Дервишот и смртта

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Дервишот и смртта (српски: Дервиш и смрт) — поетско-психолошки и рефлексивно-филозофски роман на југословенскиот писател Меша Селимовиќ. Романот е награден со многу награди, за него се напишани многу студии и доживеал неколку адаптации: ТВ серии, ТВ филм, игран филм, театарска претстава итн.[1] Романот „Дервишот и смртта“ е пишуван во период од четири години (1962 - 1966), а првото издание било објавено во 1966 година од сараевската издавачка куќа „Свијетлост“. Уште при првото објавување, романот бил примен со воодушевување кај читателската публика, што условило голем број реиздавања. Авторот ѝ го посветил романот на Дарка.[2]

Содржина[уреди | уреди извор]

Корицата на „Дервишот и смртта“, второ издание (1967).

Романот се состои од 16 глави, поделени во два дела: Првиот дел содржи девет глави, додека вториот дел е составен од седум глави.[3] Дејствието на романот е сместено во 18 век во типична босанска касаба. Главниот лик на романот е Ахмед Нурудин, дервиш на мевлевијскиот ред, кој доживува лична емотивна, психолошка и човечка драма, а некои негови одлуки и влијанието на средината доведуваат до апасење и смртта на неговиот брат, кој е во судир со апсолутистиката отоманска власт, што води до етички конфликт кај него.

Прв дел (глава 1 - 9)[уреди | уреди извор]

Ахмед Нурудин, дервиш на возраст од околу 40 години, почнува да пишува за својот душевен немир и за сомнежот што се родил во него. Тој е шеих на теќето, истакнат како чувар на верата. Два месеца претходно, неговиот брат Харун бил затворен и тој станал загрижен за него. Испратен да ја ислуша последната исповед на еден стар угледен човек, Ахмед се сретнал со неговата ќерка, која побарала од него да го убеди брат ѝ Хасан да се откаже од наследството на татко му. По тој разговор, Ахмед за првпат во животот почувствувал необичен немир во душата и голема внатрешна промена. Истиот ден, околу полноќ, во теќето влегол непознат човек кој бегал од потерата на стражарите. Ахмед се колебал како да постапи, но не го предал бегалецот, но утредента му раскажал на еден дервиш за случката, при што тој ги повикал стражарите, но бегалецот веќе побегнал од теќето. Кога во градот пристигнал татко му, Ахмед бил принуден да појде кај муселимот за да се распраша за вината на брат му, но таму не дознал ништо. Сепак, истиот ден, него го посетил Хасан кој му раскажал дека брат му бил затворен зашто случајно го открил фалсификуваниот извештај од сослушувањето на некој бунтовник. Подоцна, Ахмед се сретнал со Хасан, кој предложил да се обидат да го ослободат брат му, а потоа великодушно понудил да се откаже од наследството, со цел да му помогне на Хасановиот брат. Веднаш потоа, Ахмед имал средба со кадијата, но без никаков успех. Сепак, по средбата со Хасан, тој го надминал почетниот немир и цврсто решил да се бори за спас на братот. Една ноќ, пред теќето го пречекал непознат човек, кој му ја пренесол пораката од неговите противници да внимава што прави. Решен да ја бара правдата, Ахмед отишол кај муфтијата, но и таму наишол на студен прием. Набргу, Ахмед дознал дека брат му бил убиен пред неколку дена. Тогаш, тој отишол до портата на тврдината во која бил затворен Харун, а навраќање го пречекале повеќе луѓе кои го придружувале до џамијата каде им одржал проповед. Истата ноќ, непознати луѓе го нападнале Ахмед во близината на теќето, а подоцна дошле стражарите и го затвориле. По некое време, тој бил префрлен во друга ќелија, заедно со друг човек во кој го препознал бегалецот кој своевремено се скрил во теќето (кого го нарекол Исхак), а потоа ненадејно бил ослободен од затворот.[4]

Втор дел (глава 10 - 16)[уреди | уреди извор]

