Филдсов медал

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Филдсов медал
Fields Medal
FieldsMedalFront.jpg
Лице на Филдсовиот медал
Се доделува за Извонредни придонеси во математиката
Земја секои 4 години на разни места
Доделува Меѓународна математичка унија (IMU)
Се добива 15.000 C$
Прво доделување 1936
Последно доделување 2010
Портал Официјална страница
Опачината на медалот

Филдсовиот медал (англ. Fields Medal) е награда што се доделува на двајца, тројца или четворица математичари не постари од 40 години на Меѓународниот конгрес на Меѓународната математичка унија (IMU) на секои четири години. Наградата го носи името на канадскиот математичар Џон Чарлс Филдс кој го дал својот имот за финансирање на наградата[1]. Филдсовиот медал се смета за највисоката награда што може да ја добие еден математичар.[2][3] Паричната награда изнесува 15.000 канадски долари.[4][5] Првиот медал е доделен во 1936 г. на финскиот математичар Ларс Алфорс и американскиот математичар Џеси Даглас, а од 1950 почнала да се доделува на секои четири години. Целта на наградата е да се оддаде признание и пружи поддршка помладите математички истражувачи кои имаат важни придонеси во математиката.

Услови[уреди]

Филдсовиот медал се смета за „Нобелова награда за математика" заради нејзиниот престиж,[6] иако во секој друг поглед ова важи за поновата Абелова награда. За разлика од Нобеловата награда, Филсовиот медал се доделува на секои четири години наместо секоја година. Медалот има и старосна граница: кандидатите не смеат да имаат 40 години на 1 јануари од годината на доделување на медалот. Поради ова, многу големи математичари ја немаат добиено наградата, бидејќи најважните трудови ги правеле (или биле признаени предоцна во текот на животот. Оваа старосна граница се должи на Филдсовата желба

... иако е признание за нешто веќе сработено, наменета е да ги поттикне добитниците на понатамошни успеси и да им даде уште повеќе елан на останатите.

Паричната награда е многу пониска од онаа на Нобеловата награда (околу 1,5 милиони американски долари). Филдсовиот медал обично се доделува за една целина од трудови, а не за конкретен резултат. Наместо со цитирање, добитниот се заблагодарува со говор пред публиката.

Друга поважна математичка награда е Абеловата награда, која се доделува за животно дело, а паричната награда е многу поголема. Филдсовиот медал пак, е престижен бидејќи изборот на добитници го прави Меѓународната математичка унија, која ја претставува светската математичка заедницаy.

Лауреати[уреди]

