Чарли Чаплин

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Сер Чарлс Спенсер, попознат како Чарли Чаплин, КБЕ, (16 април 1889-25ти декември 1977 год.) бил истакнат англиски комичар, режисер и композитор во добата на немиот филм. Пред крајот на Првата светска војна бил еден од најпознатите филмски ѕвезди кој користел мимика, фарса и други техники на визуелна комедија кои котирале високо и во времето на тонфилмовите, но при крајот на 1920год. бројот на неговите филмови значително се намалил. Негова најпозната улога е таа на “Скитникот “(The Tramp)”, која најпрво ја играше во комедијата “Kid Auto Races At Venice”, снимена во студиото на Кејстон (Калифорнија) во 1914год. По снимањето на “Дваесет минути љубов” (Twenty minutes of Love), во април 1914год, Чаплин ги пишуваше и режираше повеќето свои филмови, од 1916 год. ги продуцираше, а од 1918год и компонираше музика за нив. Toј во далечната 1919 год. во соработка со Мери Пикфорд, Даглас Фербанкс и Д.В. Грифит го основаa филмското студио “Јунајтед Артистс”.

Чаплин е еден од најкреативните и влијателните ликови од ерата на немиот филм. Силното влијание на неговиот претходник, францускиот комичар Макс Линдер, на кому и му има посветено еден свој филм е видливо во неговата работа. Неговата кариера која започна на сцената на Мјузик Хол, В.Британија, беше трагично прекината поради неговата смрт на 88 годишна возраст, после 75 години поминати на сцената. Контраверзноста и ласкањето беа секогаш присутни како и во неговиот јавен така и во неговиот приватен живот. Во времето на Мек Картни, при крајот на 1950 год. поради неговите “левичарски” политички аспирации, Чаплин беше принуден да се пресели во Европа. Во 1999год. Американскиот Филмски Институт, го назначи Чаплин како десетта најголема машка филмска легенда на сите времиња. Во 2008год, Мартин Сеиф ќе напише: “Чаплин не беше само ‘голем’, тој беше огромен. Во 1915 год. влезе во свет распрачен од војна носејќи комичност, смеа и утеха. Во следните 25 години и покрај периодот на Големата Депресија и рајхот на Хитлер, тој остана на истиот пат. Тешко веројатно е дека некоја друга личност донела повеќе хумор, забава и задовоство во животот на луѓето во време кога тоа најмногу им било потребно.” Џорџ Бернард Шо го нараче Чаплин “единствениот гениј на филмската индустрија

Биографија[уреди]

Детството во Лондон(1889-1909)[уреди]

Чарлс Спенсер Чаплин е роден на 16ти април 1889год, наводно на Ист Стрит, Волворт, Лондон, Англија. (Во 2011год е откриено писмо кое датира од 1970год, и е адресирано до самиот Чаплин, во кое се вели дека бил роден во цигански караван во паркот Блек Печ, во Сметвик, Стафордшир). Неговите родители, од кои и научил да пее, биле забавувачи во “Мјузик Хол”, татко му сер Чарлс Спенсер Чаплин бил вокален солист и актер, додека мајка му, Хана Чаплин, била пејачка и актерка која настапувала под псевдонимот Лили Харли. Се развеле пред Чарли да наполни 3 години. Пописот на населиение од 1891 год. покажал дека Чарли живеел со мајка му и постариот полу-брат Сиднеј на ул. Барлоу, Волворт. Како дете Чаплин и мајка му смениле неколку адреси, почнувајќи од Кенингтон Роуд во Ламбет, 3 Pownall Terrace, ул.Честер и ул. Метлеј бр.39. Прабаба му по татко, била припадник на ромското стебло Смитс, нешто на кое тој бил многу горд, иако подоцна во својата автобиографија ќе го опише со зборовите “скелетот во нашиот семеен плакар”. Чарлс Чаплин постариот, бил алкохоличар и скоро и да не одржувал контакт со својот син, иако Чарли и неговиот полубрат живееле кратак период со него и неговата љубовница Луиза, на Кенингстон Роуд бр.287. Двајцата полубраќа живееле таму, додека засолниште на нивната мајка со ментално нарушено здравје, била душевната болница Кејн Хил во Кулздон. Љубовницата на татко им, го испратила Чарли на школување во бискупскиот храм за момчиња. Чарли имал 12години кога татко му умира од цироза, во 1901год. Според податоците од пописот во 1901год. Чарли живеел на Ферндал Роуд, Ламбет, како дел од танчерската група “Осумте момчиња од Ленкашир” (“ The Eight Lancashire Lads”), предводена од Вилијам Џексон. Заболувањето на дишните патишта става крај на пејачката кариера на Хана Чаплин. Пред нејзиниот повторен престој во душевната болница, Чарли бил оставен во домот за незгрижени во Ламбет, јужен Лондон, од каде после неколку недели ќе биде преместен во училиштето за сиромашни “Централ Лондон Дистрикт “ во Ханвел. Во 1903год, Чарли ја осигура улогата на Били, ортакот на Шерлок Холмс, во истоимениот филм напишан од Вилијам Гилет, со англичанецот Х.А.Сеитсбури во главната улога. Сеинтсбури го земал Чаплин под своја заштита и го научил да ги користи своите таленти. Во 1905год. Гилет заедно со Мари Доро, пристигнал во Лондон заради премиерата на неговата нова драма ”Кларис”(“Clarice”), која не беше добро прифатена од публиката.

Кога Шерлок Холмс беше заменет со Кларис, се до втори декември кога престана нејзиното прикажување, Чаплин го играше Били. За сето време на прикажувањето, Гилет го подучуваше Чаплин. Младиот Чаплин за време на овој ангажман очајно ќе се заљуби во Доро, но неговата љубов останува чисто платонска бидејќи по завршувањето на претставите, Доро заедно со Гилет се враќа во Америка. Нивната повторна средба се случува во Холивуд, 11 години подоцна. Иако Доро воопшто не се сеќавала на него, Чаплин не стеснувајќи се и ја открил својата до тогаш притаена љубов кон неа, раскажувајќи и како му го скршила срцето. Но и овој пат работите останале на тоа. Две години подоцна, повторно се сретнуваат во Њу Јорк, но при оваа средба Доро го поканува на вечера и прошетка. Наместо тоа, како што кажува самиот Чаплин “ уживале во тивката вечера во нејзиниот стан”. Меѓутоа според зборовите на Кенет Лин “Чаплин не би бил Чаплин доколку работата останала само на тоа”.

