Стоицизам

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Зенон

Стоицизмот е философски правец во периодот на хеленистичката философија. Името го добил по старогрчкиот назив „стоа поикле“, што значи шарен трем. Основач на стоицизмот во Грција е Зенон од Китион (333 п.н.е - 264 п.н.е), а претставник во Рим бил царот Марко Аврелиј. Други значајни стоици се Хризип, Сенека и Епиктет. Речиси сите следбеници на Александар Македонски отворено се прогласувале како стоици. Стоичката школа ја забранил царот Јустинијан Први со образложение дека не е во склад со христијанството. Во денешно време терминот стоицизам предизвикува чувство на ладнокрвност и непоколебливост а пак стоик се смета за лице што мирно и спокојно ги поднесува тешкотиите.

Според стоичката етика, човекот треба да ги спознае законитостите што владеат во општеството, да живее по углед на природата, ослободувајќи се од нагоните и страстите; бидејќи сите луѓе имаат разум, како божји деца, треба да живеат во една светска држава како едно човештво. Врвен етички концепт во стоичката мисла е идејата за апатија, која буквално значи душевна безболност, наспроти денешното псхолошко поимање на душевна тапост и празнина.