Година Зборно место на МКМ Медалисти[7]
1936 Норвешка Осло, Норвешка Финска Ларс Алфорс, Финска, Хелсиншки универзитет
САД Џеси Даглас, САД, Масечусетски технолошки универзитет
1950 САД Кембриџ, САД Франција Лорент Шварц, Франција, Нансиски универзитет
Норвешка Атле Селберг, Норвешка, Институт за напредни изучувања
1954 Холандија Амстердам, Холандија Јапонија Кунихико Кодаира, Јапонија, Принстонски универзитет
Франција Жан-Пјер Сер, Франција, Национален центар за научно истражување
1958 Велика Британија Единбург, Британија Велика Британија Клаус Рот, Британија, Лондонски универзитет
Франција Рене Том, Франција, Стразбуршки универзитет
1962 Шведска Стокхолм, Шведска Шведска Ларс Хермандер, Шведска, Стокхолмски универзитет
САД Џон Милнор, САД, Принстонски универзитет
1966 СССР Москва, СССР Велика Британија Мајкл Атија, Британија, Оксфордски универзитет
САД Пол Коен, САД, Стенфордски универзитет
Франција Александар Гротендик, Франција, Институт за виши научни студии
САД Стивен Смејл, САД, Калифорниски универзитет (Беркли)
1970 Франција Ница, Франција Велика Британија Алан Бејкер, Британија, Кембрички универзитет
Јапонија Хејсуке Хиронака, Јапонија, универзитет Харвард
СССР Сергеј Новиков, СССР, „Ломоносов
САД Џон Томпсон, САД, Кембрички универзитет
1974 Канада Ванкувер, Канада Италија Енрико Бомбјери, Италија, Универзитет во Пиза
САД Дејвид Мамфорд, САД, универзитет Харвард
1978 Финска Хелсинки, Финска Белгија Пјер Делињ, Белгија, Институт за виши научни студии
САД Чарлс Феферман, САД, Принстонски универзитет
СССР Григориј Маргулис, СССР, „Ломоносов
САД Даниел Квилен, САД, Масачусетски технолошки универзитет
1982 Полска Варшава, Полска Франција Ален Кон, Франција, Институт за виши научни студии
САД Вилијам Тарстон, САД, Принстонски универзитет
САД Шинф-Тунг Јау, САД[8], Институт за напредни изучувања
1986 САД Беркли, САД Велика Британија Сајмон Доналдсон, Британија, Оксфордски универзитет
Германија Герд Фалтингс, Германија, Принстонски универзитет
САД Мајкл Фридман, САД, Калифорниски универзитет (Сан Диего)
1990 Јапонија Кјото, Јапонија СССР Владимир Дринфелд, СССР, Харковски институт за физика и технологија
Нов Зеланд Вон Џонс, Нов Зеланд, Калифорниски универзитет (Беркли)
Јапонија Шигефуми Мори, Јапонија, Универзитет во Кјото
САД Едвард Витен, САД, Институт за напредни изучувања
1994 Швајцарија Цирих, Швајцарија Белгија Жан Бурген, Белгија, Институт за напредни изучувања
Франција Пјер-Луј Лион, Франција, универзитет Париз-Дофин
Франција Жан-Кристоф Јокоз, Франција, универзитет Париз-Југ 11
Русија Ефим Зелманов, Русија, Висконсински универзитет
1998 Германија Берлин, Германија Велика Британија Ричард Борчердс, Британија, Калифорниски универзитет (Беркли) и Кембрички универзитет
Велика Британија Тимоти Гауерс, Британија, Кембрички универзитет
Русија Максим Концевич, Русија, Институт за виши научни студии и Рутгерс
САД Кертис Мекмален, САД, универзитет Харвард
2002 Кина Пекинг, Кина Франција Лорен Лафорг, Франција, Институт за виши научни студии
Русија Владимир Воеводски, Русија, Институт за напредни изучувања
2006 Шпанија Мадрид, Шпанија Русија Андреј Окоунков, Русија, Принстонски универзитет
Русија Григориј Перелман, Русија — одбил, Санкт Петербург
Австралија Теренс Тао, Австралија, Универзитет на Калифорнија, САД
Франција Венделин Вернер, France, универзитет универзитет Париз-Југ 11
2010 Индија Хајдерабад, Индија Израел Елон Линденштраус, Израел, Еврејски универзитет во Ерусалим [9]
Виетнам-Франција Нго Бао Чау, Виетнам-Франција,[10][11][12] универзитет Париз-Југ 11 и Институт за напредни изучувања
Русија Станислав Смирнов, Русија, Женевски универзитет
Франција Седрик Вилани, Франција, Нормална виша школа во Лион[13] и Институт Анри Поанкаре
2014 Јужна Кореја Сеул, Јужна Кореја сè уште неодржано

Поврзано[уреди]


Наводи[уреди]

  1. http://www.fields.utoronto.ca/aboutus/jcfields/fields_medal.html
  2. Наградени со Филдсов медал за 2006 г.“ (PDF). „Известувања на американското математичко друштво“ (Американско математичко друштво) 53 (9): 1037–1044. октомври 2006. http://www.ams.org/notices/200609/comm-prize-fields.pdf.  (англиски)
  3. Самотен руски математичар ја одби највисоката математичка почест“, CBC, 22 август 2006 (конс. 26 август 2006). (англиски)
  4. Математички гениј ја одби највисоката награда“, BBC, 22 август 2006 (конс. 22 август 2006). (англиски)
  5. Израелец доби „Нобелова“ награда за математика, JPost.com (англиски)
  6. Кенет Чанг. „Патешествија во далечните „полиња“ на простите броеви“, The New York Times, 12 март 2007. (англиски)
  7. „Список на добитници на Филдсовиот медал“. Меѓународна математичка унија (IMU). 8 мај 2008. http://www.mathunion.org/general/prizes/fields/prizewinners. конс. 25 март 2009.  (англиски)
  8. „Шинг-Тунг Јау“. http://en.wikipedia.org/wiki/Shing-Tung_Yau.  (англиски)
  9. Израелец ја освои најпрестижната математичка награда во светот“, 19 август 2010 (конс. 19 август 2010). (англиски)
  10. „Нго Бао Чау“. http://en.wikipedia.org/wiki/Ng%C3%B4_B%E1%BA%A3o_Ch%C3%A2u.  (англиски)
  11. „Меѓународен конгрес на математичарите“. Математичко друштво на Франција. http://smai.emath.fr/IMG/pdf_ICM-L1v3l.pdf. конс. 7 јули 2010.  (француски)
  12. Нго Бао Чау ја доби математичката награда Филдсов медал“, 19 август 2010 (конс. 19 август 2010). (виетнамски)
  13. Кипра, Бари. „Доделени Филдсови медали и други врвни математички награди“, 19 август 2010 (конс. 19 август 2010). (англиски)

Литература[уреди]

  • Monastyrsky, Michael (1998). „Modern Mathematics in the Light of the Fields Medal“. Wellesley, MA: A. K. Peters. ISBN 1568810830 
  • Tropp, Henry S. (1976). „The Origins and History of the Fields Medal“. „Historia Mathematica“ 3 (2): 167–181. doi:10.1016/0315-0860(76)90033-1 .

Надворешни врски[уреди]