Исфрлање на радиоактивен отпад во океаните

Од Википедија — слободната енциклопедија

Од 1946 до 1993 година, тринаесет земји користеле исфрлање на отпад во океаните како метод за отстранување на нуклеарен/радиоактивен отпад. Отпадните материјали вклучуваа и течности и цврсти материи сместени во различни контејнери, како и садови за реактори, со и без потрошено или оштетено нуклеарно гориво.[1] Од 1993 година, исфрлање на отпад во океаните е забрането со меѓународни договори. (Лондонска конвенција (1972), Базелска конвенција, MARPOL 73/78)

Исфрлање на океанското дно“ (или исфрлање под морското дно) - понамерен метод за доставување радиоактивен отпад до океанското дно и негово депонирање на морското дно - бил проучуван од Обединетото Кралство и Шведска, но никогаш не бил имплементиран.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

Податоците се од IAEA-TECDOC-1105,[1] страници 3–4.

  • 1946 година Прва операција за фрлање во североисточниот Тихи Океан (околу 80 км од брегот на Калифорнија)
  • 1957 Прв состанок на советодавната група на МААЕ за отстранување на радиоактивен отпад во морето
  • 1958 Првата конференција на Обединетите нации за правото на морето (UNCLOS I)
  • 1964 На 21 април, сателит не успеал да носи радиотермички генератор SNAP-9A. Изгореле 17.000 Ci (630 TBq) плутониумско метално гориво.[3]
  • 1972 година Усвојување на Конвенцијата за спречување на морското загадување со фрлање отпад и други материи (лондонска конвенција 1972 година)
  • 1975 Лондонската конвенција од 1972 година стапила на сила (Забрана за фрлање радиоактивен отпад на високо ниво).
  • 1978 На 24 јануари сателитот наречен Космос 954 откажал. Се напојувал од течен натриум-калиум термионски претворач управуван од нуклеарен реактор кој содржел околу 50 килограми (110 фунти) ураниум-235.
  • 1983 Мораториум за фрлање отпад на ниско ниво
  • 1988 Проценка на влијанието на отстранувањето на ниско ниво на радиоактивен отпад во длабочините на морето врз живите морски ресурси. МААЕ Технички извештаи Серија бр. 288
  • 1990 Проценка на ризиците од зрачење при ниски дози. IAEA-TECDOC-557
  • 1993 година Русија пријавила фрлање нуклеарен отпад на високо ниво, вклучително и потрошено гориво од поранешниот СССР.
  • 1994 година (20 февруари) Стапила на сила целосната забрана за исфрлање во море.

1946–1993 година[уреди | уреди извор]

Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.[1] Резиме на страници 27–120:

Проектите за исфрлање се обиделе да лоцираат идеални места за депонирање врз основа на длабочина, стабилност и струи и да го третираат, зацврстат и да го задржат отпадот. Сепак, некои депонии вклучувале само разредување на отпадот со површинска вода или користеле контејнери што пукнале на длабочина. Дури и контејнерите што го преживеале притисокот би можеле физички да се распаднат со текот на времето.

Вкупно земји на главната локација. SU: Советски Сојуз (39.243 TBq) и Русија (2,8v TBq), GB: Обединето Кралство (35.088 TBq), CH: Швајцарија (4.419 TBq), БЕ: Белгија (2.120 TBq). САД: Соединетите Американски Држави (3.496 TBq), ЈП: Јапонија (15 TBq), KR: Јужна Кореја (? TBq), НЗ: Нов Зеланд (1+TBq). Франција (354 TBq), Германија (0,2 TBq), Италија (0,2 TBq), Холандија (336 TBq) и Шведска (3.2 TBq) се во рамките на маркерот GB.

Вклучените земји – наведени по редослед на вкупните придонеси измерени во TBq (TBq=10 12 бекерел) – биле Советскиот Сојуз, Обединетото Кралство, Швајцарија, САД, Белгија, Франција, Холандија, Јапонија, Шведска, Русија, Нов Зеланд, Германија, Италија и Јужна Кореја. Заедно исфрлиле вкупно 85.100 TBq (85,1x10 15 Bq) радиоактивен отпад на повеќе од 100 океански локации, мерено во почетната радиоактивност во моментот на депонирање.

За споредба:

