Дионис

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Дионис
Dionysos Louvre Ma87 n2.jpg
Богот на грозјето, виното, ритуалното лудило, религиозните екстази и театарот

Дионис (старогрчки: Διώνυσος или Διόνυσος) бил бог на грозјето, виното, на ритуалното лудило и религиозната екстаза во старогрчката митологија. Тој бил популарен во грчката митологија и религија, и е вклучен во некои листи на дванаесетте олимпијци. Дионис бил последниот бог прифатен во планината Олимп. Тој беше најмладиот и еденствениот со смртничка мајка.[1] Неговите фестивали биле движечката сила зад развојот на грчкиот театар.[2][3] Најраните култни слики на Дионис покажуваат зрел маж, со брада и добро облечен. Подоцнежните слики го покажуваат како голобрад, сензуален, гол или полугол млад и андрогин: литературата го опишува како нежен и женствен.[4] Дионис е претставен од градските религии како заштитник на оние кои не припаѓаат на конвенционалното општество и на тој начин го симболизира сето она што е хаотично, опасно и неочекувано, сè што бега од човечкиот разум и што може само да се припише на непредвидените акции на боговите.[5] Тој бил син на Зевс и на Семела. Неговото раѓање било најчудно. Кога неговата мајка почнала да гори од телото на Зевс, Зевс го извадил Дионис од утробата на неговата мајка. Потоа Зевс им го дал Дионис да го чуваат шумските нимфи. Кога го изгледале Зевс ги наградил кога ги возвишил како ѕвезди. Во древниот Рим е познат под името Бахкус или Либер.[6] Тој е исто така, наречен Eleutherios ("ослободителот"), чии вино, музика и танц екстатично ги ослободувале неговите следбеници од страв и грижа, и ги преобразувале неподносливите ограничувања од страна на моќните.[7]

Наводи[уреди]

  1. Sacks, David; Murray, Oswyn; Brody, Lisa R. (2009-01-01). „Encyclopedia of the Ancient Greek World“. Infobase Publishing. ISBN 9781438110202. http://books.google.com/books?id=yyrao0dadqAC. конс. 20 април 2013. 
  2. Dionysus, greekmythology.com
  3. Burkert, Walter, Greek Religion, 1985 pp. 64, 132
  4. Otto, Walter F. (1995). „Dionysus Myth and Cult“. Indiana University Press. ISBN 0-253-20891-2. 
  5. Gods of Love and Ecstasy, Alain Danielou p.15
  6. In Greek "both votary and god are called Bacchus". Burkert, Greek Religion 1985:162. For the initiate as Bacchus, see Euripides, Bacchantes 491. For the god, who alone is Dionysus, see Sophocles, Oedipus the King 211 and Euripides, Hippolytus 560.
  7. Sutton, p.2, mentions Dionysus as The Liberator in relation to the city Dionysia festivals. In Euripides, Bacchae 379–385: "He holds this office, to join in dances, [380] to laugh with the flute, and to bring an end to cares, whenever the delight of the grape comes at the feasts of the gods, and in ivy-bearing banquets the goblet sheds sleep over men." [1]