија и околните области. Добро користен во денешно време, неговите облици се пронајдени во несторијанството и меѓу Фелахините на современа Палестина.[1]

Преглед[уреди | уреди извор]

На акадски, педесетничкиот календар бил познат како хамсатум[2] и периодот од петнаесет дена на крајот на годината бил познат кај Вавилонците како шапатум.[3]

Секој педесетдневен период се состоел од седум недели од седум дена и седум саботи, со дополнителен педесетти ден,[4] познат како ацерет.[5]

Широко користен од различните канански племиња во Палестина, се сметало дека календарот го користеле и Израелците сè до службеното усвојување на новиот вид на сончев календарски систем од Соломон.[6]

Литургискиот календар на Есените во Кумран бил педесетнички календар, обележан со празници на последниот ден од секој педесетдневен период, како што се празникот на новото вино, Празникот на маслото и Празникот на новата пченица.[7]

Филон експлицитно ги поврзал „неспоредливите доблести“ на пентеконтадниот календар со Питагоровата теорема, понатаму опишувајќи го бројот педесет како „совршен израз на правоаголен триаголник, врховен принцип на производство во светот и „најсвет“ од броевите“.[8]

Тауфик Канаан (1882–1964) ја опишал употребата на таков календар меѓу Палестинците во јужна Палестина, како и неговиот современик Густаф Далман, кој напишал за практиките на муслиманските земјоделци кои користеле христијански ознаки за педесеттиот ден, „кои пак се преклопуваат далеку постари земјоделски практики: гледање грозје, цедење грозје, сеење итн.“[9]

Јулиус Моргенштерн тврдел дека календарот на Книгата на јубилеите има античко потекло како малку изменето опстанок на педесетничкиот календар.[10][11]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Roger Thomas Beckwith (2005). Calendar, Chronology and Worship: Studies in Ancient Judaism and Early Christianity. BRILL. стр. 26. ISBN 90-04-12526-4.
  2. Hebrew Union College (1924). Hebrew Union College Annual. стр. 75.
  3. Lance Latham (1998). Standard C Date/Time Library: Programming the World's Calendars and Clocks. Focal Press. стр. 37. ISBN 0-87930-496-0.
  4. Pi Gamma Mu (1981). Social Sciences. стр. 25.
  5. Eviatar Zerubavel (1989). The Seven Day Circle: The History and Meaning of the Week. University of Chicago Press. стр. 8. ISBN 0-226-98165-7.
  6. Julian Morgenstern (1966). The Rites of Birth, Marriage, Death, and Kindred Occasions Among the Semites. Hebrew Union College Press. стр. 282.
  7. Geza Vermes (1995). The Dead Sea Scrolls in English. Continuum International Publishing Group. стр. 54. ISBN 1-85075-563-9.
  8. André Dupont-Sommer (1956). The Jewish Sect of Qumran and the Essenes: New Studies on the Dead Sea Scrolls. Macmillan. стр. 1.
  9. Joan E. Taylor (2003). Jewish Women Philosophers of First Century Alexandria. Oxford University Press. ISBN 0-19-925961-5.
  10. Millar Burrows (1955). The Dead Sea Scrolls. Viking Press. стр. 241.
  11. Jonathan Ben-Dov, The_History_of_Pentecontad_Time_Periods (I), in: A Teacher for All Generations. Essays in Honor of James C. VanderKam, (Gen. ed. E. Mason; JSJSup 153; Leiden: Brill, 2011), vol. I, pp. 93–111. This paper rebuts most of previous theories presented above.