Алина Кабаева

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Алина Маратовна Кабаева (руски: Алина Маратовна Кабаева; татарски: Әлинә Марат кызы Кабаева; 12 мај 1983 година) е руски политичар, модел, глумица, пензионирана поединечна ритмичка гимнастичарка и почесен мајстор на спортот.[1][2][3][4]

Кабаева е една од најпознатите гимнастичарки во ритмичка гимнастика, со 2 олимписки медали, 14 медали на Светски првенства и 25 медали на Европски првенства.

Од 2007 до 2014 година, Кабаева била заменик на партијата Обединета Русија . Во септември 2014 година, Кабаева стана претседател на одборот на директори на National Media Group [ru]

Личен живот[уреди | уреди извор]

Кабаева, ќерка на татко од Татари и мајка Русинка, е родена во Ташкент, Узбечка ССР, во Советскиот Сојуз, на 12 мај 1983 година.[1] Таткото на Кабаева, Марат Кабаев, бил професионален фудбалер, а семејството постојано го следело на различни места во Узбекистан, Казахстан и Русија.

До 2002 година, Кабаева го практикувала исламот.[5] Во 2003 година, таа изрази желба да се покрсти.[6]

Таа била свршена со полицаецот Давид Муселиани во 2004 година.[7][8] Тие започнале врска во 2002 година, но се разделиле во 2005 година.[9]

Во април 2008 година, Московски дописник објавил дека Кабаева е свршена со рускиот претседател Владимир Путин.[10] Приказната била демантирана и весникот бил затворен.[11] Во следните години, статусот на врската Кабаева и Путин станала тема на шпекулации, вклучувајќи ги и обвинувањата дека тие имаат повеќе деца заедно.[12] Во јули 2013 година, Кабаева пријавила дека нема никакви деца.[13][14] Во март 2015 година, за Кабаева била објавено дека родила девојче во ВИП-болницата Сент Ен во Тичино, Швајцарија.[15][16] Во 2019 година, наводно, таа родила момчиња близнаци во породилната клиника Кулаков во Москва.[17][18]

Ритмичка гимнастичарска кариера[уреди | уреди извор]

Кабаева започнала со ритмичка гимнастика на 3 години, со тренерот Маргарита Самуиловна.[19]

Во раните тинејџерски години, Кабаева се преселила во Москва, каде што нејзината мајка ја одвела кај рускиот главен тренер, Ирина Винер.[20]

1996 до 1999 година[уреди | уреди извор]

Кабаева останала со Винер, а своето меѓународно деби го имала во 1996 година. Во 1998 година, 15-годишната Кабаева го освоила Европското првенство во Португалија. Во тоа време, Кабаева била најмладиот член на рускиот состав, се натпреварувала заедно со меѓународно признати соиграчи, како што е Амина Зарипова. Во 1999 година, Кабаева станала европски шампион по втор пат и ја освои светската титула во Осака, Јапонија. Кабаева продолжи да освои вкупно 5 All-Around титули на Европските првенства.

На Олимписките игри во Сиднеј во 2000 година, во Австралија, се очекувало Кабаева да освои злато во All-Around; сепак, поради грешка во инаку исклучителна изведба - таа го испуштила обрачот и истрчала да го извлече надвор од натпреварувачката област - Кабаева го освоила бронзениот медал, со конечен резултат 39,466 (јаже 9,925, обрач 9,641, топка 9,950, лента 9.950). Белоруската Јулија Раскина го освои сребрениот медал, додека соиграчката од Русија, Јулија Барсукова, го освои златниот медал.[21][22]

2001 до 2004 година[уреди | уреди извор]

(Л-Д) Алина Кабаева (бронза), Јулија Барсукова (злато) и Јулија Раскина (сребрена) на подиумот на Олимписките игри 2000 година

На Светското првенство во ритмичка гимнастика во 2001 година, Кабаева го освоила златниот медал за топка, клубови, обрач, јаже, поединечно All-Around и екипни натпревари. На Игрите за добра волја во 2001 година во Бризбејн, Австралија, Кабаева го освоила златниот медал за натпревари во топка, клубови и јажиња, како и среброто во поединечно All-Around и обрачот. Сепак, Кабаева и нејзината соиграчка, Ирина Чачина, биле позитивни на забранет диуретик (фуросемид) и им беа одземени медалите.[23]

Винер, рускиот главен тренер, кој во тоа време служел и како потпретседател на Техничкиот комитет за ритмичка гимнастика ФИГ, рекол дека нејзините гимнастичари земале додаток на храна наречен „Хипер“, кој содржел благи диуретици, кои, според Винер, гимнастичарите ги земаа за предменструален синдром. Кога снабдувањето итекло кратко пред Игрите на добра волја, тимскиот физиотерапевт се наполни во локалната аптека. Според Винер, додатокот продаден таму бил лажен и содржел фуросемид. Комитетот побарал Организациониот комитет на Игрите за добра волја да ги поништи резултатите на Кабаева и Тачина. ФИГ исто така, ги поништи резултатите од Светското првенство во Мадрид, Шпанија, предизвикувајќи Украинката Тамара Јерофеева да биде прогласен за светски првак во 2001 година.[23]

Кабаева освоила уште една светска титула во 2003 година во Будимпешта, Унгарија.[24] Кабаева го освоила златниот медал во All-Around на Светското првенство во 2003 година, како и финалето на настанот во лента и топка пред Ана Бесонова од Украина.

