Младинска невработеност

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Младите протестираат за невработеноста кај младите во Хамбург.

Невработеноста кај младите е состојба на младите луѓе кои бараат работа, но не можат да најдат работа, а возрасниот опсег е дефиниран од Обединетите нации како 15–24 години. Невработено лице се дефинира како некој што нема работа, но активно бара работа. За да се квалификува како невработен за службени и статистички мерења, поединецот мора да биде без вработување, подготвен и способен за работа, на официјално назначената „работна возраст“ (често од тинејџерска до средина на 60-тата возраст) и активно да бара позиција. Стапките на невработеност кај младите имаат тенденција да бидат повисоки од стапките на возрасни во секоја земја во светот.

Позадина[уреди | уреди извор]

Постојат 1,2 милијарди млади во светот на возраст меѓу 15 и 24 години, што претставува 17% од светската популација.[1] 87% од нив живеат во земјите во развој. Возрасната граница дефинирана од Обединетите нации однесува на периодот кога задолжителното школување завршува до 24-та година од животот.[2] Оваа дефиниција останува контроверзна бидејќи не само што влијае на статистиката на невработеност, туку исто така игра важна улога во насочените решенија дизајнирани од креаторите на политики во светот.

Денес течат две главни дебати. Прво, дефинирањето на возрасниот опсег на младите не е толку очигледно како што изгледа. Две теоретски перспективи доминираат во оваа дебата. На младите може да се гледа како фаза во животот помеѓу адолесценцијата и зрелоста[3] или како социјално конструирана група со своја под-култура, што го отежнува воспоставувањето на споредлив старосен опсег помеѓу земјите.[4] Второ, самата дефиниција за невработеност доведува до можност да не се земат предвид голем број млади отпуштени од работа. Оние кои немаат работа и не бараат активно работа - честопати жени[5] - се сметаат за неактивни и затоа се исклучени во статистиката за невработеност. Нивното вклучување значително би ја зголемило стапката на невработеност.

Причини[уреди | уреди извор]

Постојат повеќе сложени причини за невработеноста кај младите. Меѓу нив, квалитетот и релевантноста на образованието, нефлексибилниот пазар на труд и регулатива, што пак создаваат ситуација на помош и зависност, а тоа се главните причини за кои се дискутира денес.

Од образование до вработување: криза на вештини[уреди | уреди извор]

Квалитетот и релевантноста на образованието честопати се сметаат како прва основна причина за невработеност кај младите.[6] Во 2010 година, во 25 од 27 развиени земји, највисока стапка на невработеност имало кај лица со основно образование или помалку[7] Сепак, високото образование не гарантира пристојна работа. На пример, во Тунис, 40% од дипломираните се невработени наспроти 24% од не-дипломираните.[6] Ова влијае особено на високо образованите млади жени. „Во Турција, стапката на невработеност кај универзитетски образованите жени е повеќе од 3 пати поголема од онаа на мажите со универзитетско образование; во Иран и Обединетите Арапски Емирати, таа е скоро 3 пати; и во Саудиска Арабија е 8 пати“.[6]

Надвор од неопходноста да се обезбеди пристап до сите, образованието не е соодветно прилагодено кон потребите на пазарот на трудот, што, пак, доведува до две последици: неможност на младите да најдат работа и неможност работодавците да вработат работници со потребните вештини. Во комбинација со економската криза и недостатокот на доволно создавање работни места во многу земји, резултираше во високи стапки на невработеност низ целиот свет и развој на криза со вештини. Анкетите сугерираат дека до половина од сите деловни активности имаат отворени позиции, за кои се борат да најдат соодветно квалификувани луѓе.[8] Едно глобално истражување покажа дека повеќе од 55% од работодавците ширум светот веруваат дека постои „криза со вештини“ бидејќи деловните субјекти се сведоци на големо несовпаѓање помеѓу вештините што ги учат во образовниот систем и оние што се вушност потребни на работното место. За многу влади, клучно прашање е како тие можат да го надминат овој јаз и да осигурат дека младите се опремени со вештини што ги бараат работодавците.