Пробивањето во САД (1910-1913год.)[уреди]

Чаплин за прв пат ја обиколува Америка со ансамблот Фред Карно во периодот од 1910-1912год. По пет месечниот престој во Англија, тој на 2октомври 1912год. повторно се враќа на втора турнеја низ САД. Во истиот ансамбл членува и Артур Стенли Џеферсон, подоцна попознат како Стен Лорел, со кој Чаплин бил цимер. Лорел се враќа во Англија, додека Чаплин останува во САД. При крајот на 1913год. шоуто на Чаплин и ансамблот ќе биде забележано од Мек Сенет, Мејбел Норманд, Минта Дурфе и “Фети” Арбукле. Сенет веднаш потоа го вработува Чаплин во неговото студио- продукциската куќа “Кистон”, на местото на Форд Стерлинг. Чаплин имал потешкоти со филмската глума што било видливо и во неговите изведби. По неговата прва улога во “Making a Living”, Сенет мислел дека направил грешка со Чаплин, која скапо би го чинела. Многу извори тврдат дека Мејбел била таа која го убедила Сенет да му даде втора шанса на Чаплин. Сенет не се “загреал” веднаш за Чаплин, така што после караницата со Мејбел, Чапли мислел дека ќе биде отпуштен. Меѓутоа филмовите на Чарли набргу постигнале огромен успех, а Чаплин станал најголемата ѕвезда на Кистон. Работата со Чаплин и беше препуштена на Норманд, која всушност беше и авторот и режисерот на неговите најрани филмови. Чарли не сакал да му наредува жена, па затоа често имале несогласувања. Сепак, несогласувањата биле надминати и нивното пријателство продолжило уште долго откако Чарли го напуштил Кистон.

Скитникот(1914-1915год.)[уреди]

“Скитникот” ја доживеа својата премиера во добата на немите филмови, во комедијата на Кистон “Kid Auto Races at Venice” (кој започна да се емитува на 7ми февруари 1914год). Чаплин веќе имал осмислено костим за улогата на скитникот, за филмот “Чудната, незгодна положба на Мејбел” (“Mabel's Strange Predicament”) кој беше снимен неколку дена порано, но пуштен во продажба малку подоцна (9 февруари, 1914год.). Мак Сенет побарал од Чаплин да користи шминка на сцена. Ова се зборовите на Чаплин од неговата автобиографија: -“Немав претстава каква шминка би требало да користам. Не ми се допадна како бев облечен во улогата на новинарот (во Making a Living). Кога одев накај гардероберот мислев дека ќе носам широки пантолони, големи чевли, бастун и полуцилиндарска шапка. Сакав ништо со ништо да не се согласува: Пантолоните да бидат широки-палтото тесно, шапката мала-чевлите големи. Бев неодлучен околу тоа дали да изгледам младо или пак старо, но се сетив дека Сенет очекуваше да бидам постар, си ставив мустаќи, за кои мислев дека ќе ми додадат некоја година без притоа да ми го кријат изразот на лицето. Немав поим каков ќе биде ликот што ќе го играм, но во мигот кога се облеков и нашминкав се почувствував како него. Почнував да го запознавам, а додека да се качам на сцената, тој беше целосно оформен. ” “Скитникот” е бездомник со префинети манири, облека и достоинство на благородник. Aрбакл му ги дал шапката на својот тест и своите пантолони, Честер Конклин фракот од мал крој, а Форд Стерлинг огромните чевли кои на Чаплин му биле толку големи што морал да ги носи секоја на погрешната нога, за да може да се движи со нив. Чаплин си ги направил малите мустачиња од крепот на Мек Свеин. Единственото нешто кое му припаѓало на Чаплин бил бастунот.

Чарли Чаплин во "Детето"

Чаплин, со улогата на Скитникот брзо стана еден од најпопуларните изведувачи на Кистон, здобивајќи се со голема популарност и кај љубителите на кинематографијата. “Скитникот” беше познат под името “Шарлот” во франкофонските земји: Италија, Андора, Португалија, Грција, Романија и Турција, и како “Карлитос” во Бразил и Аргентина, додека во Германија беше нарекуван “Der Vagabund”.

Чаплин го играше ликот на Скитникот во десетина други краткометражни филмови, а подоцна и во долгометражните. Тој исто така го играше Полицаецот на Кистон во “A Thief Catcher”, сниман од 5 до 26ти јануари, 1914год. Скитникот беше светски познат лик кој ја обележа ерата на немиот филм и самиот Чаплин во времето на тон-филмовите одбиваше да го игра ликот во тонска верзија. Продукциската куќа “Сити Лајтс” во 1931 год, не направи дијалог за ликот. Чаплин официјално го повлече ликот на Скитникот од филмското платно во филмот “Модерни Времиња” (5 февруари, 1936год.), кој завршува со сцената каде Скитникот тргнува на пат чиј крај не се гледа на хоризонтот. Филмот е само делумно тонски за што и често се нарекува последниот нем филм. Гласот на Скитникот се слуша речиси на крајот од самиот филм во форма на неразбирливо потпевнување на една француско/италијанска песна. Чаплин во почетокот ја користеше формулата на Мек Сенет која се состои од преувеличување и исмевање преку движењата на телото и лицето. Пантомимата на Чаплин беше ненаметлива што претставуваше тотална спротивност на вообичаените мешаници и потери кои беа својствени за студиото Кистон. Визуелните шеги беа во чист Кистон стил иако ликот на Скитникот жестоко напаѓа, фрлајќи дрва и камења по своите непријатели. Публиката го обожуваше овој нов, весел, природен комичар, иако злите јазици ги критикуваа неговите шеги нарекувајќи ги вулгарни. Чаплин набргу потоа се зафати со режирање и монтажа на свои сопствени филмови. Во своите почетоци Чарли сними и 34 краткометражни филмови за Сенет, меѓу кои и легендарната комедија “Пропаднатата романса на Тили” . Скитникот беше првиот филм пуштен во кинотеките во САД, промовиран низ низа слајдови- дело на Нилс Гренлунд, управник на маркетинг службата на ланецот театри на Маркус Лов, а воедно беше и прикажуван во театарот на Лов, на Седмата Авенија во Харлем. Во 1915год, Чаплин потпиша еден многу поповолен договор со Студиото Еснеј, што му овозможи дополнително да еволуира како актер, пронаоѓајќи нови длабочини во Кистоновата комедиографската работа. Повеќето филмови на Еснеј беа претенцизони и двојно подолги од комедиите на Кистон. Чаплин формира и своја театарска куќа заедно со Една Пурвианс и антагонистите Лио Вајт и Бад Џејмисон. Чаплин, емигрант од Лондон, е највидниот претставник на жанрот неми филмови. Улогата на Скитникот ги надмина препреките и тешкотиите на сиромашкиот имигрант Чарли, кој се издигна од калта на Американското општество без притоа да го допре врвот, триумфирајќи над бедата преку постојаниот контакт со своите обожаватели. Филмовите на Чаплин исто така содржеа и доза на развратништво. Разбранетата јавност им овозможи на имигрантите да се смеат на оние од кои дотогаш се плашеле.