Во 2004 година, Кабаева го освоила златото во All-Around на Европското првенство во Киев во 2004 година. На Олимписките игри во Атина во 2004 година, Грција, Кабаева го освоила златниот медал во поединечно All-Around за ритмичка гимнастика, со резултат 108,400 (обрач 26,800, топка 27,350, клубови 27,150, лента 27,100), сребрениот медал и припадна на нејзиниот соиграч, Ирина Чачина.[25]

2005 до 2007 година[уреди | уреди извор]

Во октомври 2004 година, Кабаева објавила дека се повлекува од спортот. Сепак, во јуни 2005 година, рускиот главен тренер Ирина Винер објавил можно враќање. Кабаева ја продолжила својата спортска кариера на пријателско натпреварување Италија - Русија во Џенова, на 10 септември 2005 година. На 5 март 2006 година, Кабаева го освои Гран при на Газпром во Москва, со сограѓаните Руси Вера Сесина и Олга Капранова, кои ги освоија второто и третото место. Кабаева го освоила сребрениот медал во All-Around на Европското првенство во 2006 година, зад соиграчката Сесина.

На Европското првенство во 2007 во Баку, Азербејџан; Кабаева, Сесина и Капранова биле избрани да ја претставуваат Русија. Сепак, во пресрет на натпреварувањето, Кабаева се повлекла поради повреда. Како замена Винер ја избрал претстојната гимнастичарка Евгенија Канаева од репрезентацијата на Русија. Кабаева завршила 4-та во квалификациите во All-Around на Светското првенство во 2007 година и не се пласирала во финалето поради правилото по две по земја, а Вера Сесина и Олга Капранова се пласираа пред Кабаева.

Кабаева ја завршила кариерата по сезоната 2007 година.

Придонеси за ритмичка гимнастика[уреди | уреди извор]

Кабаева направила револуција во ритмичката гимнастика како една од ретките гимнастичарки што извела нови вештини и елементи, вклучително и задниот сплит стожер со помош на рака (позната и како „Кабаева“), позицијата на прстенот со бавен полн пресврт и стожерот на задниот дел таа најпрво настапи.

Ритмички гимнастички достигнувања[уреди | уреди извор]

  • Победи на Европското првенство 1998 година во All-Around во Порто, Португалија, на 15-годишна возраст, најмладиот досега.
  • Израмнето со Елена Карпучина како една од најмладите ритмички гимнастичарки што победила на Светското првенство во целиот свет во 1999 година Осака на 16 години, сè додека Јана Кудријавцева од Руската Федерација не го сруши рекордот освојувајќи го Светското првенство во целиот 2013 на 15 години.
  • Прва го изврши го стожерот за задниот дел.
  • Го држи рекордот за најмногу европски титули во All-Aroundx, во 1998, 1999, 2000, 2002 и 2004 година.
  • Ги освои сите гранслем-титули и е само една од трите ритмички гимнастичарки (со Екатерина Серебријанскаја и Евгенија Канаева ) што некогаш го сторила тоа. Насловите се: Олимпијада, Светски Првенства, Европски Првенства, Финале на Светски Куп и Гран При .
  • Стана шест пати руски национален шампион во Аll-Around, во 1999, 2000, 2001, 2004, 2006 и 2007 година.
Кабаева на Светското првенство во 2001 година
Кабаева на ЕП 1999 година

Носител на факелот на Зимските олимписки игри 2014 во Сочи, Русија[уреди | уреди извор]

Кабаева била меѓу шесте носители на факел во Русија, кои го носеле олимпискиот оган преку стадионот „Фишт“ за време на церемонијата на отворање на Зимските олимписки игри во Сочи во 2014 година. Изборот на Кабаева за носител на факел предизвика контроверзии во меѓународните медиуми поради нејзината наводна блиска врска со претседателот Владимир Путин.[12][26]

Кариери за модели, филмови и пост-гимнастика[уреди | уреди извор]

Во 2001 година, Кабаева се појави во јапонскиот филм „ Црвена сенка“, изведувајќи ја својата гимнастичка рутина.[27]

Во мај 2009 година, Кабаева отпатува во Јапонија и учествуваше во фотосесија за бикини.