Пазари на труд и регулатива[уреди | уреди извор]

Прво, високото ниво на регулатива за заштита на вработувањето, предизвикува работодавачите да бидат претпазливи во врска со вработувањето на повеќе од минимален број работници, бидејќи тие не можат лесно да бидат отпуштени за време на криза, или да бидат отпуштени ако се појави новиот вработен се покаже како немотивиран или неспособен.[9] Второ, развојот на привремени форми на работа како што се пракса, сезонски работни места и краткорочни договори ги оставија младите работници во несигурни ситуации. Бидејќи нивните работни места се со привремен договор, младите честопати први се отпуштаат кога компанијата ќе го намали бројот на вработени.[2][10][11] Доколку се отпуштени, младите обично немаат право на исплати за технолошки вишок затоа што работеле само со компанијата за краток временски период.[12] Откако ќе заврши оваа работа, многумина се остануваат невработени и обесправени во потрагата по работа. Сепак, некои млади влегуваат во работата на скратено работно време за време на високото образование. Оваа стапка е ниска во земји како Италија, Шпанија и Франција, но во САД скоро една третина од студентите комбинираат образование и работа.

Легитимноста на практиканството започна да се доведува во прашање. Целта на практикантската работа е да им се овозможи на студентите или неодамна дипломираните студенти да стекнат работно искуство и препорачно писмо за додавање во нивното CV. Сепак, многу практиканти се пожалија дека едноставно извршуваат основна груба работа, наместо да учат важни знаења и вештини. Дали овие позиции за стажирање ги кршат федералните правила што се во функција за управување со програми како што се практиканти, останува да видиме. Меѓутоа, стажирањето се чини дека е единствената одржлива алтернатива за вработување на младата индивидуа. Со малку или без раст на работните места, стапката на невработеност кај оние кои се надвор од факултет и на крајот на 15-24 години на возраст од младите спектар е приближно 13,2% заклучно со април 2012 година.[13]

Помош и зависност[уреди | уреди извор]

Многу земји низ светот обезбедуваат помош за приходи за поддршка на невработените млади додека не се подобри пазарот на трудот и економските услови.[14] Иако оваа поддршка е строго поврзана со обврските во однос на активно барање работа и обука, таа доведе до појава на дебата за тоа дали создава зависност кај младите и има штетно влијание врз нив.[15] Во септември 2014 година, Дејвид Камерон објави дека ќе ги намали придобивките за домување и вработување за лица од 18 до 21 година за 3.29€ до 25,199€[16] за да се намали зависноста од владината помош и да се пренасочи финансирањето кон насочени програми за зголемено учење и можности за обуки.

Студии на случај[уреди | уреди извор]

Индивидуалните искуства за невработеноста и дефинициите за младите, варираат од земја до земја, така што испитувањата на одредени земји дава поголем увид во причините и последиците за невработеност кај младите.

Македонија[уреди | уреди извор]

Република Македонија се соочува со една од најголемите стапки на младинска невработеност во Европа. Дополнително, последните истражувања покажуваат дека младите не се чувствуваат вклучени во општествено-економските случувања, што придонесува кон нивната желба за иселување од државата. Младинските организации на локално и национално ниво низ различни проекти и иницијативи се обидуваат да ја подобрат ситуацијата на младите, но често не наидуваат на поддршка и соработка од страна на институционалните чинители. Во исто време, во изминатите години се донесени повеќе мерки и механизми од страна на државата чие дејство и влијание врз подобрување на општествено-економското вклучување на младите не е забележително.[17] Истражувачкиот фокус беше ставен на младинско вработување, со тоа што најпрво се направи терминолошко разграничување помеѓу поимите кои се обработуваат: младинско вработување, младинско учество, младинска вклученост, одржлива вработливост, општествено-емотивно донесување одлуки, локален развој. Македонија се соочува со една од најголемите стапки на невработеност во Европа. Оваа стапка е висока најмногу како последица на ниската вработеност на младите лица која е 2,5 пати пониска од просекот во земјата.[18] Состојбата со невработеноста на младите предизвикува и миграциски движења односно млада емиграција или одлив на мозоци. Младинската емиграција негативно влијае и на инвестициите и економскиот развој на земјата, додека младинската невработеност, освен тоа што негативно влијае врз перцепциите на младите, значи и повисоки социјални трошоци и загуба наинвестициите кои биле инвестирани во образованието и обуката на овие млади лица.[17] Младинската невработеност претставува предизвик како за оние кои немаат доволно вештини, така и за оние кои имаат повисоко ниво на образование, но едноставно не можат да најдат вработување соодветно на нивните квалификации. Сепак, несомнено секое дополнително ниво на завршено образование и здобиени вештини прогресивно ја намалува стапката на невработеност на овие млади лица. Министерство за финансии, “Програма на економски реформи 2018-2020 година,” јануари 2018, Министерство за финансии, “Програма на економски реформи 2018-2020 година,” јануари 2018, За разочараноста на младите сведочат и бројките:[19]