Пионерот на филмската уметност и светски познатата личност Компанијата “Мјучуал Филмс” во 1916та год. му исплати 670.000$ на Чаплин за да изработи неколку комедии со должина две филмски ленти. Чаплин имаше одврзани раце во целокупната изрботка на дванесетте филма, кои ги направи во период од 11 месеци и кои потоа се вбројуваа како едни од највлијателните во кинематографијата. Меѓу нив се и: “Тивка улица”, “Еден часот по полноќ”, “Заложницата” и “Aвантуристот”. Една Пурвианс останала протагонистката на филмската куќа на Чаплин, а подоцна се придружиле и Ерик Кембел, Хенри Баргман и Алберт Остин. Кембел, доајенот на Гилберт и Суливан, покажал исклучителна умешност при глумењето на пакост, додека неговите колеги Бергман и Остин ќе продолжат да соработуваат со Чаплин со децении. Чаплин за најсреќен во својата кариера го смета периодот што го поминува во Мјучуал, иако во тоа време мислел дека филмовите од неговата режисерска палка стануваат конвенционални, факт што му го припишувал на доста ригорозниот продукциски распоред во тоа време. На почетокот на Првата светска војна во САД, Чарли заедно со Даглас Феирбанкс и Мери Пикфорд станува подпарол на Сојузот за Слобода. Повеќето филмови на Чаплин датираат од времето кое го минал во Кистон, Еснеј и Мјучуал. Откако Чарли го зема во раце режирањето на сопствените филмови, побарувачката за “Чаплин” беше задоволена со прикажување на неговите стари филмови. Комедиите беа стотици пати преправани, ретитлувани и преиздавани, најпрво за потребите на театарската публика, а потоа и за домашниот пазар на филмови, а во последно време и за потребите на домашната кинотека. Дури и самиот Еснеј ги преработувал старите снимки и инсерти на Чаплин во “нови” филмови. Во 1913та год. А. Ј. Ван Бурен имровизираше со вметнување на звучни ефекти и тонска позадина во дванаесетте комични филмови на Мјучуал. Пред истекувањето на договорот со Мјучуал во 1917год. Чаплин потпиша нов договор за снимање на осум двометражни филмови со “Фрст Нешнал”. “Фрст Нешнал” единствено беше одговорна за финансискиот и дистрибуцискиот дел на работата, се друго беше препуштено во рацете на Чаплин. Чарли сега имаше и свое студио и можеше да работи со посмирено темпо, што му оставаше простор да се концентрира на квалитетот на филмовите. Запознаени со неговата работа во Мјучуал, Фрст Нешнал очекуваа дека Чаплин ќе работи како и дотогаш на краткометражни филмови, но Чаплин се посвети на режирањето на долгометражните филмови како: Shoulder Arms, “Патникот” и “Детето”(1921).

Јунајтед Артист(1919-1939год.)[уреди]

Во партнерство со Мери Пикфорд, Даглас Феирбанкс и Д. В Грифит, во 1919год. Чарли Чаплин го основаше филмското студио “Јунајтед Артист” обидувајќи се со тоа да ја избегнат “глутницата” филмски дистрибутери и финансиери на Холивуд. Овој потег ја осигура иднината на Чаплин како независен филмски режисер. Чарли остана во оваа продукциска куќа се до почетокот на 1950тата год.

Сите филмови на Чарли снимени за Јунајтед Артист беа долгометражни, почнувајќи од неговото кратко појавување во необичната драма “Парижанка” (1923год.). Веднаш потоа следеа класиците “Златната Треска” (1925год.) и “Циркус ” (1928 год.).

Чарли Чаплин

И покрај влегувањето во мода на тонските филмови, Чаплин продолжил да работи на режирање на немите. “Циркус” (1928год.), “Светлините на Велеградот”(1931год.) и “Модерни времиња” (1936год.) беа во основа неми филмови, адаптирани со музички и звучни ефекти. “Светлините на Велеградот” беше ценет заради нишката од сентименталност и комичност кои ги поседуваше. Критичарот Џејмс Ејџи своевремено ќе напише во “Лајф Магазин” дека завршната сцена во “Светлините на Велеградот” е “најдобро одиграната сцена што некогаш била видена на филмското платно”. Иако “Модерни Времиња” не важи за звучен филм, сепак содржи доза на дијалог особено меѓу предметите како што се на пример радиото и ТВ екранот. Звукот беше додаден со цел да и се приближат на тогашната маса која ја имаше изгубено навиката да гледа неми филмови. Во “Модерни Времиња” за прв пат публиката можеше да го чуе гласот на Чаплин (иако само во бесмислена песничка на крајот на филмот, за која самиот Чаплин го имаше напишано текстот). Но сепак, поголемиот дел гледачи сеуште го сметаат за нем филм. По 1927год. тонските филмови беа најпопуларните филмови, но Чаплин одбиваше да ги режира за време на триесеттите години на XX век. Тој го сметаше киното за повеќе пантомимска уметност и самиот тој ќе изјави: “Движењата се општо повеќе разбрани отколку зборовите. Како во кинескиот симболизам: гледаш во слика од некое животно и се фаќаш во изненаденост”. Чарли беше полн изненадувања. На пр. неговата кореографија за филмот “Центар на внимание” (1952год.) и изведбата на насловната нумера за “Циркус” (1928год.) беа одраз на неговата сестраност. Од вкупно седумте песни што ги испеал, најпознати се: “Насмевка” за филмот “Модерни Времиња” (1936год.) како и текстот за неговото репризното прикажување во 1950год. изведена од добро познатиот Нет Кинг Кол. “Ова е мојата песна”- песната од Чаплиновиот последен филм “Грофицата од Хонг Конг” беше светски хит во шеесетите год. и беше препеана на повеќе јазици ( како на пр. верзијата на Петула Кларк и онаа на Џудит Дурхам од “Д Сикерс” од 1967год. која беше откриена во деведесетите год.на минатиот век), како и насловната тема за “Центар на внимание” насловена како “За Навек” која на филмот му донесе Оскар (Аcademy Award) во 1972год. а задоцнувањето на неговата премиера, која се одржа во Лос Анџелес го направи децении подоцна поприфатлив за публиката. Чапин исто така ја пишуваше музиката за своите неми филмови кога тие подоцна беа реадаптирани во времето на тонските филмови, како на пр. за новото издание на “Детето” во 1971 год.

Големиот диктатор (1940год.)[уреди]

Првиот тонски филм на Чаплин “Големиот Диктатор” (1940год.) беше чин на потсмевање на Нацизмот. Беше снимен и пуштен во кинотеките една година пред почетокот на Првата светска војна во САД. Чаплин беше во улога на Аденоид Хинкел, Диктаторот на Томанија, направен по мерка на германскиот диктатор Адолф Хитлер со слични мустачиња. Удар на италијанскиот диктатор Бенито Мусолини му зададе Џек Оки, ликот на “Бензино Напалони” со улогата на диктаторот од Бактерија. Паулет Годарт повторно соработуваше со Чаплин во снимањето на улогата на жена од гетото. Филмот беше оценет како чин на неверојатна храброст во времето на таа политичка гарнитура, поради отвореното исмевање на нацизмот и начинот на прикажување на евреите и нивниот прогон. Како зачин на сето ова, Чаплин се јавува и во улога на еврејски бербер, гонет од нацистите. Изгледот на берберот доста наликувал на оној на Скитникот. На крајот двете улоги на Чаплин си ги заменуваат местата, а Чаплин ја напушта својата сатирична улога за да и се обрати директно на публиката, осудувајќи ја диктатурата, алчноста, омразата и нетрпеливоста кои треба да им го отстапат местото на слободата и соживотот. “Големиот Диктатор” беше номиниран за Најдобра фотографија (продукција), Најдобро сценарио и Најдобра машка улога на доделувањето на Оскарите.

