Гаусов закон

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Гаусов закон (Гаусова токовна теорема) — закон поврзан со распределбата на електричен набој во резултантното електрично поле. Површината која се разгледува може да опфаќа определена зафатнина како на пример површина на топка.

Законот првично[1] бил опишан Жозеф-Луј Лагранж во 1773 година,[2] на истиот продолжил да работи Карл Фридрих Гаус во 1813 година,[3] за да го објаснат привлекувањето на елипсоидите. Станува збор за една од четирите Максвелови равенки, кои се основата на класичната електродинамика.[note 1] Гаусовиот закон може да се искористи за да се изведе Кулоновиот закон,[4] и обратно.

Квантитативен опис[уреди | уреди извор]

Со зборови Гаусовиот закон гласи:

Вкупниот електричен ток низ која и да е затворена површина е еднаков на 1ε пати од вкупниот електричен набој во таа затворена површина.[5]

Гаусовиот закон има математичка сличност со бројни закони од други области на физиката, како што се: Гаусовиот закон за магнетизмот и Гаусовиот закон за гравитација. Всушност, секој обратно квадратно зависен закон може да се запише на начин сличен на Гаусовиот закон: на пример, Гаусовиот закон самиот по себе е еднаков на обратно квадратниот Кулонов закон, и Гаусовиот закон за гравитација е еднаков на обратно квадратниот Њутнов закон за гравитацијата.

Законот може да се изрази математички со користење на векторски формули во интегрална форма и во диференцирана форма, и двете форми се еквивалентни бидејќи се врзани со диференција на теоремата,исто така позната како Гаусова теорема. Секоја од овие форми може да се изрази на два начина: со однос помеѓу електричното поле E и вкупното количесство електричесво, во смисла на електрично варијабилно поле D и слободно количество електричество.[6]

Равенки кои вклучуваат E поле[уреди | уреди извор]

Гаусовиот закон може да се констатира со помош на електричното поле E или варијабилното поле D. Овој дел покажува некои од облиците со E; облиците со D подолу, како и други облици со E.

Интегрален облик[уреди | уреди извор]

Гаусовиот закон може да се изрази како:[6]

каде што ΦE е електричниот проток низ затворена површина S приложувајќи било кој волумен V, Q е вкупното количество електричество приложено со Vε0 е електричната константа. Електричниот проток ΦE е дефиниран како интегрална површинаl од електричното поле:

\oiint

каде E е електричното поле, dA е вектор кој го претставува бесконечниот елемент на просторот на површината,[note 2] и · претставува точка од производ на два вектора.

Бидејќи протокот е дефиниран како интеграл од електричното поле, овој израз на Гаусовиот закон се нарекува интегрална форма.

Примена на интегралниот облик[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Гаусова површина.

Ако електричното поле е познато насекаде, со помош на Гаусовиот закон е можно да се најде дистрибуцијата на електричното полнење. Полнењето во секој зададен регион може да се доведе со интегрирање на електричното поле за да се најде протокот.

Обратниот проблем (кога дистрибуцијата на електричното полнење е позната и треба да се пресмета електричното поле)е многу потежок. Вкупниот проток низ зададената површина дава многу малку информации за електричното поле и може да излезе од површината во произволно комплицирани модели.

Исклучок е кога има симетрија во проблемот, што покажува дека електричното поле поминува низ површината по единствен начин. Тогаш ако целосниот проток е познат, полето само по себе може да биде доведено во секоја точка. Слични примери на симетрии што подлежат на Гаусовиот закон се : цилиндрична симетрија, рамна симетрија, и сферична симетрија. Погледни го делот одГаусовата површина каде што овие симетрии се претставени за да се пресмета електричното поле.

Диференцијален облик[уреди | уреди извор]

Според теоремата за дивергенција, Гаусовиот закон може да се запише и во диференцирана форма:

каде што ∇ · E е диференцијата на електричното поле, ε0е електричната константа, и ρ е целосната густина на електричното поле (полнење спрема единица волумен).

