Џек Мевосек

Од Википедија — слободната енциклопедија
Џек Мевосек
Карикатура на неутврдениот сериски убиец Џек Мевосек
Роденнепознато, најверојатно во Обединето Кралство Велика Британија
Прекар(и)Џек Мевосек
Убиецот од Вајтчепел
Кожената Престилка
Мотивнепознато (можеби полова изопаченост и/или бес)
Занимањесериски убиец

Џек Мевосек (англиски: Jack the Ripper) — псевдоним даден на неутврден сериски убиец што дејствувал во Вајтчепел и околните области на Лондон во втората половина на 1888 година. Прекарот е земен од писмо испратено до Централната новинска агенција, чиј автор ја презел одговорноста за убиствата. Многу зналци веруваат дека писмото е измама создадена од новинари за да го поттикнат интересот на јавноста за приказната. Мевосек се нарекува и „Убиецот од Вајтчепел“ и „Кожената Престилка“.[1][2]

Жртвите што му се припишуваат на Џек Мевосек биле проститутки од сиромашните маала на кои убиецот им ги пресекол грлата пред да им ги отвори стомачните празнини. Вадењето органи на најмалку три од жртвите довело до претпоставки дека убиецот имал анатомско знаење како на професионален хирург. Гласините дека имало поврзаност меѓу убиствата се засилувале меѓу септември и октомври 1888 година, а многу писма биле примени од различни издавачи и седиштето Скотленд јард, наводно напишани од самиот убиец. Познатото писмо „Од пеколот“ (англ. From hell) што го добил Џорџ Ласк од Вајтчепелскиот комитет за будност вклучувало бубрег од една од жртвите. Поради неверојатно грубата природа на убиствата и различните известувања што се појавувале во весниците, многумина биле убедени дека во Лондон дејствувал еден сериски убиец, кој го добил прекарот „Џек Мевосек“.

Заднина[уреди | уреди извор]

Во средината на XIX век, Англија доживеала прилив на ирски емигранти што ги преплавиле големите градови, вклучувајќи ја и областа Ист Енд. Почнувајќи од 1882 година, многу Евреи од Источна Европа и Русија се населиле во истата област.[3] Заедниците на Ист Енд биле исклучително пренаселени, бројот на жители се зголемувал, што довело до влошување на работните и животните услови.[4] Грабежот, насилството и злоупотребата на алкохол станале белег на животот во пренаселените области, а широко распространетата сиромаштија принудила многу жени на проституција. Во октомври 1888 година, Полициската управа на градот Лондон открила дека во градот имало повеќе од 1.200 проститутки и 62 бордели.[5] Падот на економијата влијаело на развојот на различни општествени текови. Во периодот од 1886 до 1889 година, Англија била разбранувана од бран јавни демонстрации, во кои градските власти биле принудени да се вмешаат.[6] Расизмот, високите злосторства и претераната сиромаштија — тие го карактеризирале Вајтчепел во тоа време.[7] Не е изненадувачки што во толку тревожно време јавноста била ужасена од серија неверојатно жестоки убиства што му биле припишани на серискиот убиец Џек Мевосек.[8]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Leather Apron | Jack the Ripper Tour“. www.jack-the-ripper-tour.com. Архивирано од изворникот на 2019-10-31. Посетено на 2019-11-21. Занемарен непознатиот параметар |deadlink= (се препорачува |url-status=) (help)
  2. „Jack the Ripper | Identity, Facts, Victims, and Suspects | Britannica“. www.britannica.com (англиски). Посетено на 2022-11-11.
  3. Kershen, Anne J., «The Immigrant Community of Whitechapel at the Time of the Jack the Ripper Murders», in Werner, pp. 65-97; Vaughan, Laura, «Mapping the East End Labyrinth», in Werner, p. 225
  4. „Charles Booth's London“. booth.lse.ac.uk. Архивирано од изворникот на 2019-11-28. Посетено на 2019-11-21. Занемарен непознатиот параметар |deadlink= (се препорачува |url-status=) (help)
  5. Evans and Skinner, Jack the Ripper: Letters from Hell, p. 1; Police report dated 25 October 1888, MEPO 3/141 ff. 158—163, quoted in Evans and Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, p. 283; Fido, p. 82; Rumbelow, p. 12
  6. Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, pp. 131—149; Evans and Rumbelow, pp. 38-42; Rumbelow, pp. 21-22
  7. Marriott, John, «The Imaginative Geography of the Whitechapel murders», in Werner, pp. 31-63
  8. Haggard, Robert F. (1993), «Jack the Ripper As the Threat of Outcast London», Essays in History, vol. 35, Corcoran Department of History at the University of Virginia

Надворешни врски[уреди | уреди извор]