Добата на Мек Картни[уреди]

Иако својот најголем подем го доживува токму во САД, каде престојува од 1914-1953год., Чаплин за сето тоа време се оградува од националистичките ставови и мислења. Во времето на Мек Картни, Чаплин, како наводен комунист, беше обвинет за “не-американски активности” и по упатствата на Џ. Едгард Хувер, ФБИ се обиде да го протера од САД. Притисокот на ФБИ врз Чаплин значително се зголеми во 1942год. по организирањето на кампањата за втор европски воен фронт и кулминираше при крајот на деценијата кога одредени конгресмени се закануваа дека ќе го повикаат за сведок во сослушувањата. Но ништо од ова не се оствари, најверојатно поради тоа што инспекторите се плашеа дека Чарли ќе ги исмее.

Чаплин и Ганди

Чарли Чаплин во 1952год, ја напушта накратко Америка поради премиерата на “Центар на Внимание” во неговата родна Англија. Хувер го користи отсуството на Чаплин за да преговара со Службата за Имиграција и Државјанство, убедувајќи ги да му ја укинат дозволата за повторен влез во САД, со цел Чаплин да не може повторно да и се врати на својата политичка идеологија. Чарли решава да не се врати повторно во САД и своевремено изјавува: “ Од крајот на последната светска војна, бев предмет на клевети, пропагада на моќни реакционерни групи, кои преку свето влијание и помошта од американскиот “жолт печат” создадоа нездрава клима во која либералните умови беа издвојувани и прогонувани. Невозможно е да продолжам да работам во таква средина и затоа си заминувам од САД.” Во опширното интервју со славниот портретист Ричард Аведон се јавува контрадикторната анегдотата за неверодостојноста на фактот дека Чаплин не бил подготвен да остане во странство или пак дека бил изненаден што Едгар Хувер му го одземал правото да се врати во САД. Последната слика од комичарот пред неговото заминување ја наслика Аведон и тоа преставува всушност последната негова фотографија како вистинска “Американска икона”. Според зборовите на Аведон, тој телефонски се чул со Чарли додека бил на некоја попатна станица накај Англија. Фотографот мислел дека некој се шегува со него па му се обратил на соговорникот со зборовите : “Ако ти си Чарли Чаплин, тогаш јас сум Френклин Рузвелт!” За да го успокои вознемирениот фотограф, Чарли му потврдил дека тоа е тој лично, додавајќи: “Ако сакаш да ме сликаш, подобро сликај ме сега. Доаѓаат по мене и ми се чини дека не се враќам назад. Заминувам... ” Аведон наредниот ден ги откажал сите свои обрски за да го фотографира Чаплин и оттогаш никогаш повторно не се виделе. Новиот дом на Чарли беше Вивеј, Швајцарија. Тој накратко и победонсоно се враќа во САД заедно со сопругата, во април 1972год. кога ќе му биде врачен Оскар за животно дело и ќе преговара за реиздавањето на своите филмови.

Последните филмови (1957-1976год.)[уреди]

Двата последни филма на Чаплин беа снимени во Лондон: “Крал во Њу Јорк”(1957год.)- филм чиј сценарист, продуцент, режисер и протагонист е самиот Чарли, потоа “Грофицата од Хонг Конг” (1967год.) каде Чаплин се наоѓа во улога на сценарист, режисер и продуцент. Во последниот филм, главните улоги ги играат Софија Лорен и Марлон Брандо, а Чаплин се појавува во последната сцена во улога на морнар кој пати од морска болест. Тој исто така ја направи и музиката за двата филма со насловната тема на “Грофицата од Њу Јорк”, “Ова е мојата песна” во изведба на Петула Кларк, беше на врвот на анлиските топ листи. Чаплин направи и колекција од трите национални филма за кои тој ја имаше направено музиката и воведната нарација: “Кучешки живот”(1918год.), “Shoulder Arms” (1918год.) и “Патникот”(1923год.) во “Чаплин Ривју”. И покрај режирањето на овие последни филмови, некаде меѓу 1959та и 1963та год. Чаплин ја напиша и неговата биографска книга насловена како “Мојата автобиографија”. Во неговата илустрирана автобиографија “Мојот живот низ слики” , објавена во 1974год. укажува дека има напишано сценарио за неговата ќерка Викторија,под името “Д Фрик (Чудовиштето)”, каде таа е претставена како ангел. Подготовките и пробите за филмот беа прекинати заради венчавката на Викторија. “Некој ден ќе го завршам” –ќе напише Чаплин. Меѓутоа, во 1970год. неговата здравствена состојба значително се влошува, што ќе ги фрли во вода сите надежи за завршување на филмот. Од 1969 до 1976год.Чаплин ја пишува музиката за неговите неми филмови кои ќе бидат повторно прикажувани. Тој ќе ја напише и музиката за сите негови крткометражни филмови од времето на Фрст Нешнал: “Безделничарската класа” (The Idle Class), “Дневно задовослтво” (A Day’s Pleasure), “Ден за наплата”( Pay Day) и “Сончевата страна” (Sunnyside), како и за долгометражните, најпрво за “Циркус”- 1969год. па потоа и за “Детето”- 1971год. Чарли при компонирањето на музиката за филмовите соработувал со Ерик Џејмс. Последното дело кое Чаплин го направил било музиката за “Парижанка”, филмот од 1923год. која ја завршил во 1976год. во тешка здравствена состојба.

Смртта на Чаплин (1977год.)[уреди]

Здравјето на Чаплин по завршувањето на неговиот последен филм “Грофицата од Хонг Конг” почна значително да се влошува, а откако се закити со Оскар во 1972 состојбата се повеќе му се влошуваше. Веќе во 1977 год. имаше тешкотии во зборувањето и се движеше со помош на инвалидска количка. Чаплин почина на Божиќ, во 1977год. во Вевеј, Швајцарија. Чаплин беше погребан на гробиштата во Корсиер-Сур-Вевеј во Вауд, Швајцарија. На 01.03.1978год. неговото тело беше украдено од група швајцарски механичари кои сакале да изнудат пари од семејството Чаплин. Но, обидот им пропадна. Крадците беа фатени, а телото беше најдено близу Женевското Езеро, единаесет недели по кражбата. Телото овој пат беше закопано под речиси два метри бетон, со цел се спречат понатамошни обиди за негова кражба.

Филмски техники[уреди]

Чаплин речиси и да не зборуваше за неговите филмски техники, велејќи дека добриот магионичар никогаш не ги открива своите трикови. Се до неговиот прв звучен филм “Големиот диктатор ” од 1940год. Чаплин никогаш немал снимано според целосно завршено сценарио. Штом “Еснеј” му дадоа целосна слобода да пишува и снима за себе, тој разви техинка на нејасна воведна сцена- на пр: “Чарли влегува во лековита бања” или “Чарли работи во заложница ”. Чаплин тогаш имаше изградено цел бизнис околу своите постави, главно импровизации на комични ситуации на кои работеше со својата театарска куќа. Како идеи, беа прфаќани и отфрлани, но често при појавата на дијалог, Чаплин требаше да преснимува некоја сцена, која на некој начин не се вклопувала во целата приказна. Уникатните техники на Чаплин, беа откриени по неговата смрт, кога во документарниот филм од 1983год. “Непознатиот Чаплин” беа прикажани ретките отфрлени отсечоци од сцените на неговите филмови. Ова е една од причините зошто на Чаплин му требаше подолого време да ги сними своите филмови, отколку на неговите конкуренти. Чаплин беше неверојатно “тежок” режисер, кој им покажуваше на актерите како тој точно сака улогата да биде одиграна, снимајќи ги истите сцени одново и одново се додека не го постигне посакуваниот ефект. Аниматорот Чак Џонс, кој како дете живееше во близина на “Лон Стар” студиото на Чаплин, се сеќава на зборовите на наговиот татко кој велел дека го гледал Чаплин како снима една иста сцена преку сто пати, се додека не е задоволен од неа. Овој спој од импрвозирање со приказната и непоколеблив перфекционизам, придонел за денови потрошени во снимање и илјадници метри потрошена скапа филмска лента, кои се покажаа напорни за Чаплин на кој во момент на афект му се случувало и да ја избрка актерската екипа од студиото, терајќи ги да “дремат” со часови, а понекогаш ќе ја прекинел и целата продукција на филмот.