  • 87,3% од младите сметаат дека државата не го користи нивниот потенцијал;
  • 84% од младите сметаат дека државата не обезбедува можности за развој;
  • 76,7% од младите кои во моментот живеат во РМ размислуваат да се иселат од државата;
  • 90% од младите сметаат дека актуелните политики за млади во државата се неефикасни;
  • 67,4% сметаат дека државата воопшто нема стратегија како да ги задржи младите во РМ.

Некои од причините кои биле наведени од младите како фактор за нивното иселување биле следните: 60% поради лошиот квалитет на живот (здравство, образование, пристап до јавни услуги, образование, животна средина), a 20% поради недостатокот на вработување.

Завод за статистика – Анкета за работната сила на пазарот на труд[20]
Возраст Стапка на невработеност за 2017 година
15 – 19 години 58%
20 – 24 години 44,6%
25 – 29 години 33,9%

Мерките и политиките кои се насочени кон младите, покрај тоа што се издвоени во посебни закони, би требало и да се содржат и во Стратегијата за млади. Во делот за Образование има предвидено неколку долгорочни цели: Примена на наставни методи и техники, образовен пристап и квалитет на наставниот кадар; Опфат и квалитет на наставни програми и контрола на квалитетот на образованието; Образовни политики, пристап и учество на младите во процеси на креирање образовни политики; и Социјална интеграција на маргинализирани групи преку образованието и услови за работа и учење. Во делот за Вработување и поддршка пред вработување како цели се предвидуваат: Креирање на достапни можности за сите млади да се стекнат со компетенции (знаења, ставови, вештини) кои се барани на пазарот на трудот; Промоција на долгорочен и меѓусекторски пристап во политиките за помош за вработување на млади; Проактивни млади во процесот на надминување на невработеноста; и Обезбедување на систематска и координирана поддршка за развој на младинско претприемништво. Стратегијата за млади претставува документ кој требаше да го опфати периодот 2016-2025 но досега не се применуваше доследно и моментално е започната процедурата за ревизија за стратегијата. До сега е направена консултативна средба со дел од младинските организации и започнува меѓу ресорска координација со цел да се мапираат сите индикатори на успешност, како и подготовка на акцискиот план за 2019 година.

Што се однесува до сеопфатните документи, Владата во нејзината програма за работа 2017-202042 има предвидено мерки насочени кон подобрување на статусот и животот на младите. Мерката Младинска гаранција (МГ) има за цел на младите лица (15-29 годишна возраст) да им обезбеди понуда за вработување, можност за продолжување на образованието, практична работа или обука за подготовка за вработување. Според МТСП, генералната идеја е да се мотивираат младите да останат во Македонија, како и да се создадат вештини кај младите луѓе за да можат полесно да најдат работа. Гаранцијата за млади како пилот-проект започна да се спроведува во март 2018 година во три општини (Скопје, Гостивар и Струмица), а според МТСП, заклучно до јули 2018 година, мерката резултирала со 123 вработени млади лица.[21] Според нив, од јануари до август 2018 биле вклучени 1.979 млади лица до 29 години, а од нив 586 веќе се вработиле, 705 се вклучени во некоја обука или пракса, а 952 лица се вклучени во услугата за посредување при вработување.[22] Овој процес се спроведува од страна на Агенцијата за вработување, Министерството за образование, Центарот за образованието на возрасни и Центарот за стручно образование и обука, а за активностите и резултатите го известуваат Министерството за труд и социјална политика.

