Опсада на Диу

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Опсада на Диу
Дел од Османлиско-португалски војни
Ottoman fleet Indian Ocean 16th century.jpg
Датум септември 1538
Место Диу, Индија
Исход Португалска победа
Завојувани страни
Flag of Portugal (1495).svg Португалија Fictitious Ottoman flag 4.svg Османлиска империја
Команданти и водачи
Flag of Portugal (1495).svg Антонио Силвеира Fictitious Ottoman flag 4.svg Хадим Сулејман-паша
Сила
Flag of Portugal (1495).svg 600 војници Fictitious Ottoman flag 4.svg 22,000
Жртви и загуби
непознато непознато

Опсадата на Диу се одвила кога османлиската флота се обидела да го зазеде индискиот град Диу во 1538 година. Гувернерот на Османлиски Египет, Сулејман-паша во 1525 година добил задача од Истанбул да изврши притисок врз Португалија, односно да го зазеде поморскиот пат кој води кон Индија[1]. Така, за таа цел биле подготвени една флота од 80 бродови[1]. Сепак планираниот напад не се одвивал како што било замислено, глвно поради опсадата на Корон и Османлиско-сефевидската војна[1] Во меѓувреме, португалските сили го продолжиле своето напредување, убивајќи го Бахадур Шах во февруари 1537 година[1].

Во 1538 година од страна на Османлиите бил окупиран Аден, на чело со Сулејман-паша. Целта била градот да се претвори во османлиска база во случај ан османлиско-португалска војна[1][2]. Султанот од Аден, кој бил сојузник на Португалија, бил обесен, а градот ставен под опсада. По ова, османлиската флота на 4 септември 1538 година престигнала пред градот Диу[1]. Ова претставувала најголемата османлиска флота некогаш пуштена по водите на Индиски Океан[3]. Диу бил опсаден со 130 топови. И покрај постојаните напади, опсадата не успела[1] The Ottomans finally had to lift the siege.[1].

По неуспешната опсада, Османлиите се вратиле во Аден, каде се утврдиле со своите оружја[2][4]. Хадим Сулејман-паша наредил да се започне втора опсада на Диу, но тоа не се случило.[1]. Во 1540 година, Португалците ги испратиле своите сили во Црвено Море, напаѓајќи ги Суакин и Кусајар, обидувајќи се да го заземат Суецкиот канал со флота од 72 бродови[1][5]. Во следните години следувале постојани битки помеѓу двете светски сили.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 An economic and social history of the Ottoman Empire by Halil İnalcik p.324ff [1]
  2. 2,0 2,1 The history of Aden, 1839-72 by Zaka Hanna Kour p.2 [2]
  3. European warfare, 1494-1660 Jeremy Black p.60 [3]
  4. An economic and social history of the Ottoman Empire by Halil İnalcik p.326 [4]
  5. Mecca: a literary history of the Muslim Holy Land by Francis E. Peters p.405 [5]