Споредби со други неми комедии[уреди]

Од 1960год. филмовите на Чаплин беа споредувани со оние на Бастер Китон и Харолд Лојд (значајни филмски комичари од тоа време) од нивните заеднички обожаватели. Тројцата негуваа различни стилови: Чаплин беше наклонет кон сентименталноста и “удираше” на емоциите на публиката (патос- нешто што било мошне популарно во дваесетите години на XXвек), Лојд беше познат по своите интерпретации на обичниот човек и оптимизмот на 20тите години, а Китон се држеше до својот стоицизам и циничен тон, потипичен за денешната публика. Во поглед на заработката, Чаплин ги направил едни од најпрофитабилните неми филмови; “Златната треска” (“The Gold Rush”) e петти на листата со заработка од 4,25 милиони американски долари и “Циркус” (“The Circus”) –седми со 3,8$. Меѓутоа, филмовите на Чаплин заедно му донесоа заработка од околу 10,5 милиони долари, додека тие на Лојд достигнаа вредност од 15,7милиони долари. Лојд беше далеку поплоден режисер, пуштајќи во продажба дванаесет играни филмови во периодот на 1920тите, додека Чаплин имаше издадено само три. Филмовите на Бастер Китон не беа толку профитабилни како тие на Чаплин и Лојд, дури и на врвот на нивната популарност, единствено здобивајќи се со задоцнетите признанија од критиката во доцните педесетти и шеесетти години на XXвек. Чаплин и Китон, чии режисерски почетоци беа во Вауд, имаа високо мислење еднен за друг: Китон своевремено напишал во својата автобиографија дека Чаплин бил најдобриот комичар што некогаш бил роден, како и најдобриот режисер на комедии, а Чаплин топло го примил Китон во Јунајтед Артистс, советувајќи го да не премине во МГМ во 1928, што би било катастрофален потег и напишал улога специјално за него, како негов прв партнер на малите екрани, во својот последен филм “Центар на внимание”.

Композитор и текстописец[уреди]

Чаплин ги напишал или учествувал во пишувањето на партитурите за голем дел од неговите филмови. “Смајл”-песната што ја напиша за неговиот култен филм “Модерни времиња”, во изведба на Нат Кинг Кол достигна второ место на британската топ листа во 1950год. “Смајл” беше омилената песна на Мајк Џексон. Насловната нумера од “Контесата од Хонг Конг”- “Ова е мојата песна”-композиција на Ч.Чаплин, во изведба на Петула Кларк, во 1960тите години го достигна врвот на британските топ листи. Во 1973год. Чаплин го освои oскарот “За најдобра оригинална филмска музика” за неговиот филм “Центар на внимание”. Чарли не беше единствениот музички талентиран од семејството Чаплин. Внук му беше тапанар во бендот “Џефрсон Аирплејн” (“Jefferson Airplane”), група со свое место во “Куќата и Музејот на Славните на Рокенролот”.

Политичка идеологија[уреди]

Чаплин од секогаш бил симпатизер на левицата. Неговите неми филмови пред периодот на Големата Депресија, не содржеа отворени политички тематики или пораки, освен измачувањата на Скитникот и неговите повремени препирки со законот, за разлика од тие кои ги снимаше во текот на 1930тите години кои беа јасно политички насочени. “Модерни времиња” претставува слика на работничката и сиромашната класа кои живееле во очајни услови. Завршниот, драматичен говор во “Големиот дикатор” , кој беше остра критика на патриотскиот национализам, како и негова јасна и гласна поддршка за отварање на втор Европски фронт во 1942год кој би бил од помош на Советскиот Сојуз во Втората светска војна беа извор на контроверзност. Чаплин одбил да ги поддржи воените сили како што го сторил за време на Првата Светска Војна, што предизвика бурни реакции кај народот, иако неговите двајца синови служеа војска во Армијата на Европа. Во речиси целиот тек на Втората Светска Војна, тој се справуваше со сериозни кривнични и граѓански тужби поврзани со неговиот однос со актерката Џоан Бери. Во 1947год. по завршувањето на војната, во “Г-дин Верду”-комедијата исполнета со црн хумор, Чаплин фрли остра критика врз капитализмот. Последниот американски филм на Чаплин “Сценски светла” (“Limelight”), беше помалку политички, а повеќе автобиографски филм. Но неговиот европски следбеник “Крал во Њу Јорк”(“King in New York”), низ сатира го претстави политичкиот прогон придружен од параноја што го примора да ги напушти САД пет години порано. За религијата, Чаплин ќе напише: “Еднаш во Филаделфија случајно налетав на едно издание на есеи и записи од Роберт Ингерсол. Ова за мене претставуваше возбудливо откритие. Неговиот атеизам го потврди моето сопствено верување дека ужасната суровост на Стариот Завет е понижувачки за човечкиот дух”.

Други расправи[уреди]

За време на Втората светска војна, Чаплин беше критикуван од британскиот печат заради тоа што не се приклучил во армијата. Тој всушност и се пријавил да служи, меѓутоа бил одбиен поради неговата висина и тежина. Чаплин собра значителни финансиски средства за воените сили во времето на кампањите за воените обврзници не само преку јавните излагања на бројните митинзи, туку и со снимањето на комичниот пропагандниот филм “Д Бонд”(“The Bond”) во 1918, за кој тој самиот ги сноси трошоците. Постоечките препирки за малку ќе го спречеа Чаплин да ја прими витешката титула во 1930год. Во 2009год. беше откриен уште еден краток пропаганден филм на Чаплин “Зепт”(“Zepped”) од 1916год. Во текот на целата кариера на Чапли, постоеа расправи околку неговото наводно Еврејско потекло. За време на 1930 и 1940тите години, фашистичката пропаганда го посочуваше Чаплин како евреин (под името Карл Тонстеин), темелејќи ги своите излагања на претходно објавувани статии на американскиот печат, како и на истражните постапки на ФБИ од доцните 1940ти години, во врска со неговото етничко потекло. Не постои никаков домументиран доказ за наводното еврејско потекло на Чаплин. Во текот на целиот негов јавен живот, тој жестоко одбивал да ги оспорува или да ги негира гласините дека е евреин, велејќи дека тоа би било исто како да “глуми директно за анти-семитстите”. Иако покрстен во Англиската Црква, се сметало дека Чаплин бил агностик целиот негов живот. Вечната “слабост” на Чаплин кон помлади жени е исто така предмет на интерес за одредена популација. Некои биографичари го припишуваат овој факт на неговата тинејџерска залуденост по Хети Кели, со која се запознал додека настапувал за Мјузик Хол во В. Британија, која што била неговата можна претстава за идеална жена. Чаплин јасно уживал во откривањето и блиската соработка со млади женски “ѕвезди”. Со исклучок на Милдред Харис, сите негови останати врски и бракови започнале на ваков начин.

