Дијалог за чудата

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Дијалог за чудата (латински: Dialogus miraculorum) - хагиографско дело на Цезариј од Хајстербах, напишано во периодот 1219-1223, во кое се собрани 746 дидактички приказни за разни чуда на светците. Иако тоа не спаѓа во редот на ремек-делата на среднолатинската книжевност, бидејќи во нив нема рафинирани филозофски или теолошки мисли, ниту пак се одликува со убав стил, сепак тоа има незаменлива вредност во проучувањето на „општиот културен фонд“ и на средновековната свест во Западна Европа.[1]

Содржина[уреди | уреди извор]

Во прологот, Цезариј истакнува дека сите наведени чуда се вистинити и се случиле во цистеријанскиот калуѓерски ред, а тој само ги собрал за да ги подучи читателите. Согласно тогашната традиција, целиот материјал во книгата е изложен во вид на дијалог што се води меѓу монахот и новициот, меѓутоа речиси цело време зборува само калуѓерот, додека само одвреме-навреме неговиот говор е прекинат од репликите на неговиот ученик. Приказните во книгата се систематизирани во 12 групи:[2]

  • За начинот на однесување
  • За душевната потиштеност
  • За исповедот
  • За искушението
  • За ѓаволите
  • За едноставноста
  • За света Марија
  • За разни привиденија
  • За тајната на телото и крвта Христова
  • За чудата
  • За оние што умираат
  • За задгробната награда

Редоследот на одделните поглавја првенствено е мотивиран од мистиката на броевите. Така, групата за искушенијата е ставена како четврта глава зато ашто бројот четири симболизира постојаност и стабилност; бројот седум означува невиност и поради тоа, седмата глава е посветена на Богородица; според Цезариј, единаесеттиот час го влече сонцето кон заоѓањето, т.е. тоа е времето на приближувањето на смртта, па затоа во 11. дел се расправа за оние кои умираат. Иако во ова дело најчесто главни ликови се светениците, сепак се појавува и поширока галерија ликови, како: витези, кралеви, крстоносци, епископи, папи, граѓани, занаетчии, жени и деца, пагани и еретици, а дејството најчесто се случува во западните делови на Германија, но и во Франција, Италија и на Истокот. Притоа, неговиот однос кон одделните социјални слови е различен: кон селаните се однесува со омаловажување или ги опишува како груби, убијци и како грешници. Особена вредност во ова дело е извонредно богатата демонологија, т.е. богатите описи на нечистите сили. Најпосле, понекогаш, во неговите верски приказни се среќаваат и мотиив од бајките, како што е случката со волкот што украл девојче од некое село, а потоа ја однесол во шумата за да ја извади коската од грлото на друг волк, по што девојчето им било вратено на родителите.[3]


Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Aron Gurevič, Problemi narodne kulture u srednjem veku. Beograd: Grafos, 1987, стр. 26-27.
  2. Aron Gurevič, Problemi narodne kulture u srednjem veku. Beograd: Grafos, 1987, стр. 46.
  3. Aron Gurevič, Problemi narodne kulture u srednjem veku. Beograd: Grafos, 1987, стр. 46-48.