Овој дел започнува со сеќавањето на Ахмед Нурудин за неговите војнички денови и за дружбата со едно дете чија мајка била стрелана од турската војска. По нејзината смрт, Ахмед го зел детето со себе и го направил дервиш - Мула-Јусуф кој имал голема дарба за калиграфија. Некое време по излегувањето на Ахмед од затворот, Хасан се смирил со татко му и двајцата решиле имотот да им го поклонат на сиромашните и така ја осуетиле намерата на сестрата на Хасан и нејзиниот сопруг (кадијата) да го приграбат имотот. Мула-Јусуф станал близок пријател со Хасан, но нивното пријателство наеднаш се прекинало. Во исто време, Ахмед почнал да собира информации од разни луѓе во градот и открил дека токму Мула-Јусуф, кој бил шпион на кадијата, го наклеветил Харун. Тогаш, Ахмед се соочил со Мула-Јусуф, кој се обидел да изврши самоубиство. Сепак, Ахмед не направил ништо за да му се одмазди напредавникот, но по една случајна средба со муселимот, кај него се разгорела голема омраза кон виновниците за смртта на Харун. Во меѓувреме, тој го откопал телото на Харун и го закопал во близината на теќето, а луѓето од градот почнале да палат свеќи на гробот. Еднаш, од заповедникот на турската војска, кој престојувал во теќето, Ахмед дознал дека синот на златарот Јусуф Синанудин постанал највисок царски службеник во Истанбул. Истовремено, низ градот се проширила веста за бегството на неколку затвореници од тврдината. Така, Ахмед добил идеја како да се одмазди за смртта на Харун. За таа цел, тој го натерал Мула-Јусуф да го извести кадијата дека Јусуф Синанудин им помогнал на затворениците да побегнат. Кадијата наседнал на замката и Јусуф Синанудин бил затворен, а Ахмед испратил писмо до синот на Синанудин во Цариград. Во меѓувреме, народот се побунил против власта при што кадијата бил убиен, муселимот побегнал, а Хасан го спасил Јусуф Синанудин. По завршувањето на немирите, Ахмед Нурудин станал кадија, а поранешниот муселим бил затворен и убиен. Штом станал власт, Ахмед бил замразен од народот, а разни страни почнале да прават сплетки против него. Истовремено, тој ја побарал Хасановата сестра за жена, но таа го одбила. Како последица на буната во Посавина, Хасан се променил и купил имоти на кои ги населил настраданите во буната. На тој начин, тој се замерил со валијата и набргу бил осомничен за помагање на својот пријател, трговец од Дубровник, обвинет за шпионажа. Под притисок на валијата, Ахмед потпишал налог за затворање на Хасан. Меѓутоа, фалсификувајќи го потписот на Ахмед, Мула-Јусуф му помогнал на Хасан да побегне, а Ахмед бил осомничен за бегството на Хасан. Поради тоа, наскоро пристигнала наредба од Цариград за погубување на Ахмед. Вечерта, пред смртта, Ахмед го посетило едно момче од родниот крај, синот на неговата дамнешна голема љубов (а можеби и негов син) при што средбата со него му ги разбудило сеќавањата на младоста и на саканата девојка.[5]

Осврт кон делото[уреди | уреди извор]

Критиката овој роман го прогласила за книга за сите времиња, а тоа доаѓа од таа длабока, сензитивна сооченост на главниот лик со стапиците на човековото постоење и со неизбежно губење на човечките вредности во апсурдните опшествени тирании и притисок на тоталитарните идеологии. Авторот, кој и самиот имал, речиси, идентична судбина, загубата на братот поради повоеното лудило на средината, малограѓанството и моќта на непромислените, хистерични реакции на масата, во романот ја внел сета своја мисловна длабочина што ова дело го издигнува на највисокиот пиедестал, можеби дури и над самиот Андриќ, иако кандидатурата за Нобелова награда, која што ја иницирале босанските писатели, современици на Селимовиќ, никогаш не била реализирана.

Изданија на македонски јазик[уреди | уреди извор]

Во 2000 година, романот бил објавен од страна на АЕА Издавачи; Матица Македонска, во превод на Миле Ќорвезировски, додека предговорот го напишал Васил Тоциновски. Книгата, со обем од 450 страници и со димензии од 20 сантиметри, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-39-120-3.[6]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Даница Андрејевић, Поетика Меше Селимовића. Београд: Просвета, 1996.
  2. Meša Selimović, Derviš i smrt. Sarajevo: Svjetlost, 1967.
  3. Меша Селимовиќ, Дервишот и смртта. Скопје: АЕА издавачи, Матица македонска, 2000.
  4. Meša Selimović, Derviš i smrt. Sarajevo: Svjetlost, 1967, стр. 7-203.
  5. Meša Selimović, Derviš i smrt. Sarajevo: Svjetlost, 1967, стр. 206-384.
  6. Меша Селимовиќ, Дервишот и смртта. Скопје: АЕА издавачи, Матица македонска, 2000.