Приватниот живот и семејството[уреди]

Мајката на Чарли Чаплин, почина во 1928год. во Глендејл, Калифорнија, седум години по нејзиното пристигнување во САД. Чарли и Сидни исто така имале полубрат од нивната мајка, за кој не знаеле се до подоцнежните години од нивните животи. Момчето, Вилер Драјден (1892–1957), бил одгледано од неговиот татко, настрана од Чарли и поодцна се поврзал со останаите членови од семејството и отишол да работи со Чаплин во неговото студио во Холивуд. Јужноафриканското дуо Лонквил, Ендру и Брајан Чаплин, се во сродство со Чаплин (нивниот дедо бил прв братучед на Чарли).

Љубовни врски[уреди]

Танчерката Хети Кели беше првата љубов на Чаплин, девојката во која се вљуби на 15 годишна возраст и со која за малку ќе стапеше во брак на само 19 години, во 1908год. Се велеше дека Чаплин лудо се вљубил во неа и ја запоросил. Кога таа го одбила неговиот предлог, Чаплин одлучи дека најдобро за нив ќе биде доколку повеќе не се гледаат. Тој, како што дознаваме, бил уништен кога таа се сложила со тоа. Години подоцна таа била опседната со Чаплин. Чарли бил скршен кога во 1921год. дозна дека Хети починала од епидемијата на грип кој тогаш владеел.

Една Пурвианс беше првата протагонистка на Чаплин, по Мабел Норманд. За време на неговата режисерска кариера од 1916-1917год. во Еснеј и Мјучуал Филмс, тие беа во блиска романтична врска. Крајот на врската се случил како што се верува во 1918год. а ванчавката на Чаплин и Милдред Харис оневозможила нејзино обновување. Пурвианс ќе продолжи да биде протагонистка во филмовите на Чаплин се до 1923год. и ќе остане на неговиот платениот список се до нејзината смрт во 1923год. Таа и Чаплин зборувале срдечно еден за друг до крајот на нивните животи.

Милдред Харис: На 29ти октомври 1918год. Чаплин, 28, се ожени со славната актерка на детските филмови-Харис, која во тоа време имаше 16 години. Заедно имаа еден син, Норман Спенсер или “Малечкиот глушец Чаплин”, роден на 07.07.1919год. Норман живеел само три дена и бил погребеан под името “Малечкиот Глушец”(“Littlе Mouse”), на гробиштата Инглвуд Парк Семетери, во Инглвуд, Калифорнија. Двојката се разведе во 1920год. при што Харис доби дел од заедничкиот имот и 100.000$ како спогодба. Чаплин призна дека: “Не бил вљубен, но дека кога веќе бил во брак, сакал бракот да биде успешен”. За време на разводот, Чаплин велел дека Харис имала афера со тогаш познатата актерка Ала Назимова, позната по својата репутација на заведување на млади актерки.

Пола Негри: Во текот на 1922-1923год. Чаплин беше во љубовна врск со полската актерка Негри, доста позната пред очите на јавоста, која во тоа време беше дојдена да снима филмови во Холивуд. Турбулената врска беше прекината по околу девет месеци и претставува навестување на денешните стереотипи кои владеат за љубовните врски на холивудските ѕвезди. Љубовната врска со Негри беше единствена позната на јавноста. Во споредба со оваа, Чаплин беше доста дискретен и се обидуваше да ги држи во тајност сите останати љубовни врски, иако најчесто без успех. Многу биграфи заклучиле дека врската со Негри била за чисто публицистички цели.

Марион Дејвис: Во 1924год, додека Чаплин беше во врска со малолетната Лита Греј, се шпекулираше дека тој има некаква врска со актерката Дејвис, тогашната партнерка на Вилијам Рандолф Хрст. Дејвис и Чапин се запознале на јахтата на Херст, за време на викендот на мистериозната смрт на Томас Харпер Инс. Чарли наводно се обидувал да ја убеди Дејвис да го напушти Хертс и да биде со него, но таа го одбила и останала со Томас се до неговата смрт во 1951год. Чаплин се појавил во инсерт од филмот на Дејвис “Шоу Пипл” (“Show People”) од 1928год. и наводно бил во љубовна врска со актерката се до 1931год.

Лита Греј: Чарли прв пат ја сретнал Греј за време на снимањети на “Детето”. Три години подоцна, кога Чаплин имал 35 години започнал љубовна врска со шестнаесет годишната Греј, за време на подготовките за снимањето на “Златната треска” каде Лита требало да ја глуми главната женска улога. Откако таа останала бремена, се случила и нивната венчавка на 26 Ноември, 1924год. Поради нејзината бременост била отстранета од сценариото за филмот. Лита и Чаплин имале двајца синови-актерите Чарлс Чаплин Јуниор (1925–1968) и Сидни Чаплин (1926–2009). Поради нивните ненадминливи разлики, бракот бил осуден на пропаст. Разводот се склучил на 22 август 1927год. Чаплин бил најпогоден од разводот бидејќи морал да исплати тогаш рекордната оштета на Лита во висина од 825,000$ која заедно со административните давачки изнесувала приближно милион американски долари. Овој славен развод придружен и од некои расправии околу федералниот данок, наводно го чинеле Чаплин неколку бели влакна. Авторот на биографијата на Чаплин-Џојс Милтон, потврдил во “Скитникот: Животот на Чарли Чаплин “ дека бракот на Греј и Чаплин го инспирирал Владимир Набоков да го напише својот роман “Лолита” во 1950год.

Мерна Кенеди: Пријателката на Лита Греј- Мерна беше танчерка на која Чарли и ја додели главната женска улога во “Циркусот” (1928). Се претпоставува дека Чаплин и Кенеди одржувале романтична врска за време на снимањето. Греј своевремено се повикуваше на неверството на Чаплин во бракоразводната постапка.

Џорџија Хеил: Беше заменичката на Лита Греј за улогата во “Златната треска”. Во документарниот серијал “Непознатиот Чаплин” (режиран и напишан од филмските историчари Кевин Бронлоу и Дејвид Гил), вклучено е и едно интервју на Хеил од 1980год во кое таа вели дека Чаплин и бил идол уште од детството и дека на 19 години започнала интимна врска со него која траела неколку години и која е опишана во нејзините мемоари (белешки) под наслов “Чарли Чаплин: Интимни средби”. За време на снимањето на филмот “Светлините на Велеградот”, Хеил која тогаш беше најблиската придружничка на Чаплин, беше повикана да ја замени Вирџинија Шерил во улогата на цвеќарка. Од оваа сцена се зачувани само седум минути на филмската лента, кои се вклучени во ДВД изданието на филмот од 2003год. но поради економски причини Чаплин бил принуден повторно да ја ангажира Вирџинија за истата улога. Коментарот на Хеил во врска со оваа ситуација во “Непознатиот Чаплин” бил дека нејзината врска со Чаплин била со ист интензитет при снимањето како и секогаш. Крајот на оваа врска по се изгледа настапил некаде во 1933год. кога Чаплин се вратил од светската турнеја.