Сепак, според податоците од Студијата за младите во Република Македонија од 2016, спроведена од Институтот за социолошки и политичко правни истражувања, може да се види дека 66% од младите сметаат дека тешко може да се вработат по завршувањето на образованието, а 40% сметаат дека за да се постигне успех во животот треба да се има поврзаност/учество или блискост со Владата.[23]

Африка[уреди | уреди извор]

Африканските земји ја дефинираат младоста како некој од 15 години до некој до средината на триесеттите години, што варира од стандардизираната дефиниција на Обединетите нации.[4] Африка има најмладо население од кој било континент, што значи дека проблемот со невработеноста на младите на континентот е особено важен. Иако невработеноста кај младите е висока, тоа не мора да ги прави причините за невработеноста специфични за младите; многу од причините за невработеноста, како што се слабата инфраструктура или недоволните образовни квалификации, влијаат подеднакво на постарите и помладите Африканци.[24] Приближно 200 милиони луѓе во Африка се на возраст од 15 до 24 години. Овој број се очекува двојно да се зголеми во следните 30 години. Помеѓу 2001 и 2010 година, земјите во Африка пријавија една од најбрзо растечки економии во светот. Во Африка, пораката што ја добиваат младите од училиштата и возрасните е да станат креатори на работа отколку да бараат работа, што ги охрабрува да станат претприемачи. Секоја година, до 12 милиони дипломирани студенти влегуваат на пазарот на трудот, а само 3 милиони од нив се вработуваат. Ова покажува дека „планината на невработеност кај младите се зголемува на годишно ниво“.[25]

Кенија[уреди | уреди извор]

Кенија, која е една од најбрзо растечките економии во Субсахарска Африка, со просечен раст на БДП од 5,7% во 2019 година, има една од највисоките стапки на невработеност кај младите во Источна Африка и податоците од неодамнешниот попис на земјата укажуваат на влошување на невработеноста кај младите на возраст меѓу 18-34 години Според пописот во 2019 година[26], повеќе од една третина од младите во Кенија, квалификувани за работа, немаат работа. 5.341.182 (38,9%) од 13,777,600 млади Кенијци се без работа. Конвенционалното население на млади на возраст од 18 до 34 години е 13,7 милиони, од кои 61% работат додека 1,6 милиони бараат работа или посочија дека нема работа.

Младите луѓе во Кенија се сметаат за клучен ресурс во економската трансформација на земјата. со најмалку 20% од населението на една земја на возраст од 15 до 24 години), источноафриканската нација е прогласена за една од земјите што може да ја искористи демографската дивиденда, обезбедувајќи соодветно образование и работни места за растечката младинска популација.[27]

Кенијанска политика за развој на млади 2019[28] , која беше лансирана на 12 август 2020 година за време на националните прослави на Меѓународниот ден на младите, ја признава креативноста, иновативноста и продуктивноста презентирана од младите и потенцијалот да станат трансформативни водачи како клучни предности, и ветува дека ќе ги искористи овие јаки страни за реализација на демографската дивиденда. Политиката обезбедува рамка за решавање на некои од предизвиците со кои се соочуваат младите во Кенија, вклучително и дефицитот на пристојни работни места и невработеност.