Еднаквост на интегралниот и диференцијалниот облик[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Дивергентна теорема.

Интегралниот и диференцираниот облик се математички еднакви, според дивергентната теорема. Тука аргументот е многу поконкретен.

Равенка која го вклучува D полето[уреди | уреди извор]

Поврзано: Максвелови равенки

Слободен, сврзан и вкупен полнеж[уреди | уреди извор]

Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Електрична поларизација.

Електричното полнење кое се јавува во наједноставните ситуации во учебниците би се класифицирало како "слободно полнење"—на пример, полнење кое се пренесува во статички електрицитет, или полнење на кондензаторска плоча. Спротивно на тоа, "сврзаниот полнеж" се јавува само во контекст на диелектрични (поларизирачки) материјали. (Сите материјали до одреден степен може да се поларизираат.) Кога таквите материјали се ставаат во надворешно електрично поле, електроните остануваат врзани за нивните соодветни атоми, но прескокнуваат микроскопско растојание како одговор на полето, такашто тие се повеќе на една страна од атомот, во однос на другата. Сите овие микроскопски поместувања се додаваат за да се добие макроскопска распределба на нето полнењето, а тоа претставува "сврзан полнеж".

Иако микроскопски сите полнежи се фундаметално исти, често постојат практични причини, порадишто сврзаниот полнеж се третира различно од слободниот полнеж. Резултатот е дека по фундаменталниот закон на Гаус, во смисла на E (погоре), понекогаш се става во еквивалентна форма подолу, што е однос од D и слободниот полнеж.

Интегрален облик[уреди | уреди извор]

Оваа формулација на Гаусовиот закон ја содржи целосната форма на полнежот:

каде ΦD е D-полето електричен проток преку површината S која го затвора волуменот V, и Qfree е слободното полнење кое се содржи во V. Протокот ΦD е дефиниран аналогно на протокот ΦE на електричното поле E низ S:

\oiint

Диференцијален облик[уреди | уреди извор]

Диференцијалната форма на Гаусовиот закон, го вклучува само слободното полнење:

каде ∇ · D е дивергенција на електричното изместено поле и ρfree е густината на слободниот електричен полнеж.

Еднаквост на изразите за вкупниот и слободниот полнеж[уреди | уреди извор]

Равенка за линиски материјали[уреди | уреди извор]

Во хомогени, изотропни, недиспрезивни, линеарни материјали, постои едноставна врска помеѓу E и  D:

каде ε е диелектричност на материјалот. При случај на вакум (т.е слободниот простор), ε = ε0. Под овие околности, Гаусовиот закон се модифицира во

за интегрална форма, и

за диференцијална форма.

Толкувања[уреди | уреди извор]

Преку полињата на сила[уреди | уреди извор]

Теоремата на Гаус ноже да се толкува во смисла на силината на полето како што следува:

Полето на проток низ површината е бројот на силовите линии на полето кои продираат на површината. Ова ги зема во предвид насоките на силовите линии кои продираат на површината разгледувана со знак минус во спротивна насока. Силовите линии започнуваат или завршуваат да се движат (почнувајќи од позитивниот крај до нагативниот крај), или одат до бесконечност. Бројот на силовите линии кои излегуваат од полнежот (почнувајќи) сепак, големината на овој полнеж (полнењето е дефинирано во моделот). (За сите негативни полнења на истото, само полнежот е еднаков на минус од бројот на неговиот член (завршува) линии. Врз основа на овие две одредби од теоријата на Гаус евидентно во изјавата е дека: бројот на линиите кои излегуваат од затворената површина е еднаков на вкупниот број на полнења во неа – тоа е бројот на линиите кои се појавуваат во неа. Се разбира дека се мисли на одржување на знаците, особено на линијата која започнува на површината на позитивниот полнеж и може да заврши со негативен полнеж во неа (ако постои), тогаш не дава придонес кон протокот, преку оваа површина, дури и пред да стигне да се ослободи, потоа влегува назад (или воопшто површината се пресекува доволен број пати, еднакво како од напред така и од спротивната насока), што дава нула придонес за протокот во збир со точниот знак. Истото може да се каже и за линиите кои започнуваат и завршуваат да се движат надвор од дадената површина, поради истата причина тие исто така даваат нула придонес за проток низ неа.