Во јануари 2011 година, Кабаева се појавила на насловната страница на Вог Русија .[28][29] Во истиот месец, Кабаева ја започна својата пејачка кариера, излегувајќи на сцената за прв пат.[30]

Во 2015 година, Кабаева била почесен гостин на Светското првенство во 2015 во Штутгарт, Германија. Во 2017 година, Кабаева станала официјален амбасадор за ритмичка гимнастика на ФИГ на Светското првенство во Пезаро, Италија во 2017 година.[31]

Политичка кариера[уреди | уреди извор]

Од 2005 година, Кабаева е член на Јавната комора на Русија.[32]

Од февруари 2008 година, Кабаева е претседател на Јавниот совет на Националната Медиска Група National Media Group [ru], медиумската група што ги контролира Известија, Канал еден и РЕН ТВ .[33]

Помеѓу 2007 и 2014 година, Кабаева била пратеник во рускиот парламент, Државната дума, претставувајќи ја партијата „Единствена Русија“. Во својство на пратеник, Кабаева гласаше за бројни контроверзни закони кои беа брзо донесени во 2012 и 2013 година, вклучувајќи го и предлог-законот Анти-Магнитски за забрана за меѓусебно посвојување (на руски сираци) од семејства во САД, како како и рускиот закон за геј-пропаганда што ја прави дистрибуцијата на „пропаганда на нетрадиционални сексуални врски“ меѓу малолетни лица како казниво дело, вонсудската забрана за пристап до мрежните места што може да бидат домаќини на материјали што ги кршат законите за заштитени права и реорганизацијата на Академијата на науките.[34][35]

Во септември 2014 година, Кабаева поднесе оставка од Дума и ја прифати функцијата претседател на одборот на директори на Националната медиумска група, најголемиот руски медиумски конгломерат.[36]

Кабаева се соочи со критики за недостаток на искуство и висока плата кога била назначена на политички и медиумски места.[37][38]