Канада[уреди | уреди извор]

Економијата на Канада ја поднесе глобалната рецесија подобро од многу други. Но, минатата година, 14,3% од канадската младина биле невработени, наспроти 11,2% во 2007 година и двојно поголема од сегашната стапка на невработеност од 7,2%, според Статистика на Канада. Тоа претставува најголем јаз меѓу стапките на невработеност кај младите и возрасните од 1977 година.[29] Просечен постдипломски студент носи 28.000$ во студентски долг.[30] Стапката на невработеност за канадските млади е околу двојно поголема отколку кај од остатокот од населението.[31] Во најголемата провинција во Канада, Онтарио. Стапката на невработеност за Онтаријанците на возраст меѓу 15-24 години се движи околу 12-13%. Процентот на млади во Онтарио, кои всушност имаат работа, не се искачи над 52% оваа година. Стапката на невработеност кај младите во Торонто е 18%, а на вработени се само 43% од младите во оваа област, што е најниска стапка во покраината.[32]

Европска унија[уреди | уреди извор]

Поради големата рецесија во Европа, во 2009 година, само 15% од мажите и 10% од жените на возраст меѓу 16-19 години биле вработени со полно работно време. Стапката на вработеност на младите во Европската унија достигна историско најниско ниво од 32,9% во првата половина на 2011 година.[33] Од земјите во Европската унија, Германија се стреми со ниска стапка од 7,9%.[34] Некои критичари тврдат дека намалувањето на невработеноста кај младите започна дури и пред економскиот пад пример во земји како Грција и Шпанија.

Во октомври 2019 година, 3,2 милиони младинци (под 25 години) беа невработени во ЕУ-28, од кои 2,26 милиони беа во еврозоната. Стапката на невработеност кај младите лица беше 14,4% во ЕУ-28 и 15,6% во европската област, во споредба со 2013 година кога беше околу 25%. Најниски стапки на невработеност се забележани во Чешка (5,5%) и Германија (5,8%), додека највисоки се забележани во Грција (33,1% во вториот квартал на 2019 година), Шпанија (32,8%) и Италија (27,8%).[35]

Различни земји донесоа план за гарантирање млади, насочен кон невработеноста на младите.[36]

Франција[уреди | уреди извор]

Во 2017 година, стапката на невработеност кај младите во Франција беше 22,3%, релативно висока во споредба со вкупната стапка на невработеност од 8,9%.[37] Франција има една од највисоките стапки на невработеност кај младите меѓу земјите на ЕУ, со судење зад Грција, Шпанија, Италија и Португалија.[38]

Нивото на образование е фактор кој влијае на невработеноста кај француското младинско население. Оние кои не влегуваат во програми за високо образование имаат стапка на вработеност од 30% што е премногу ниско во споредба со стапка на вработеност поголема од 80% за оние кои започнале високо образование.[39] Франција, исто така, доживува голема стапка на откажување од средно училиште, што резултира со голема популација на ниско квалификувани младински работници. Немајќи стручен кадар или соодветни вештини што ги бараат работодавците, многу француски млади се без опции за вработување.

Ова прашање на невработеност е на француската агенда со децении и поттикна многу напори да се намали неговото влијание. Во 2010 година Франција воспостави закон за работни односи за утврдување на законска минимална плата за младинската популација. Исто така, јавните програми вклучуваат унапредување на обуката за работа за подобро оспособување на работниците за влез во нови позиции, создавање повеќе работни места особено за ниско квалификувани работници и намалување на трошоците за работната сила преку субвенции и други напори.[40]

Во споредба со другите високо развиени и земји-членки на ОЕСР (Организација за економска соработка и развој), Франција покажува повисоки стапки на невработеност, како и подолго траење. Од 1983 до 2018 година стапката на невработеност кај младите во Франција доживеа севкупно зголемување. Во просек беше со стапка од 20,19%, достигнувајќи максимум од 26,2% во 2012 година.[41]

Од 1979 до 1984 година, Франција забележа нагло зголемена законски легализирана минимална плата, ММПР (меѓупрофесионална минимална плата за раст). Историски гледано, зголемувањето на ММПР покажа дека резултира со зголемени стапки на невработеност кај младата популација во земјата.[42] На крајот на овој период, стапката на невработеност кај младите беше 26%, скоро двојно поголема од просечната стапка на невработеност кај младите ОЕСР.[43] Франција, исто така, забележа двоцифрен пад кај активните млади на пазарот на трудот од 1980-2007 година.[44]