Поврзаност со Кулоновиот закон[уреди | уреди извор]

Изведување на Гаусовиот закон од Кулоновиот закон[уреди | уреди извор]

Гаусовиот закон може да биде изразен преку Кулоновиот закон.

Имајќи на ум дека Кулоновиот закон се однесува само на статички полнежи, нема причина да се очекува Гаусовиот закон да се држи до подвижните полнежи само врз основа на оваа деривација. Всушност, Гаусовиот закон се држи до подвижни полнежи и во тој поглед законот на Гаус е поопшт од Кулоновиот закон.

Изведување на Кулоновиот закон од Гаусовиот закон[уреди | уреди извор]

Стрикно кажано, Кулоновиот закон не може да се изведе само од Гаусовиот закон, бидејќи Гаусовиот закон не дава никакви информации во врска со сферата на E (види разложувањето на Хемхолц и Фарадеевиот закон). Сепак, Кулоновиот закон може да се докаже од Гаусовиот закон, ако се претпостави дека електричното поле од точката на полнење е сферично симетрично (оваа претпоставка како и самиот Кулонов закон е точна, ако полнењето е статично и приближно точна, ако полнењето е во движење).

Поврзано[уреди | уреди извор]

Белешки[уреди | уреди извор]

  1. The other three of Maxwell's equations are: Gauss' law for magnetism, Faraday's law of induction, and Ampère's circuital law
  2. More specifically, the infinitesimal area is thought of as planar and with area dA. The vector dA is normal to this area element and has magnitude dA.[7]

Цитати[уреди | уреди извор]

  1. Duhem, Pierre (на French). Leçons sur l'électricité et le magnétisme. vol. 1, ch. 4, p. 22–23. https://archive.org/stream/leonssurllec01duheuoft#page/22/mode/2up.  shows that Lagrange has priority over Gauss. Others after Gauss discovered "Gauss' Law", too.
  2. Lagrange, Joseph-Louis (1773 г). Sur l'attraction des sphéroïdes elliptiques (на French). „Mémoires de l'Académie de Berlin“: 125. https://books.google.com/books?id=4XkAAAAAMAAJ&pg=PA619. 
  3. Gauss, Carl Friedrich (на Latin). Theoria attractionis corporum sphaeroidicorum ellipticorum homogeneorum methodo nova tractata. https://books.google.com/books?id=0TxeAAAAcAAJ&pg=PA3.  (Gauss, Werke, vol. V, p. 1). Gauss mentions Newton's Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica proposition XCI regarding finding the force exerted by a sphere on a point anywhere along an axis passing through the sphere.
  4. Halliday, David; Resnick, Robert (1970). Fundamentals of Physics. John Wiley & Sons. стр. 452–453. 
  5. Serway, Raymond A. (1996). Physics for Scientists and Engineers with Modern Physics (4th издание). стр. 687. 
  6. 6,0 6,1 Grant, I. S.; Phillips, W. R. (2008). Electromagnetism. Manchester Physics (2nd издание). John Wiley & Sons. ISBN 978-0-471-92712-9. 
  7. Matthews, Paul (1998). Vector Calculus. Springer. ISBN 3-540-76180-2. 
  8. See, for example, Griffiths, David J. (2013). Introduction to Electrodynamics (4th издание). Prentice Hall. стр. 50. 

Наводи[уреди | уреди извор]

  • Jackson, John David (1998). Classical Electrodynamics (3rd издание). New York: Wiley. ISBN 0-471-30932-X.  David J. Griffiths (6th ed.)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]