Луси Брукс: Беше старлета во “Зигфилд Фолис” (“Ziegfeld Follies ”) кога го запозна Чарли. Тој беше во Њу Јорк по повод премиерата на “Златната треска”. Тие двајца, заедно со филмскиот финансиер А.Ц. Блументал и колешката на Брукс од Зигфилд Фолис - Пиги Фиарс отседнаа најпрво во хотелот Риц, а потоа во апартманот на Блументал во поткровјето на хотелот “Амбасадор”, во текот на два месеца од летото во 1925год. Брукс го придржувала Чаплин кога го гледал четиричасовното “измачување” на една виолина од страна на некој музичар, нешто кое Чаплин ќе го реадапитира во сцена од “Центар на внимание”.

Меј Ривс: Беше првенствено најмена како секретарка на Чаплин, задолжена да ја прелгелдува неговата приватна пошта на неговото продолжено патување низ Европа од 1931-1932год. Таа работела само едно утро кога Чаплин ја здогледал и веднаш бил фасциниран од нејзината убавина. На незадоволство на неговиот брат Сид, Меј била постојана љубовница на Чаплин во текот на поголемиот дел од патувањето. Чаплин ставил крај на нивната врска кога дознал дека Ривс исто така се гледа и со неговиот брат Сид. Ривс одвоила неколку записи за кратката врска со Чаплин во нејзината книга “The Intimate Chaplin” (“Интимно со Чаплин”).

Полет Годарт: Чаплин и Годарт беа партнери на филмското платно и во креветот од 1932 до 1940год. Го делеа и домот на Чаплин во Беверли Хилс.Чаплин и ги додели главните улоги на својата партерка во “Модерни времиња” и “Големиот диктатор”. Поради нејасноста на природата на нивниот однос, Полет ја одбила улогата на Скарлет О Хара во “Однесено од виорот”. Откако официјално се разделија во 1940год. Чаплин и Годарт изјавија дека тајно се венчале во 1936год. но се смета дека овој потег било само обид да не се нанесе трајна штета на кариерата на Годарт. Како и да е, тие пријателски се разделија во 1942год. при што Годарт доби значителна парична сума. Кариерата на Годарт се движеше по нагорна линија, работејќи за Парамаунт и во неколку наврати со Сесил Б. Де Мил. Таа како и самиот Чаплин го помина остатокот од својот живот во Швајцарија. Почина во 1990год.

Статуата на Чарли Чаплин на плоштадот Леичестер, Лондон

Џоан Бери (1920–1996): Во 1942год. Чаплин имаше кратка афера со Џоан Бери која беше една од кандидатките за можна улога во филмот кој Чаплин и го предложил. Но, откако Бери почнала да го вознемирува Чаплин, манифестирајќи знаци на серизоно психичко пореметување (не како она на мајка му), Чарли и ставил точка на врската. Овој негов краток “излет” со Бери му го претворил животот во пекол. Откако родила дете, поднела барање за татковство на Чаплин иако ДНК тест покажал дека Чаплин не е татко на нејзиното дете. Но и покрај тоа адвокатот на Бери-Џозеф Скот го убедил судот дека тестот на крвта не е никаков доказ, така што пресудата која била изречена го приморала Чаплин да го издржува детето. Неправдата која му била нанесена на Чаплин придонела подоцна да се воведат некои измени во законот на Калифорнија кои го уважувале ДНК тестот за татковство. Федералните обвинители како дел од случајот со Бери му наметнаа и тужби за неморално однесување (Мен Акт- закон кој ја забранува трговијата со бело робје. А се однесува и на неморалното однесување и проституцијата) во 1944год, меѓутоа Чаплин беше ослободен од овие обвиненија. Угледот на Чаплин во Америка беше сериозно загрозен од бројните тужби. Бери беше однесена во психијатриска установа, откако беше забележана како се шета боса низ улиците, носејќи детски сандали и прстен, мрморејќи: “Ова е магија”. Лита Греј, втората жена на Чаплин, подоцна ќе изјави дека Чаплин подмитил неколкумина корумпирани владини службеници да ги лажираат резултатите на ДНК тестот. Нема сомнение дека таа (Карол Ан) е негова ќерка.

Она О Нил: За време на судскиот спор со Бери, Чапли ќе се запознае со Она, ќерка на Евгениј О Нил, со која ќе стапи во брак на 16ти јуни, 1943год. Чаплин тогаш имал педесет и четири години, додека Она само што навршила осумаесет. Имале осум деца.Кога нивното последно дете –Кристофер се родило, Чаплин има 73 години. Она починала од рак на панкреасот, во 1991год. по 14години брак со Чаплин.

Награди и признанија[уреди]

Во 1975год. кога Чарли Чаплин имаше 85год. беше прогласен за Командир Витез во редот на Британската Империја од кралицата Елизабета II. Оваа чест прв пат му била укажана во 1931год. Вториот предлог следел во 1956год, но не бил одобрен поради извештајот од Министерството за надворешни работи на В. Британија кој се однесувал на наводните комунистички гледишта и моралното однесување на Чаплин позади кој стоеле два неуспешни брака со малолетни девојчиња од по 16год. Се сметеше дека со ваквиот потег би се разнишал угледот на Британскиот систем на почести како и односите со САД. Во 1970год. Чаплин доби и своја ѕвезда на Холивудската Патека на славните. Сепак фактот што оваа чест не беше укажана во уште во 1961год. предизвика низа шпекулации. Во брзо време се очекува да се отворат вратите од домот на Чаплин во Швајцарија кој ќе биде музеј што ќе сведочи за животниот пат на Чарли од даските на Мјузик Хол во Лондон се до светлата на Холивуд. Во 1981год. сер Ралф Ричардсон ја откри статуата на Чарли Чаплин на плоштадот Леичестер во Лондон, дело на уметникот Џон Даблдеј. Негова бронзена статуа го краси исто така и Вотервил, Кери, Република Ирска.

Оскари[уреди]

Чаплин се закити со три оскари во својот живот : Еден за најдобра оригинална музика и два за животно дело. Чарли ги презираше оскарите додека активно работеше во режисерскиот бизнис. Неговиот син Чарли Јуниор ќе напише дека татко му во 1930год. го разгорил гневот на Американската филмска академија со тоа што го на шега го употребил оскарот од 1929год. како сопирачка за врата. Ова го објаснува фактот што “Светлините на Велеградот” и “Модерни времиња”, кои се сметале за едни од најдобрите филмови на сите времиња не биле номинирани за престижното признание- Оскар.

Првата церемонија на доделување на оскари - За време на првата церемонија на доделување на оскарите која се одржа на 16 мај, 1929год. методите на гласање сеуште не биле добро поставени, така да категориите постојано се менувале. “Циркусот” бил надалеку признаен така што Чаплин на почетокот бил номиниран за Најдобар Филм, за Најдобра Режија, Најдобар Актер и Најдобро оригинално Сценарио. Но Филмската Академија сепак се одлучи да го повлече неговото име од сите натпреварувачки категории и наместо тоа му доделила Специјална Награда за “Разновидност и генијална глума, творештво, режирање и реализација на Циркусот”. Единствениот друг филм што се закити со специјаланиот оскар истата година беше “Џез пејачот”.