Во обид да се бори против невработеноста кај младите, Франција се обиде да го подобри нивниот образовен систем затоа што Франција забележува намалување на стапката на невработеност кај оние кои добиле повисоко ниво на образование. Меѓутоа, помалку образованите не само што доживуваат зголемени стапки на невработеност, туку и подолго времетраење на невработеност. На пример, во 1996 година, 58% од најниско образованото население на пазарот на трудот доживеа просечно една година невработеност.[45] Франција постигна достигнувања во зголемувањето на високото образование меѓу својата младина, постигнувајќи ја целта Европа 2020 за намалување на напуштањето на предвременото образование на под 10%.[46] Франција нуди претежно бесплатно високо образование и владата ги снабдува студентите со стипендии.[47]

Како и другите земји во Европската унија, Франција донесе политика за работа од училиште со цел да се олесни транзицијата од училиште на работа за млади откако ќе го завршат своето високо образование. Тие имаат подолг транзициски период за студентите кои влегуваат во работната сила и вклучуваат понуди на ново-дипломирани студенти, неколку алатки за подобрување на нивната вклученост на пазарот. Владата презеде неколку мерки во обид да ги намали трошоците за работна сила, како што се субвенционирани договори за вработување и повеќе VET вработувања.[46] Сепак, се чини дека овие политики враќаат ситни резултати бидејќи земјата продолжува да известува за високи стапки на невработеност кај младите, особено меѓу различните социјални класи. Прво, тие се помалку ефикасни кај младата мигрантска популација коja се соочува со исклучување од пазарот на трудот заради економијата во Франција насочена кон вработување, во просек, со стапки на невработеност 4% повисоки од работниците кои не се мигранти[48] Понатаму, исто така, постојат распространети родови разлики кај помладата популација.

Индија[уреди | уреди извор]

Стапката на невработеност кај младите беше околу 10% во 2005 година, но тие со сигурност не ги пријавија статистичките податоци до Обединетите нации со текот на годините.[49] Сепак, има зголемување на младите возрасни лица кои остануваат на училиште и добиваат дополнителни дипломи едноставно затоа што нема можности за вработување. Овие млади се обично од пониска класа, но можат да претставуваат широк спектар на поединци низ раси и класи. Тие го нарекуваат феноменот „временски премин“ затоа што младите едноставно поминуваат време на колеџ додека чекаат можност за вработување. Во Индија, системот за вработување честопати зависи од врските или владините можности.[50]

Италија[уреди | уреди извор]

Во рамките на еврозоната, само Грција и Шпанија покажуваат повисоки стапки на невработеност кај младите отколку Италија.[51] Слично на Шпанија, процентот на луѓе исклучени од пазарот на трудот на возраст од 15-24 доживеа драматичен пораст на последиците од финансиската криза од 2007-2008 година. Помеѓу 2008 и 2014 година, невработеноста кај младите порасна за 21,5%. До таа година, скоро 43% од младите беа исклучени од пазарот на трудот во Италија.[52] Понатаму, невработеноста кај младите е варира. Во третиот квартал на 2014 година, само 29,7% од младите биле невработени на Северот. Овој број се зголемува на алармантни 51,5% кога се гледа Југот на Италија.[53]

Јордан[уреди | уреди извор]

Во арапските заедници има 15 милиони невработени млади мажи.[54] Стапката на невработеност кај младите во Јордан традиционално е многу поголема од другите земји. Во изминатите десет години, стапката се задржа на околу 23%.[49] Неодамна се зголеми популарното верување дека невработеноста е вина на поединецот, а не на општествен проблем. Сепак, невработеноста кај младите исто така се припишува на зголемениот притисок врз услужните сектори кои обично вработуваат повеќе млади во Јордан. Невработеноста кај младите доведе до подоцнежна возраст за брак во Јордан, што некои сметаат дека е една од најважните последици на овој феномен. Друга последица доживеана во Јордан е зголемените проблеми со менталното здравје. Во 2019 година, проценетата стапка на невработеност кај младите во Јордан беше 35,03%.[55]

