Васил Дијамандиев

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Bulgarian-Constituent-Assembly-1879-Vasil Diamandiev.JPG
Роден 30 јануари 1839 или 1840
Починал 1 мај 1912
Софија, Бугарија


Васил Диамандиев (Охрид, 1839), просветен работник, публицист и револуционер. Основно образование добил во родниот град. Учителствува во Охридско (1855-1857). Потоа го продолжува студирањето во Русија. Во Московскиот и Киевскиот универзитет посетува студии по физика и математика.

Се враќа во Македонија и учителствува во Кукуш, Велес, а во периодот 1867-1668 учителствува во бугарското училиште во Охрид. Паѓа во немилост на охридскиот владика, и преку интриги, со помош на турските власти, бидува затворен. Откако излегол од затвор, повторно оди во Русија. Работел како учител во Бесарабија, каде што истовремено редактирал и некои весници.

Бил член на бугарскиот софиски комитет "Единство".[1]

После Берлинскиот конгрес (1878) испраќа петиција до големите сили за решавање на македонското прашање.

Кога во 1880 г. во Грамен, Островско, Егејска Македонија, се одржало Mакедонско национално собрание и се формирала Привремена влада на Македонија - Единство, во Русе, Бугарија, се формирала Македонската лига[2]. , составена главно од Македонци кои учествувале во Руско-Турската војна (1877-1878). Лигата е едно од првите здруженија на Македонци во Бугарија[2] . Васил Дијамандиев бил нејзин претседател [2], во времето кога Лигата успраќа Меморандум до големите сили и Манифест до македонскиот народ со барање за автономија на Македонија со седиште во Солун и возобновување на Охридската архиепископија со седиште во Солун.

Од 1882 до 1884 г. во Софија го раководи Македонското благотворно друштво, а потоа работи во друштвото „Македонски глас“.

Во 1886 г. станува член на Тајниот македонски комитет. Организира испраќање на комитски чети од Бугарија во Македонија.

Својот бурен револуционерен, општествен и културно-просветен живот го завршува во 1912 година во бугарскиот главен град Софија.

Извори[уреди | уреди извор]

  1. Дойнов, Дойно. Кресненско-Разложкото въстание, 1878-1879, София, 1979, стр. 283
  2. 2,0 2,1 2,2 Славко Димевски, За развојот на македонската национална мисла до создавањето на ТМОРО, Култура - Скопје, 1980