Логодаж

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Логодаж
Логодаж
Логодаж
Логодаж
ЗемјаБугарија
ОбластБлагоевградска
ОпштинаГорна Џумаја
Управа
 • КметПламен Червенков (БСП)
Површина
 • Вкупна31.155 км2 (12.029 ми2)
Надм. вис.&10000000000000628000000628 м
Население (2010 [1])
 • Вкупно303
 GRAO
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.2737
Повик. бр.07415

Логодаж или Логодаш (бугарски: Логодаж/Логодаш) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја (Благоевград) на истоимената област, југозападна Бугарија. Лежи недалеку од државната граница со Р. Македонија.

География[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во планински предел, 15 км западно од Горна Џумаја, по патот за границата со Р. Македонија. Кај селото се наоѓа граничниот премин „Логодаж“ (порано „Станке Лисичково“) преку кој се преоѓа во Општина Делчево. На растојание од 1 км е вештачкото езеро Стојковци.

Историја[уреди | уреди извор]

Во 1891 г. охридскиот интелектуалец Георги Стрезов напишал за селото:

Логодаш, лежи 3 часа западно од Џумаја; почвата е задоволителна за прехрана на селаните. Имаат една црква, во која се служи на бугарски. 200 македонски куќи.[2][3]

Во 1955 г. Долното Маало на Логодаж е прогласено за посебно село и преименувано во Станке Лисичково, во чест на месниот комунистички деец Станке Лисичков. Во 1959 г. кон Станке Лисичково е присоединето и Горното Маало.[4] Во 1993 г. е повратено изворното име на селото.[5]

Население[уреди | уреди извор]

Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 540 жители, сите Македонци-христијани.[2][6]

Ова е бројноста на населението според пописите низ минатите десетлетија:[7][8]

Попис Жители Графички приказ
1934 1.217
1946 1.296
1956 1.289
1965 972
1975 678
1985 467
1992 442
2001 291
2011 274

Стопанство и општествени установи[уреди | уреди извор]

Во селото работи претпријатието „Винпром Логодаж“. Селото се одликува со висок стопански развој, со развиена инфраструктура, зачувана природна околина и ниски стапки на престапност меѓу населението. Народното читалиште „Иван Чаушки“ важи за главен културен центар на пограничните села, меѓу кои Клисура и Лешница (Обел).

Природозаштита[уреди | уреди извор]

Во 2012 г. во атарот на Логодаж е прогласено заштитеното подрачје „Наоѓалиште на балканското часовниче“ со цел да се запази живеалиштето на растението балканско часовниче (Erodium absinthoides).[9][10]

Личности[уреди | уреди извор]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. [1]
  2. 2,0 2,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  3. Стрезов, Георги. Два санджака от Източна Македония. Периодично списание на Българското книжовно дружество в Средец, кн. XXXVII и XXXVIII, 1891, стр. 20.
  4. Николай Мичев, Петър Коледаров. „Речник на селищата и селищните имена в България 1878-1987“, София, 1989.
  5. Енциклопедия Пирински край, том 1, Благоевград, 1995, стр. 511.
  6. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 191. ISBN 954430424X. http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_19.htm. 
  7. „„Справка за населението на село Логодаж, община Благоевград, област Благоевград, НСИ““. nsi.bg. конс. 22 октомври 2017. 
  8. „The population of all towns and villages in Blagoevgrad Province with 50 inhabitants or more according to census results and latest official estimates“. citypopulation.de. конс. 22 октомври 2017. 
  9. „Три нови защитени територии ще опазват редки растителни видове“. Дневник. 11 јуни 2012. конс. 16 јули 2018. 
  10. „Заповед № РД-451 от 8 юни 2012 година“ (PDF). Министерство на околната среда и водите. конс. 16 јули 2018. 
  11. Българската възрожденска интелигенция (енциклопедия), ДИ „Д-р Петър Берон“, София, 1988, стр.629.
  12. Македонците в културно-политическия живот на България. Анкета от Изпълнителния комитет на Македонските братства, Книгоиздателство Ал. Паскалев и с-ие, София, 1918, стр. 35.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]