Русија[уреди | уреди извор]

Невработеноста на младите во Русија беше над 18% во 2010 година.[49] Сепак, постоеше широка варијабила во нивото на невработеност во Русија само неколку години порано, што продолжи и низ економската криза во 2008 година. Во 2005 година, областа околу Москва имаше стапка на невработеност од само 1%, додека регионот Дагестан имаше стапка над 22%. Ова делумно може да се припише на разликите во нивото на развој во регионот. Откриено е дека колку е повисоко нивото на развој во еден регион, толку е пониско нивото на вкупната и на невработеноста специфична за младите.[56] Во Русија, главната причина за невработеност кај младите се припишува на пониските нивоа на човечки капитал.[57]

Јужна Африка[уреди | уреди извор]

Почнувајќи од 1970-тите, невработеноста кај младите расте во стабилна стапка во Јужна Африка.[58] Денес, Јужна Африка е рангирана како четврта земја со најголем процент на невработени млади во светот. Заклучно со 2014 година, 52,6% од луѓето на возраст од 15–24 години кои активно бараат работа биле невработени.[59] Понатаму, невработеноста кај младите е нееднакво распределена низ различни сегменти на населението. Додека невработеноста меѓу младите белците изнесува 12%, овој број вртоглаво расте до вознемирувачки 70% меѓу младите црнци.[60] Можеби е дека остатоците од ерата на апартхејдот доведоа до тоа центрите за работни места да се наоѓаат подалеку од типичните домови на црните заедници во споредба со белите заедници. Оваа, долготрајна дискриминација и нееднаквата позадина се меѓу многуте причини за несомнена распределба на невработеноста меѓу младите бело-црни јужноафриканци.[61]

Многу од невработените млади никогаш не работеле порано. Предложена причина за ова е што програмата за социјална пензија во Јужна Африка е релативно дарежлива во споредба со другите земји со среден приход. Некои постари јужноафриканци (најмногу се применуваат на белата популација) се плаќаат скоро двојно од приходот по глава на жител. Ова доведе до тоа многу од невработените млади да преживеат од поддршката на нивните старешини, а со тоа да се намалат стимулациите да бараат вработување.[61] Покрај тоа, бараните минимални плати на многу млади Африканци се забрзано високи. Околу 60% од мажите и 40% од жените имаат побарувачки што се повисоки отколку што може да се очекуваат од помали фирми.[62] Некои ја преценуваат способноста да добијат работни места од конкурентни, високо платени, поголеми фирми, па така на тој начин да остануваат невработени. Поголемата плата на поголемите фирми, покрај трошоците за вработување (како што се трошоците за превоз или домување), го прават скоро неизводливо за некои млади да прифатат работни места со помали плати од помалите фирми. Така, многу од младите во Јужна Африка избираат да останат невработени сè додека не успеат да најдат работа во поголема фирма.

Јужноафриканската младина исто така се соочува со проблеми во образованието. Многумина рано излегуваат од системот на школување. Другите се соочуваат со недостаток на препознавање на вештини од работодавците, „дури и ако имаат квалификации во областите за кои се смета дека се многу барани“.[63] Во првиот квартал на 2020 година имало 20,4 милиони млади луѓе на возраст од 15–34 години. Овие млади луѓе сочинуваат 63,3% од вкупниот број на невработени лица. Стапката на невработеност во рамките на оваа група беше 43,2% во првата четвртина на 2020 година. Младите на возраст од 15–24 години се најранливи на пазарот на трудот во Јужна Африка бидејќи стапката на невработеност кај оваа група беше 59,0% во 1-вата четвртина на 2020 година. Меѓу дипломираните студенти во оваа возрасна група, стапката на невработеност беше 33,1% во овој период во споредба со 24,6% во 4-тиот квартал од 2019 година - зголемување од 8,5% поени.[64]

Шпанија[уреди | уреди извор]

