Сладок живот (филм)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Сладок живот (италијански: La Dolce Vita) е италијански филм од 1960 година, во режија на Федерико Фелини (Federico Fellini). Сценариото е дело на Фелини, Енио Флајано (Ennio Flaiano), Тулио Пинели (Tullio Pinelli) и Брунело Ронди (Brunello Rondi). Главните улоги ги толкуваат: Марчело Мастројани (Marcello Mastroianni), Анита Екберг (Anita Ekberg) и Анук Еме (Anouk Aimée).

Филмот, направен во копродукција на „Riama Film“, „Gray-Film“ и „Pathé Consortium Cinéma“, постигнал солиден комерцијален успех, остварувајќи бруто-приход од 19,5 милиони долари.[1] Во 1962 година, филмот бил добитник на наградата „Оскар“ за најдобра костимографија (дело на Пјеро Џерарди), а бил номиниран и за најдобра режија, најдобро оригинално сценарио и најдобра уметничка декорација. Една година претходно, филмот бил номиниран за наградите на БАФТА, во категоријата најдобар филм. Во 1960 година, Фелини ја освоил наградата „Златна палма“ на филмскиот фестивал во Кан.[2]

Содржина[уреди | уреди извор]

Марчело Рубини (го игра Мастројани) е новинар, кој е незадоволен од својата работа, како и од својата девојка, која е многу љубоморна. Кога во Рим доаѓа славната глумица Силвија (ја игра Екберг), тој успева да и се доближи и заедно со неа шетаат низ градот, доцна во ноќта. Еден ден, во Рим пристигнува татко му, кого не го видел долго време, и двајцата одат во еден бар, каде се опиваат и наоѓаат женско друштво. Кога пристигнува во станот на една од девојките, на неговиот татко му се слошува и тој набрзина си заминува дома. Другпат, Марчело оди во едно село, каде две дечиња ја виделе Богородица. Во селото настапува хистерија и набрзина сите новинари пристигнуваат да ги снимат децата. Кога тие се појавуваат, настанува општо воодушевување, а децата си играат со возрасните, покажувајќи им различни насоки во кои ја “гледаат” Богородица. Најпосле, Марчело учествува на една развратна забава, која завршува така што сите учесници на забавата излегуваат на морскиот брег.[3]

Наводи[уреди | уреди извор]