Тиква

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Тиква
Hokkaidokürbis.jpg
Научна класификација
Царство: Plantae
Оддел: Magnoliophyta
Класа: Magnoliopsida
Ред: Cucurbitales
Семејство: Cucurbitaceae
Потсемејство: Cucurbitoideae
Племе: Cucurbiteae
Род: Cucurbita
Pumpkins.jpg

Тикви се едногодишни растенија од фамилијата Cucurbitaceae. Потекнуваат од Централна Америка. Познати се повеќе видови, а позначајни се:

  • обична,
  • готварска (Cucurbita pepo var. cylindrica),
  • мускатна (Cucurbita moshata) и
  • печенка (Cucurbita maxima).

Се одгледуваат заради плодовите кои содржат сува материја (8-16%), а во неа има: шеќери (3–8%), пектини (0,3–0,8%), азотни материи (0,3-1,2%), каротин (20%). Се консумираат варени, пржени или печени. Мускатната се користи и како додаток во сокови и за детска храна. Семето е богато со масло, кое се користи во индустријата. Се одгледуваат на отворено. Тие се топлољубиви, оптималната температура за интензивен раст и развој е 25-30 степени целзиусови.

Морфолошки својства[уреди | уреди извор]

Корен[уреди | уреди извор]

Тиквата има добро развиен коренов систем кој достигнува длабочина преку 1м. Главната коренова маса е развиена на длабочина од 50см.

Стебло[уреди | уреди извор]

Стеблото на тиквата е зелјасто, разгрането, обраснато со мов. На стеблото може да има боцки. Должината на главното стебло достигнува од 3-4м. Обичната и мускатната тиква имаат цилиндрично стебло, додека бундевата има петоаголно стебло. Интернодиите кај тиквичката се многу кратки и таа формира жбунесто стебло. На коленцата на стеблата можат да се формираат адвентивни корења.

Лист[уреди | уреди извор]

Листот на тиквата е крупен со долга дршка

Цвет[уреди | уреди извор]

Тиквата развива машки и женски цветови. Машките цветови се формираат на долги тенки дршки, додека женските се формираат на куси дршки и изгледаат како да се насадени на дршката.

Плод[уреди | уреди извор]

Плодот на тиквата е бобинка со сферична, елипсовидна, цилиндрична, сплескана крушко видна и др. Бојата на плодот е сортна особина и може да биде различна портокалова, жолта, бела. Плодот може да достигне тежина над 50кг.

Семе[уреди | уреди извор]

Семето на тиквата е елипсовидно, сплескано со различна големина. Семето на тиквата ‘ртливоста ја задржува 3-4 години.

Тиквата како храна[уреди | уреди извор]

Супа од тиква

Супа од Тиква[уреди | уреди извор]

Кру­шо­вид­ни­те ти­кви се иде­ал­ни за крем-су­па. Во сту­де­ни­те есен­ски де­но­ви крем-су­па­та од­лич­но за­гре­ва, хран­ли­ва е, се пре­по­ра­чу­ва за до­ен­чи­ња што поч­ну­ва­ат да ја­дат твр­да хра­на. Во­зрас­ни­те мо­жат да си до­да­дат јо­гурт или ки­се­ло мле­ко, а ме­не ми е нај­вус­на со пот­пе­че­ни леп­чи­ња во рер­на.Ти­ква­та, ком­пи­рот и мор­ко­вот из­ми­е­ни и из­лу­пе­ни се се­чат на по­го­ле­ми пар­чи­ња. Кро­ми­дот, лу­кот, це­ле­рот и па­шка­на­тот се ста­ва­ат це­ли во ло­нец со во­да. Се ва­рат за­ед­но 30-40 ми­ну­ти. По­тоа си­те со­стој­ки се дро­бат во блен­дер, до­де­ка не ста­нат ка­ко ка­ша. На крај се до­да­ва во­да­та во ко­ја се ва­рел зе­лен­чу­кот. За вкус се до­да­ва мал­ку мас­ли­но­во мас­ло, сол, црн пи­пер и мор­ско орев­че[1].

Печена тиква[уреди | уреди извор]

Го­ле­ми­те тикви се идеални за пе­че­ње. Тивата треба да се из­мие уба­во, да се пре­се­че­ на пар­чи­ња, да се на­ре­деат во та­ва, да се ста­ви мал­ку во­да на дно­то од та­ва­та и да се по­крие со фо­ли­ја за го­тве­ње. При кра­јот од пе­че­ње­то, са­мо треба да се трг­не­ од фо­ли­ја­та, кол­ку да фа­тат ко­рич­ка. Исто така сем­ки­те од ти­ква­та ни­ка­ко не се за фр­ла­ње. Тие требаат само да се ис­чи­стат уба­во од кон­ци­те од ти­ква­та, да се по­со­леат и да се стават пра­во во рер­на. По не­кое вре­ме има­те сем­ки за гриц­ка­ње.

Биолошки својства[уреди | уреди извор]

Агротехника[уреди | уреди извор]

Користена литература[уреди | уреди извор]

  • Македонска Енциклопедија, проф. д-р Данаил Јанкуловски, Факултет за земјоделски науки и храна, Скопје, Тикви стр. 1484-1485, МАНУ, Скопје, 2009.