Тринаесеттата церемонија на доделување на оскари- Во 1941год. “Големиот диктатор” беше номиниран за четири оскари од кои два наменети за Чаплин: За Најдобро Сценарио и Најдобар Актер. Таа година Чарли не однесе ниту еден оскар. Оскарот за најдобро сценарио отиде во рацете на Престон Страглс за “Големиот мек Генти”, а за најдобар актер во рацете на Џејмс Стујард за глумата во филмот “Филадефија Стори”.

Дваесеттата церемонија на доделување на оскари- Во 1948год. сценариото на “Г-дин Верду” беше номинирано, но оскарот отиде во рацете на Сидни Шелдон за “The Bachelor and the Bobby-Soxer”.

Четириесет и четврттата церемонија на доделување на оскари- Вториот оскар за Чаплин следеше во 1972год. четириесет и три години по доделувањето на првиот. Чарли излезе од заточеништвото за да го прими Оскарот за животно дело за “Непроценливиот печат што го оставил врз филмската уметност, правејќи ја уметност на столетието ”. Кога излегол на сцената за да му го врачат оскарот, бил пропратен со овации и најдолгиот аплауз во историјата на оскарите, кој траел цели 12 минути.

Четириесет и петтата церемонија на доделување на оскари- Во 1973год. филмот Лајмлајт беше награден со оскар за “најдобра оригинална музика”. Иако првото издание на филмот беше во 1952год. поради политичките проблеми со кои се соочуваше Чаплин, беше забранет да се прикажува во Лос Анџелес една недела и не ги исполнуваше критериумите за номинација се до неговото повторно издание во 1972год.

Наследство[уреди]

Карактерот на “скитникот” е можеби еден од најемитираните во сите сфери на забавната индустрија. Еднаш самиот Чаплин се пријавил на аудиција за “Најдобра имитација на Чаплин” и го освоил третото место. “Скитникот” извршил големо влијание врз работата на многу актери и медиумски личности. Уште од најрани времиња се правеле многу претстави и пародии посветени на неговиот лик и дело. Еден од најраните примери за тоа е комичниот стрип на Е.С Сегар од 1916год. “Лудориите на Чарли Чаплин”. Подоцна Сегар ќе стане познат по својот лик на Попај и во 1917год. неговите стрипови за Чаплин ќе бидат собрани во пет книги- предвесници на подоцнежната форма “стрип”. Ликот на скитникот беше исто така протагонист во две анимирани, цртани серии од кои првата прикажана во девет кратки анимирани филмови од 1916год. од страна на Movca Film Service. И подоцна серијалот од десет филмови во 1918-1919год. на филмското студио на Патрик Силвиан, кој исто така ќе се послужи со ликот на Чарли во креирањето на карактерот на “Феликс д Кет”. Мачката Феликс ќе се појави и во цртаните серии “Феликс во Холивуд” во 1923год.

• Од 1917 до 1918год. актерот Били Вест ќе направи точно 20 филмови во кои ќе го имитира ликот, шминката и костимографијата на Скитникот.

• Третина од композицијата “Wachsfigurenkabinett: Fünf kleine Opern” на Карл Амадеус Хартман од 1929/30год. е наречена “Чаплин-Бродот што јури” (“Chaplin-Ford-Trot”) и го прикажува ликот на Чаплин (повеќе низ зборови отколку низ оперско пеење).

• Камил Хасан го основаше својот лик “Chaplin Chellappa” во филмот “Punnagai Mannan” врз ликот на Чаплин.

• Од септември до ноември 1977год. (пред самата смрт на Чаплин) DePatie-Freleng Enterprises направија цртан серијал со ликот на Чаплин под името “Baggy Pants and the Nitwits”.

• Во 1985год. ликот на Чаплин се најде и на поштенска марка во В. Британија, а во 1994год. и на поштенска марка во САД, дизајнирана од карикатуристот Ал Хиршфелд.

• Во 1980год. корпорацијата ИМБ направи серија реклами за нивниот персонален компјутер, користејќи имитатор на Чаплин.

• Во 1981год. Џон Ву ја режираше пародијата на “Детето” насловена како “Hua ji shi dai”, исто така позната под името “Време за смеење” (“Laughing Times”).

• Во 1981год. советскиот астроном Људмила Карачкина открила астероид кој бил наречен по Чаплин-“Чаплин 3623”.

• Оскаровецот Ричард Атенборо во 1992год. режираше филм базиран на животот на Чаплин, наречен едноставно “Чаплин”. Роберт Дауни се појавува во главната улога и Џералдин Чаплин (ќерката на Чарли), во улога на мајката на Чарли Чаплин, нејзината баба.

• Британскиот комичар Еди Изард го играше Чарли Чаплин во филмот “Тhe Cat’s Meow” (2001год) на Питер Богданович. Филмот зборува за сеуште неразрешената, мистериозна смрт на режисерот Томас Х. Инс за време на забавата на јахтата на Вилијам Рандолф Хрст, каде и самиот Чаплин бил гостин.

• На 15ти април, 2011год. еден ден пред 122иот роденден на Чаплин, Гугл го обележа настанот со постирање на “Гугл Дудл” видео на своите веб страни ширум светот.

Филмографија и актуелни привилeгирани права[уреди]

Чаплин напиша, режираше и глумеше во десетици долгометражни и краткометражни филмови, вклучувајќи ги тука: “Имигрантот” (1917год), “Златната треска” (1925год.), “Светлините на Велеградот” (1931год.), “Модерни времиња” (1936год), “Големиот диктатор” (1940год.). Сите овие филмови се вклучени во Националниот филмски регистар. “Златната треска”, “Светлините на Велеградот” и “Модерни времиња” се вклучени во 100те најдобри филмови на американската филмска индустрија (АФИ). Листа на Чаплиновите филмови и некои верзии може да се најдат во книгата “Charlie Chaplin at Keystone and Essanay: Dawn of the Tramp” на Тед Окуда и Давид Маска. Благодарение на Кистон проектот на Чаплин, обидите да се направат конечни верзии на кратките филмови на Чарли од пред 1918год. завршија успешно: 34 “Кистон” филмови после десетгодишно истражување и работа беа целосно обновени и издадени во четири ДВД изданија, во октомври 2010год. Дванаесетте “Мјучуал” филмови беа обновени во 1975год. од страна на Дејвид Шепард и “Блекхок Филмс”, а некои нови продолжени изданија беа ставени во ДВД формат и пуштени во продажба во 2006год. Денеска, речиси целата продукциска работа на Чаплин е во рацете на Roy Export S.A.S- Париз, која ги има сите авторски права и донесува одлуки околку новите изданија на филмовите на Чарли. Француската фирма МК2 е дистрибусциски застапник на Еxport. Од 2010год. дозволата за дистрибуција во САД е во рацете на Janus Films, со некои домашни видео изданија на Критерион Колекшн, во партнерство со Janus.

Надворешни врски[уреди]

Wikiquote-logo.svg
Викицитат има збирка цитати поврзани со:
  • Official sites
  • Biography
  • Filmography
  • Others