  • Глобални последици од тестовите за нуклеарно оружје – 2.566.087x10 15 Bq.[4]
  • Вкупно ослободување од катастрофата во Чернобил во 1986 г. - 12.060x1015 Bq.[5]
  • Нуклеарна катастрофа во Фукушима Даичи во 2011 година, проценета вкупна големина од 340 x 10 15 до 780 x 10 15 Bq, а 80% паднало во Тихиот Океан.[6]
  • Водата за ладење на нуклеарната централа Фукушима Даичи исфрлена (истечена) во морето – проценка на TEPCO, 4,7x10 15 Bq, Јапонската комисија за нуклеарна безбедност проценува 15x10 15 Bq,[7] Францускиот комитет за нуклеарна безбедност проценува 27x10 15 Bq.
  • Природен калиум 40 во сите океани – 14.000.000x10 15 Bq.[8]
  • Еден контејнер (нето 400 kg) витрификуван со високо ниво на радиоактивност, радиоактивен отпад има просечна радиоактивност од 4x10 15 Bq (максимум 45x10 15 Bq).
Исфрлање на радиоактивен отпад 1946–1993
Држава исфрлени (единица TBq=1012 Bq) период бр. на места, волумен, итн.*
Arctic Atlantic Pacific Total
 СССР 38,369 0 874 39,243 1959–1992 Арктик 20 места, 222,000 m3 и реактор со или без гориво; Тихи Океан (главно Јапонско Море) 12 места, 145,000 m3
 Обединето Кралство 0 35,088 0 35,088 1948–82 Атлантски Океан 15 места, непознат број на контејнери, 74,052 тони и 18 некопнени места близу Британските острови повеќе од 9.4 TBq
 Швајцарија 0 4,419 0 4,419 1969–1982 Атлантски Океан 3 места, 7,420 контејнери, 5,321 тони
 САД 0 2,942 554 3,496 1946–70 Атлантски Океан (9), Заливот на Мексико (2) вкупно 11 места, 34,282 контејнери, непозната количина; Тихи Океан, вкупно 18 места, 56,261 контејнери,? тони
 Белгија 0 2,120 0 2,120 1960–1982 Атлантски Океан 6 места, 55,324 контејнери, 23,100 тони
 Франција 0 354 0 354 1967–1969 Атлантски Океан 2 места, 46,396 контејнери, 14,300 тони
 Холандија 0 336 0 336 1967–1982 Атлантски Океан 4 места, 28,428 контејнери, 19,200 тони
 Јапонија 0 0 15.08 15.08 1955–1969 Јужно од Хоншу, 6 места 15 пати, 3,031 контејнери, 606,000 m3
 Шведска 0 3.2 0 3.2 1959,61,69 Балтичко Море 1 место, 230 контејнери, 64 тони; Атлантски Океан 1 место, 289.5 контејнери, 1,080 тони
 Русија 0.7 0 2.1 2.8 1992–93 Арктик 3,066 m3; Тихи Океан 6,327 m3
 Нов Зеланд 0 0 1.04 1.04 1954–1976 Источен брег на Нов Зеланд, 4 места, 9 контејнери, 0.62 m3
 Германија 0 0.2 0 0.2 1967 НЕ Атлантски Океан 1 место, 480 контејнери, 185 тони
 Италија 0 0.2 0 0.2 1969 НЕ Атлантски Океан 1 место, 100 контејнери, 45 тони
 Јужна Кореја 0 0 no data 1968–1972 Јапонско Море, 1 место 5 пати?, 115 контејнери, 45 тони
Вкупно 38,369 45,262 1,446 85,077 Вкупниот пријавен волумен е 982,394 m3.
*Некои држави ја пријавуваат масата и волуменот на исфрлениот отпад, некои само тонажата. САД не пријавила ниту волумен ниту тонажа за 90,543 контејнери.

Видови отпад и пакување[уреди | уреди извор]

Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.[1] :6–7, 14

Течен отпад[уреди | уреди извор]

  • неотпакувани и разредени во површински води
  • содржани во пакувањето, но не зацврстени

Цврст отпад[уреди | уреди извор]

  • ниско ниво на отпад како смоли, филтри, материјал што се користи за процеси на деконтаминација итн., зацврстен со цемент или асфалт и спакуван во метални садови
  • непакуван цврст отпад, главно големи делови од нуклеарни инсталации (генератори на пареа, пумпи, капаци на садови под притисок на реакторот итн.)

Реакторски садови[уреди | уреди извор]

Исфрлање во океанот (единица TBq = 10 12 Bq)
Вид на отпад Атлантик Тихиот Океан Арктикот вкупно Забелешка
Реактори со потрошено гориво Нула Нула 36.876 36.876
Реактори без гориво 1.221 166 143 1.530
Цврст отпад од ниско ниво 44.043 821 585 45.449
Течен отпад од ниско ниво <0,001 459 765 1.223
Вкупно 45.264 1445 38.369 85.078

Депонии[уреди | уреди извор]

Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.[1] :27–120

Арктикот[уреди | уреди извор]

Главно на источниот брег на Нова Земја кај Карското Море и релативно мал дел во Баренцовото Море од страна на Советскиот Сојуз. Исфрлени на 20 локации од 1959 до 1992 година,[9] вкупно 222.000 m 3 вклучувајќи реактори и потрошено гориво.

Депонии на радиоактивен отпад во Арктичкиот Океан. SU: Советски Сојуз (38.369 TBq), RU: Русија (0,7 TBq), SE: Шведска.

