Кармен (новела)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Кармен  
MerimeeCarmen.jpg
Првата страница од изданието во 1883 година
АвторПроспер Мериме
Наслов на
оригиналот
Carmen
ЗемјаФранција
Јазикфранцуски
Издадена1847

Кармен (француски: Carmen) – новела од Проспер Мериме напишана во 1845 година, а издадена во 1847 година. Од неа произлегла истоимената опера со музика на Жорж Бизе, либрето на Анри Мелјак и Лудовик Алеви (1875).

Кармен ја обработува темата на трагична љубов и љубовна љубомора. Главните ликови во новелата се Кармен и Дон Хозе чија страсна љубов за убавата Циганка не е возвратена и го води до убиство на Кармен.

Главни ликови[уреди | уреди извор]

  • Кармен: е млада Циганка која во својот пад го повлекува својот љубоморен љубовник. Таа е сензуална жена, која ја користи својата привлечност и своите женски адути за да ги постигне своите цели и да ги манипулира своите љубовници. Таа буквално ги маѓепсува нараторот и Дон Хозе од првата средба.
  • Дон Хозе: е воено лице кој му подлегнува на шармот на Кармен и станува бандит. Тој не може да не ја послуша својата љубовница во која е страсно заљубен. Тој е слаб и немоќен и неговата страст ќе го доведе да изврши убиства. Целосно пропаѓа кога ја убива Кармен која од своја страна му признава дека не го сака повеќе.
  • Нараторот: е наивна личност, исто така падната во мрежата на страста кон Кармен, но кој бил спасен од Дон Хозе. Тој исто така е мудра и доблесна личност и по својот профил на археолог се доближува до авторот.

Концепт[уреди | уреди извор]

Кармен почнува со епиграф на кој е даден цитат на грчки од Паладас, кој Мериме го превел со „Секоја жена е како жолч; но таа има два добри моменти, едниот в кревет, другиот при смртта“.

Книгата е поделена во четири глави со нееднаква должина, но приказната за невозможната љубов меѓу Кармен и Дон Хозе е вклучена само во третата глава. Се работи за приказна во приказна, каде основната нарација ја води еден археолог, а вградената Дон Хозе. Случките кои ги раскажува Дон Хозе се постари.

Расказот е во проза и користи интерно фокусирање.

Содржина[уреди | уреди извор]

Прва глава[уреди | уреди извор]

Раскажувачот , еден археолог на пат во Андалузија, при патувањето застанува да се одмори со Антонио, неговиот водач. Тој сретнува човек чиј акцент очигледно не е андалузиски, му понудува пура и двајцата почнуваат разговор. Човекот го придружува до гостилницата. Заради знаците на загриженост кои му ги дава Антонио, нараторот си мисли дека е можно дека се работи за разбојник, но нему не му е страв. Откога стигнал во гостилницата дознава дека се работи за Дон Хозе Наваро, разбојник кого го брка власта. За време на оброкот Дон Хозе пее една баскиска песна на мандолина.

Во текот на ноќта, раскажувачот се буди и излегува надвор и гледа сенка која минува пред него; тоа е Антонио. Тој ќе го поткаже Дон Хозе за 200 дукати. Раскажувачот го буди Дон Хозе за да го предупреди. Откако му се колни на нараторот дека нема да му се одмазди на неговиот водач, Дон Хозе бега за да не биде уапсен. Кога стигнуваат копјаниците, нивниот плен веќе заминал.

Втора глава[уреди | уреди извор]

Една недела подоцна раскажувачот ги води своите истражувања во Кордоба кај доминиканците. Една вечер, сретнува една убава млада Циганка по име Кармен, која му предлага да му ја претскаже иднината. Заедно пијат по една чашка, потоа одат во домот на Кармен која е фасцинирана од неговиот часовник. Наеднаш еден човек влегува. Тој е соучесник на Кармен и таа му вели да му го пресече гркланот на несреќникот кој го носел часовникот. Но се работи за Дон Хозе, кој го забележува идентитетот на нараторот и го пушта да избега. Раскажувачот забележува дека Кармен му го украла часовникот, но слушајќи го Дон Хозе тој решава да не ја следи.

Неколку месеци подоцна, раскажувачот се враќа во Кордоба и во манастирот дознава дека Дон Хозе е пикнат в затвор под сомнение дека го украл неговиот часовник и дека ќе го осудат на смрт за бројни други злосторства. Тој му носи кутија пури и му предлага да му помогне, но Дон Хозе вели дека една миса би му била покорисна. Бара од него да ѝ однесе еден медалјон на една жена во Навара.

Трета глава[уреди | уреди извор]

Статуа на Кармен во Севилја

Раскажувачот утредента се враќа во затворот и ја дознава целата приказна на Дон Хозе.

Неговото вистинско име е Дон Хозе Лизарабенгоа, Баск роден во Елизондо, коњанички офицер задолжен за чување на една работилница за тутун во Севилја. Еден ден ја среќава Кармен која го задева за иглата, потоа му фрла цвеќе кој тој го зачувува. Малку потоа почнува некоја кавга, тој оди да види за што се работи и на едната страна наоѓа повредена жена, а на другата е Кармен. Хозе е задолжен да ја одведе Кармен в затвор. Таа го користи својот шарм (залудно) и неговиот патриотизам (се претставува дека и таа е од Навара) за да се спаси и успева во тоа. Тој добива еден месец затвор и е деградиран. Еден ден, во затворот, тој добива леб од една самонаречена братучетка, а во неговата внатрешност има нож и две пјастри, подарок од Кармен. Тој е трогнат од овој гест, но одбива да избега што би значело дезертирање. Кога излегува од затвор, станува обичен војник, ја наоѓа Кармен со која го минува денот и го обзема љубовта кон неа.

Таа го манипулира за да ги затвори очите пред одредени ситни прекршоци, потоа исчезнува. Кога повторно ја наоѓа, таа е под рака со еден офицер. Почнува тепачка и Дон Хозе го убива офицерот, а Кармен му помага да избега.

Тој бега во Севилја и ѝ се придружува на една група шверцери. Тука дознава дека Кармен е веќе мажена за Гарсија, еден од разбојниците во групата, и тој сè повеќе и повеќе страда заради животот кој сега го води. Разни злочини се извршени од оваа мала група. Хозе го прободува со нож при една расправија, а водачот исто така умира при една заседа во која Хозе е ранет. Тој оздравува, но Кармен го прави луд од љубомора, особено со нејзината врска со еден пикадор. Тој ја вика сè да напушти и да оди со него во Америка, но таа одбива и му вели дека повеќе не го сака. Очаен, тој ја убива со два удари со нож, потоа ја закопува заедно со прстенот кој ѝ го дал, и им се предава на властите.

Четврта глава[уреди | уреди извор]

Оваа глава целосно раскинува со претходното раскажување и таа се состои од енциклопедиски опсервации за Циганите, нивниот изглед, нивните обичаи, нивниот јазик. Тоа е враќање на почетниот наративен поглед, со научник во улогата на раскажувач кој го затвора ова експозе на трагичната приказна која ја чул.

Анализа[уреди | уреди извор]

Во Кармен, Мериме ги меша жанровите на класичната трагедија и пикарскиот роман за да илустрира дека Злото, што е љубовната и опустошувачка страст, која ги тера луѓето да ги преминат нивните граници, да ги избришат сите траги на разум и доблест во нивните души за да извршат дела за осуда и кои ќе го сведат нивниот живот на ништо.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]