Електромагнетно поле

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Електромагнетно поле (исто така ЕМП или ЕМ поле) — физичко поле создадено од наелектризирани тела. Влијае на однесувањето на наелектризираните тела во близина на полето. Електромагнетното поле се шири неограничено низ просторот и го опишува електромагнетното заемнодејство. Станува збор за едно од четирите основни заемнодејства во природата (останатите се гравитација, слабо заемодејство и силно заемодејство).

Полето може да се разгледува како комбинација на електричното поле и магнетното поле. Електричното поле се добива од неподвижни полнежи, а додека магнетното поле од подвижни полнежи (струи). Овие две полиња често се опишуваат како извори на полето. Начинот на кој полнежите и струите заемнодејствуваат со електромагнетното поле е објаснето преку Максвеловите равенки и Лоренцовата сила.

Од гледиштето на класичната физика во историјата на електромагнетизмот, електромагнетното поле може да се смета за непрекинато поле, кое се движи на брановиден начин, додека од гледиштето на квантната теорија на полето, полето се смета за квантизирано и се состои од поединечни честички.

Градба на електромагнетното поле[уреди | уреди извор]

Електромагнетното поле може да се гледа на два начина: како прекината и непрекината структура.

Непрекината структура[уреди | уреди извор]

Вообичаено, електичните и магнетните полиња се смета дека настануваат од движења на наелектризирани тела. На пример, полнежите кои осцилираат произведуваат електрични и магнетни полиња кои може да се гледаат како непрекинато, брановидно движење. Во случајов, енергијата непрекинато е пренесувана низ електромагнетното поле меѓу било кои две локации. Како што се атомите на металите во радио предавателот кои непрекинато пренесуваат енергија. Ова глеиште е корисно до одреден степен (зрачење при ниски фреквенции), но проблемите започнуваат при високите фреквенции (Погледајте ултравиолетова катастрофа).

Прекината структура[уреди | уреди извор]

Електромагнетното поле може да се разгледува на попрост начин. Експериментите откриваат дека во некои случаи електромагнетниот енергетски пренос е подобро опишан како пренесување во форма на пакети наречени кванти (во случајов, фотоните) со постојана фреквенција. Планковата релација ја поврзува енергијата E на фотонот со фреквенција ν во равенката:[1]

where h is Planck's constant, named in honor of Max Planck, and ν is the frequency of the photon . Although modern quantum optics tells us that there also is a semi-classical explanation of the photoelectric effect—the emission of electrons from metallic surfaces subjected to electromagnetic radiation—the photon was historically (although not strictly necessarily) used to explain certain observations. It is found that increasing the intensity of the incident radiation (so long as one remains in the linear regime) increases only the number of electrons ejected, and has almost no effect on the energy distribution of their ejection. Only the frequency of the radiation is relevant to the energy of the ejected electrons.

This quantum picture of the electromagnetic field (which treats it as analogous to harmonic oscillators) has proved very successful, giving rise to quantum electrodynamics, a quantum field theory describing the interaction of electromagnetic radiation with charged matter. It also gives rise to quantum optics, which is different from quantum electrodynamics in that the matter itself is modelled using quantum mechanics rather than quantum field theory.

  1. Spencer, James N. (2010). Chemistry: Structure and Dynamics. John Wiley & Sons. стр. 78. ISBN 9780470587119. http://books.google.com/books?id=FRfcVwFr17IC&pg=PA78.