Користена литература[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Alina Kabaeva“. ESPN. Посетено на 17 April 2008.
  2. „Alina Kabaeva Photo Gallery“. Celebs-Place. 6 April 2017. Посетено на 6 April 2017.
  3. „Alina Kabaeva News“. Huffington Post, USA. 6 April 2017. Посетено на 6 April 2017.
  4. „Vladamir Putin's Mistress Has Some Moves (22 Photos)“. theCHIVE. Resignation Media, LLC. 16 March 2015. Посетено на 7 April 2017.
  5. „Кабаеву не пустили в мечеть“ [Kabaeva was not allowed into the mosque]. rosconcert.com (руски). 28 November 2002. Архивирано од изворникот на 30 September 2020. Посетено на 26 March 2020.
  6. „Алина Кабаева: Все мужики ходят «налево»“. kp.ru (руски). 17 April 2003. Посетено на 26 January 2021.
  7. „Алина Кабаева выходит замуж?“. Komsomolskaya Pravda (руски). 6 October 2004. Посетено на 30 April 2020.
  8. Алина Кабаева: «Я скрывала свою любовь два года». Журнал «Семь дней», № 41, 4-11 октября 2004, с. 72-77.
  9. „СВАДЬБА КАБАЕВОЙ И МУСЕЛИАНИ НЕ СОСТОЯЛАСЬ: МИЛИЦИОНЕР ПРОМЕНЯЛ ГИМНАСТКУ НА АКТРИСУ“. Segodnia.ru (руски). 14 February 2006. Посетено на 30 April 2020.
  10. „Putin Romance Rumors Keep Public Riveted“. Radio Free Europe/Radio Liberty. 18 April 2008. Посетено на 29 April 2020.
  11. Herszenhorn, David M. (5 May 2012). „In the Spotlight of Power, Putin Keeps His Private Life Veiled in Shadows“. The New York Times. Посетено на 29 April 2020.
  12. 12,0 12,1 Nemtsova, Anna (12 June 2013). „Alina Kabayeva Could Be The Next Mrs. Putin“. Newsweek, USA. Посетено на 29 April 2020.
  13. „Алина Кабаева: "Детей у меня нет" - 7Дней.ру“. 7Дней.ру. Посетено на 28 September 2016.
  14. „Alina Kabaeva, la Seconde Dame de Russie?“ (француски). Paris Match, France. 29 January 2013. Посетено на 21 April 2017.
  15. MacFarquahar, Neil (14 March 2015). „Putin Has Vanished, but Rumors Are Popping Up Everywhere“. The New York Times, USA. Посетено на 7 April 2017.
  16. Aschwanden, E.; Jankovsky, P. (13 March 2015). „Alina Kabajewa in Tessiner Privatklinik: Spekulationen um Putin-Nachwuchs“ [Alina Kabaeva in Ticino private clinic: Speculations about Putin's offspring]. Neue Zürcher Zeitung (германски). ISSN 0376-6829. Посетено на 28 September 2016.
  17. Campbell, Matthew (26 May 2019). „Kremlin silent on reports Vladimir Putin and Alina Kabaeva, his 'secret first lady', have had twins“. The Times. Посетено на 23 October 2020.
  18. Dettmer, Jamie (28 May 2019). „Reports of Putin Fathering Twins Test Free Speech in Russia“. Voice of America. Посетено на 23 October 2020.
  19. Alina Kabaeva. My teachers. Kabaeva-alina.com. Retrieved 16 December 2010.
  20. „Sports Stars at Age 17“. Olympic Channel Service, S.L. 4 April 2017. Посетено на 4 April 2017.
  21. „ESPN Medal Tracker - Individual Medals“. ESPN, USA. 4 April 2017. Посетено на 4 April 2017.
  22. „ESPN Medal Tracker - Summer Olympics Medals“. ESPN, USA. 4 April 2017. Архивирано од изворникот на 2017-04-04. Посетено на 4 April 2017.
  23. 23,0 23,1 „Rhythmic Gymnastics - Alina Kabaeva“. Rhythmic-Gymnastics.info. Rhythmic Gymnastics, Spain. 4 April 2017. Посетено на 4 April 2017.
  24. „Alina Kabaeva is Russia's Most Successful Rhythmic Gymnast“. A MORDINSON INTRODUCTION, Kharkov, Ukraine. 4 April 2017. Посетено на 4 April 2017.
  25. „Results – 29 August 2004“. BBC Sport. 16 December 2005. Посетено на 17 April 2008.
  26. Chase, Chris (7 February 2014). „Vladimir Putin's Rumored Girlfriend was a Controversial Olympic Torchbearer at Opening Ceremony“. USA Today. Посетено на 7 February 2014.
  27. „Alina Kabaeva at IMDb“. IMDb.com. IMDb.com Inc., USA. 6 April 2017. Посетено на 6 April 2017.
  28. „Putin's Gymnast Alina Kabaeva Covers Vogue Russia January 2011“. FashionLover.com. Vogue Russia. 13 December 2010. Посетено на 23 March 2017.
  29. Weir, Fred (15 December 2010). „Alina Kabaeva on Cover of Russia's Vogue in Triumph of Celebrity Politics“. Christian Science Monitor, USA. Посетено на 7 April 2017.
  30. „Alina Kabaeva - List of Cosmopolitan Russia Articles“. Cosmopolitan Russia. 16 May 2017. Посетено на 16 May 2017.
  31. „Alina Kabaeva announced as Gymnastics Ambassador for the 2017 Rhythmic Gymnastics World Championships“. International Federation of Gymnastics. Посетено на 17 August 2017.
  32. „Biography of Alina Kabayeva“. Sports Reference LLC. 7 April 2017. Архивирано од изворникот на 17 April 2020. Посетено на 7 April 2017.
  33. NMG Public Council Архивирано 20 март 2017 г.. nm-g.ru
  34. Руслан Исмаилов (Ruslan Ismailov); Ольга Братцева (Olga Brattseva) (21 December 2012). "Дети вне политики!" Идеолог, свердловский депутат Госдумы "закона Димы Яковлева": "Дауны останутся в России. Всё!" "Они все – Лахова, Кабаева, Роднина – утратили право называться женщинами" [“Children are out of politics!” Ideologist, Sverdlovsk State Duma deputy of the “Dima Yakovlev Law”: “Downs will remain in Russia. Everything!" “They all - Lakhova, Kabaeva, Rodnina - have lost the right to be called women”]. Znak.com (руски). Yekaterinburg. Посетено на 27 August 2013.
  35. Система анализа результатов голосований на заседаниях Государственной Думы [The system of analysis of the results of voting at meetings of the State Duma] (руски). State Duma. Архивирано од изворникот на 2013-12-13. Посетено на 26 August 2013.
  36. „Алина Кабаева станет председателем совета директоров "Национальной Медиа Группы" [Alina Kabaeva will become the chairman of the board of directors of the National Media Group]. TASS (руски). 15 September 2014.
  37. Walker, Shaun (16 September 2014). Напишано во Moscow. „Putin's 'girlfriend' Alina Kabaeva to head pro-Kremlin media group“. The Guardian. London: Guardian Media Group. Посетено на 27 November 2020.
  38. Bennetts, Marc (25 November 2020). Напишано во Moscow. „President Putin's 'girlfriend' paid £7.7m a year to run media group“. The Times (англиски). London: Times Newspapers. ISSN 0140-0460. Посетено на 27 November 2020.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]