Мире Анастасов

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Страшимир (Мире) Анастасов е македонски комунист, учесник во Народно-ослободителната борба и затвореник на Голи Оток.

Анастасов во 1928 година станува член на СКОЈ и раководител на СКОЈ во Куманово. Подоцна е примен во членство на КПЈ. Во 1934 година, кога Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија е преместен во Куманово, Анастасов е избран за секретар на Покраинскиот комитет. Во 1935 година, како делегат од Македонија, учествува на Сплитскиот пленум на ЦК КПЈ.

По провалата на Земското биро на КПЈ во Загреб, во 1929 година доаѓа до провала и во партиската организација во Македонија, а меѓу уапсените и затворените е и Анастасов. Казната од три години затвор ја издржува во Сремска Митровица. По излегувањето од затвор се вклучува во активностите на КПЈ, иако привремено е отстранет поради ставот во врска со ликвидирањето на фракцијата на Петко Милетиќ. Повторно е затворен во 1934-1935 година.[1]

За време на окупацијата на Македонија во Втората светска војна живее во Софија. По иницијатива на Павел Шатев е вклучен во разузнавачките активности на советската разузнавачка служба. Неговата група е разоткриена од бугарската власт, а Анастасов е осуден на смрт. Сепак, казната му е заменета со доживотна казна затвор.

Ослободен е по превратот во Бугарија во септември 1944 година и станува политички комесар на бригадата „Гоце Делчев“.

По своето враќање на Македонија, Анастасов на 27 октомври 1944 е кооптиран за член на АСНОМ,[2] а потоа зазема високи функции во власта (повереник во Президиумот на АСНОМ, претседател на Врховниот суд). Во 1945 година е назначен за југословенски амбасадор во Белгија и Луксембург, на која должност ќе остане три години, до 1948 година, кога е отповикан од амбасадорската функција.

Иако отворено не ја напаѓа позицијата на КПЈ во спорот со Информбирото, Анастасов е деградиран до помошник министер во македонското министерство за труд. Учествува како делегат на Првиот конгрес на КПМ. Подоцна е обвинет како информбировец и е испратен на Голи Оток, каде останува до 1954 година.[3] Причината за неговото отстранување никогаш не била објавена, но веројатно е дека поради врските со советските разузнавачки служби, во годините на советско-југословенскиот судир е затворен од предострожност, без обвинение или судење - како и Павел Шатев.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Димче Најчески „Голооточки сведоштва“, Скопје, 1999, книга прва, 44 стр.
  2. Службен весник на федералната единица Македонија во Демократска и Федеративна Југославија, 1/1945, 49 стр.
  3. Димче Најчески „Голооточки сведоштва“, Скопје, 1999, книга прва, 44 стр.

Извор[уреди | уреди извор]

  • Димче Најчески „Голооточки сведоштва“, Скопје, 2002, книга втора, 33-38 стр.