Нико

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Нико
Нико при изведба.
Нико при изведба, 1985
Биографски податоци
Родено имеКриста Пефген
Роден(а)16 октомври 1938(1938-10-16)
Келн, Германија
Починал(а)18 јули 1988(1988-07-18) (воз. 49 г.)
Ибица, Шпанија
Жанровиавангардна музика, готски рок, фолк-рок
Занимањапејачка, текстописец, композитор, музичар, модел и актерка
Инструментивокал, синтисајзер
Период на активност1954–1988
Издавачи

Нико (германски: Nico) родена како Криста Пефген (Christa Päffgen, Келн, 16. октомври 1938Ибица, 18. јули 1988), била германска пејачка, текстописец, композитор, музичар, модел и актерка.[1]

Биографија[уреди | уреди извор]

Раѓање и младост[уреди | уреди извор]

Родена е на 16 октомври 1938 година во Келн во тогашна нацистичка Германија под името Криста Пефге. На две години се преселила во малиот град Шпревалд во Берлин каде живеела со мајка ѝ и дедо ѝ железничар до крајот на втората светска војна. Татко и починал во Концентрационен логор.

После бегството од руската окупациона зона во 1946 година, Криста и нејзината мајка се нашле во тогашна осиромашена aмаериканска окупациона зона во Берлин. За да би преживеела и да би заработила за своето образование, Криста била присилена да почне да работи веќе од своите 13 години како кројачка и благајник во продавница.

После година дена нејзината мајка и пронашла работа како модел во една берлинска модна агенција што ѝ го одредила понатамошниот тек на животот. Во петнаесеттата година по задача на модната агенција била пратена на острвот Ибица каде го запознала фотографот кој ја нарекол Нико, според нејзиниот избеган дечко Нику Папатакису. Подоцна тој фотограф го сретнала и во Париз како сопственик на ноќен локал.

Актерска кариера[уреди | уреди извор]

Нејзиното доаѓање на островот бил почеток на судбинската поврзаност со Ибица, тогаш, а и сега, летувалиштето на популарните и модни луѓе од филмови и шоу бизниси. Тие познанства во 1958 и овозможиле улога во кратка сцена на филмот „По прв пат“ со тогашниот многу популарен Марио Ланц во режија на Рудолф Мате.

Во 1959 година, во вилата на својот пријател во Рим, Нико го запознала Федерико Фелини кој ја повикал на снимање на својот филм „Сладок живот“ (La dolce vita). Фелини го воочил нејзиниот талент па одма и понудил помала улога во овој филм. Со оваа улога најзиниот углед во филмскиот и модниот круг пораснала, па Нико и нејзината мајка во Париз потпишале договор со многу позната модна агенција. Наскоро нејзините слики се појавиле по рекламите ширум светот. Париз и станал дом во наредните пет години, а времето често го поминувала и на Ибица.

Во 1960 година Нико како модел отишла во Њујорк каде земала часови за глума кај Lee Strassbergа, припремајќи се за сериозна филмска кариера. Во декември 1962 година добила голема улога во францускиот филм Стриптиз каде го запознала Серж Генсбур кој бил продуцент на насловни песни за филм.

Музичка кариера[уреди | уреди извор]

Нико во 1964 се сртнала со Брајан Џоунс кој го запознал со менаџерот Ролингстоунс со кој го направила својот прв сингл „I'm Not Sayin“ во продукција на Џими Пејџ.

Кога се вратила во Њујорк на крајот на 1964 година, Нико продолжила со својата работа како модел, но продолжила и со пеење во познатиот Blue Angel Loungeu. Во тоа време имала кратка љубовна врска со Ален Делон кој го среднала во раните години во 1962 во Италија. Во таа врска Нико забременила и добила син Арија.Во тоa време сите сакале да ја запознаат мистериозната плавокоса девојка која сите почнале да ја обожаваат. Подоцна во Париз, Нико го запознала Боб Дилан кој набрзо на неговата пеачка кариера и поклонил песна «I'll Keep It with Mine» која подоцна била објавена и на неговиот прв албум «Chelsea Girl». Дилан подоцна на својот албум «Blonde on Blonde» напишал и посвета за Нико наречена «Visions of Johanna». Легендaта вели дека Нико запознавајќи се со Енди Ворхол едноставно рекла: «Сакам да пеам» и тој ја запознал со неговиот тогашен бранители од Велвет андерграунд кои биле дел од Exploding Plastic Inevitable војници. Од тогаш Нико престанала да се бави со својата дотогашна работа како модел и целата година ја поминала со членовите на групата на турнејата.

Потполно во тоа време се придружила на бенд и пеела во некои од Лу Рид како што се «Femme Fatale», «All Tomorrow's Parties» и «I'l l Be Your Mirror» учествувајќи во снимањето на легендарниот албум «Велвет Андерграунд и Нико» (1967). Тој албум и нејзината појава направиле најхаризматична појава во тоа време.

Нико паралелно настпувала во познати клубови во кои тогаш настпувале најпопуларните музичари. Нико се свртела кон соло кариера бидејќи групата имаше конфликт со нејзиниот харизматизам и постојани промени во љубовта и омразата меѓу неа, Џон Кејла и Лу Рида. Во 1967 Нико го издала својот прв албум «Chelsea Girl» со песните на Рида и Кејла како и песните на Боба Дилана. Нејзиниот длабок наркотичкни едноличен глас станал нејзин заштитни знак, исто како и нејзините изражени јагоди, мрачни мејк-ап и мртвачки поглед.

Џон Кејл бил продуцент на нејзините пви три албуми полни со мрачни тонови, чудни звуци и чувства. На турнеите одела ретко, во главно Шпанија и Франција, како и во Њујорк. Нејзините настапи во тоа време биле незаборавни искуства. Нејзината музика која била преполна со индијски звук и инструмент кај слушателот одекнувала многу мистична и интензивно.

Во 1969 година Нико го запознала филмскиот режисер Philippe Garrel во Италија па со него во следните пет години снимила десетина не баш успешни филмови на разни необични локации во светот.

1976 година Нико ја поминала во Њујорку а во 1981 година се преселила во Лондон поради снимањето на албумот «Drama of Exile». Во тоа време повремено настапувала во главно со млади музичари, а музички стил и станал мистично-оријентални што било во контрадикција со нејзините кул настпи со неизбежни цигари пијалоци.

Во 1985 година Нико го издала својот нов албум «Camera Obscura» со стариот продуцент Џон Кејл. Албумот со својата атмосфера и неговата изведба бил некоја врста реквизити за мртви пријатели и посвета на темните страни на улицата. Младата публика ја доживеала како панк божица, а звукот на албумот одлично се вклопил во тогашните текови на музиката во осумдесетите.

Смрт[уреди | уреди извор]

На 18 јули 1988, возејќи се со велосипед на Ибиза доживела можочен удар од кој паднала од велосипедот. Минувачите ја пронашле без свест. истиот ден таа почина во локална болница. Нејзиниот пепел е погребан во Берлин, на мал гроб, во гробницата каде е погребана и нејзината мајка Маргарета, во присуство на неколку пријателки.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Talevski, Nick (2006). Knocking on Heaven's Door: Rock Obituaries. London, UK: Omnibus Press. стр. 462. ISBN 1846090911. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]