Северен Атлантик[уреди | уреди извор]

Исфрлањето се случувало од 1948 до 1982 година. Обединетото Кралство е одговорно за исфрлање на 78% од целокупното во Атлантикот (35.088 TBq), а потоа следи Швајцарија (4.419 TBq), САД (2.924 TBq) и Белгија (2.120 TBq). Потонати советски нуклеарни подморници не се вклучени; види Листа на потонати нуклеарни подморници

Имало 137.000 тони исфрлени од осум европски земји. Соединетите Држави не пријавиле ниту тонажа ниту волумен за 34.282 контејнери.

Б: Белгија (2.120 TBq), Ф: Франција (354 TBq), D: Германија (0,2 TBq), I: Италија (0,2 TBq), N: Холандија (336 TBq), С: Шведска (3.2 TBq), C: Швајцарија (4.419 TBq), Г: Обединето Кралство (35.088 TBq), САД: Соединетите Американски Држави (2.942 TBq), SU: Советски Сојуз.

Тихиот Океан[уреди | уреди извор]

Советскиот Сојуз 874  TBq, САД 554 TBq, Јапонија 606,2 Тони, Нов Зеланд 1+ TBq. 751.000 m 3 биле фрлени од Јапонија и Советскиот Сојуз. Соединетите Држави не пријавиле ниту тонажа ниту волумен од 56.261 контејнер.

Исфрлањето на загадена вода при нуклеарната несреќа во Фукушима во 2011 година (проценка 4.700–27.000 TBq) не е вклучено.

ЈП: Јапонија (15.1 TBq), KR: Јужна Кореја (? TBq), НЗ: Нов Зеланд (1+ TBq), RU: Русија (2.1 TBq), SU: Советски Сојуз (874 TBq), САД: Соединетите Американски Држави (554 TBq)

Јапонско море[уреди | уреди извор]

Советскиот Сојуз фрлил 749 TBq. Јапонија исфрлила 15,1 TBq јужно од главниот остров. Јужна Кореја исфрлила 45 тони (непозната вредност на радиоактивност).

Депонија во Јапонското Море. Локациите покрај брегот на Находка се на Советскиот Сојуз и Русија.

Влијание врз животната средина[уреди | уреди извор]

Податоците се од IAEA-TECDOC-1105.[1] :7

Арктички Океан[уреди | уреди извор]

Заедничките руско-норвешки експедиции (1992-94) собрале примероци од четири депонии. Во непосредна близина на контејнерите за отпад, откриени се покачени нивоа на радионуклиди, но не ја контаминирале околината.

Североисточен Атлантски Океан[уреди | уреди извор]

Исфрлање било направено од ОК, Швајцарија, Белгија, Франција, Холандија, Шведска, Германија и Италија. МААЕ проучувале од 1977 година. Извештајот од 1996 година, на CRESP сугерира мерливи истекувања на радиоактивен материјал, и заклучи дека влијанието врз животната средина е занемарливо.

Сесевероисточниот Тихи Океан, северозападниот дел на Атлантскиот Океан депонија на САД[уреди | уреди извор]

Овие локации се надгледуваат од Агенцијата за заштита на животната средина на Соединетите држави и Националната управа за океани и атмосфера на САД . Досега, не било пронајдено вишок ниво на радионуклиди во примероците (морска вода, седименти) собрани во областа, освен примерокот земен на локација блиску до отстранетите пакувања кои содржеле покачени нивоа на изотопи на цезиум и плутониум.

Депонии во северозападниот дел на Тихиот Океан на Советскиот Сојуз, Јапонија, Русија и Кореја[уреди | уреди извор]

Заедничката јапонско-корејско-руска експедиција (1994-95) заклучила дека контаминацијата главно произлегува од глобалните последици.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 IAEA TECDOC-1105 “Inventory of radioactive waste disposals at sea” August 1999 retrieved 2011-12-4
  2. World Nuclear Association “Storage and Disposal Options” Архивирано на 20 февруари 2012 г. retrieved 2011-11-14
  3. Rääf, C; Holm, E; Rabesiranana, N; Garcia-Tenorio, R; Chamizo, E (2017). „On the presence of plutonium in Madagascar following the SNAP-9A satellite failure“. J Environ Radioact. 177: 91–99. doi:10.1016/j.jenvrad.2017.06.011. PMID 28628779.
  4. UNSCEAR "Exposures of the public and workers from various sources of radiation"
  5. UNSCEAR "Health effects due to radiation from the Chernobyl accident"
  6. Steinhauser, Georg; Brandl, Alexander; Johnson, Thomas E. (2014). „Comparison of the Chernobyl and Fukushima nuclear accidents: A review of the environmental impacts“. Science of the Total Environment. 470–471: 800–817. Bibcode:2014ScTEn.470..800S. doi:10.1016/j.scitotenv.2013.10.029. PMID 24189103.
  7. Japan Atomic Industrial Forum Inc(JAIF) "Earthquake-report 250 (30 October 2011)" Архивирано на 17 јануари 2012 г. retrieved 2011-11-12
  8. Idaho State University "Radiation Information Network's Radioactivity in Nature" Архивирано на 5 февруари 2015 г.
  9. Although the USSR dissolved in 1991, IAEA reported dumping of USSR in 1992.