832 Карин

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
832 Карин
832Karin (Lightcurve Inversion).png
Тридимензионален модел на 832 Карин заснован на светлосната крива.
Откривање
ОткривачМакс Волф
Откриено воХајделберг
Откриено20 септември 1916
Ознаки
1916 AB
Главен астероиден појас, Каринско семејство
Орбитални особености[1]
Епоха 31 јули 2016 (ЈД 2457600,5)
Параметар на неодреденост 0
Лак на набљудување94,56 а (34538 d)
Апхел3.0940 ае (462.86 )
Перихел2.6359 ае (394.33 Gм)
2.8649 ае (428.58 Gм)
Занесување0,079945
4,85 а (1771,2 d)
200,354°
0° 12м 11.7с / ден
Наклон1,0046°
253,945°
122,154°
Земјино НОПР1.63589 ае (244.726 Gм)
Јупитерово НОПР2.32434 ае (347.716 Gм)
Јупитеров Тисеранов параметар3,295
Физички особености
18.35 h (0.765 d)
11,18

832 Каринастероид во орбита околу Сонцето. Станува збор за најголемиот и најсветлиот член на Каринското семејство, кое пак е именувано по овој астероид. Откриено во 2002 година, забележливо е тоа што ова семејствое мошне младо. Денес се верува дека се создало при судир само пред 5,8 милиони години.[2]

832 Карин е астероид од типот S, со пречник од 19 km.[3]

Овој астероид е именуван во чест на Карин Мансдотер, љубовницата на шведскиот крал Ерик XIV во XVI век. Во 1567 година, Ерик се оженил со Карин, но бил симнат од престолот поради овој брак.[4]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „832 Karin (1916 AB)“. JPL Small-Body Database. NASA/Jet Propulsion Laboratory. конс. 4 May 2016. 
  2. Nesvorný, David; Bottke Jr., William F.; Dones, L; Levison, HF (2002), „The recent breakup of an asteroid in the main-belt region“, Nature 417: 720–771, Bibcode:2002Natur.417..720N, doi:10.1038/nature00789 
  3. Nesvorný, David; Enke, Brian L.; Bottke, William F.; Durda, Daniel D.; Ashaug, Erik; Richardson, Derek C. (August 2006), „Karin cluster formation by asteroid impact“, Icarus 183 (2): 296–311, Bibcode:2006Icar..183..296N, doi:10.1016/j.icarus.2006.03.008 
  4. Schmadel, Lutz D. (2007). Dictionary of Minor Planet Names – (832) Karin. Springer Berlin Heidelberg. стр. 77. ISBN 978-3-540-00238-3. http://link.springer.com/referenceworkentry/10.1007/978-3-540-29925-7_833. посет. 4 април 2016 г. 

НАдворешни врски[уреди | уреди извор]