Во последните децении, прашањето за невработеност кај младите зеде застрашувачки размери во Шпанија. Земјата беше драматично погодена од финансиската криза од 2007-2008 година и бројот на млади невработени вртоглаво се зголеми во овој период. Во рамките на земјите од ОЕСД, Шпанија забележа значајно зголемување во однос на загубите на работни места кај оние на возраст од 15-24 години.[65] До 2014 година, 57,9% од младите во Шпанија беа невработени.[51] Неуспешната имплементација на ефективни политики за вработување и зголемената сегментација на работната сила означена за време на економската рецесија се сметаат за главните причини за ваквата алармантна состојба.[63]

Обединето Кралство[уреди | уреди извор]

Невработеноста кај младите во Обединетото Кралство, е нивото на невработеност кај младите луѓе, обично се дефинира како оние на возраст од 18-25 години. Поврзан концепт е невработеноста на дипломираните студенти, што е нивото на невработеност кај дипломираните студенти. Статистичките податоци за јуни 2010 година покажуваат дека има 926.000 млади лица на возраст под 25 години кои се невработени, што е еднакво на стапка на невработеност од 19,6% кај младите.[66] Ова е највисока стапка на невработеност кај младите во последните 17 години.[67] Во ноември 2011 година, невработеноста кај младите достигна 1,02 милион,[68] но до август 2014 година падна на 767 000.[69] Високото ниво на невработеност кај младите во Велика Британија доведе некои политичари и медиумски коментатори да зборуваат за „изгубена генерација“.[70][71][72][73]

Соединети Држави[уреди | уреди извор]

Општата стапка на невработеност во САД се зголеми во последните 5 години, но стапката на невработеност кај младите скокна скоро 10%.[49] Во 2007 година, пред да започне најновата рецесија, невработеноста кај младите веќе беше на 13%. До 2008 година, оваа стапка скокна на 18%, а во 2010 година се искачи на нешто помалку од 21%.[10] Се зголеми и временскиот период на невработеноста на младите, со голем број млади во САД кои остануваат невработени по повеќе од една година потрага по работа. Ова предизвика создавање на лузничави генерации, како што е дискутирано подолу. Околу 9,4 милиони млади луѓе на возраст од 16 до 24 години во Соединетите држави (12,3%) не работат ниту се на училиште.[74] Од јули 2017 околу 20,9 милиони млади луѓе на возраст од 16 до 24 години во САД (12,3%) се вработени во САД. Стапката на невработеност кај младите беше 9,6% во јули, што е намалување за 1,9% во однос на јули 2016 година.[75]

Демографската стапка на невработеност кај младите во Соединетите држави заклучно со јули 2017 година, покажува дека стапките на невработеност и за млади мажи (10,1%) и за жени (9,1%) се пониски од летото претходно. Стапките во јули 2017 година за млади белци (8,0%) и црнци (16,2%) опаднаа во текот на годината, додека стапките за млади азијци (9,9%) и шпанците (10,1%) покажаа мала промена.[75] Во август 2020 година, невработеноста кај младите изнесуваше 14,7%.[76]

Грција[уреди | уреди извор]

Нивото на невработеност кај младите во Грција останува едно од највисоките во светот. Според еден извор, помеѓу 2000 и 2008 година, неактивноста на младите се зголемила од 63 на 72%.[77] Различен извор со употреба на усогласена дефиниција за невработеност ја наведува стапката на невработеност на младите до 24 години како 24,2% во Грција во текот на 2009 година.[78] Да се стави ова во перспектива, просекот на ЕУ-27 во тоа време беше 18,3%. Невработеноста кај младите се искачи на 40,1% во мај 2011 година, а потоа повторно на околу 55% во ноември 2012 година.[79]

Покрај невработеноста кај младите (оние на возраст до 25 години), Грција исто така се соочи со тешка невработеност на дипломираните студенти на возраст од 25-29 години. Во 1998 година, Грција имаше највисоко ниво на невработеност кај високо образовани младинци на возраст од 25-29 години. Ова се должеше на недостаток на побарувачка за високообразован персонал во тоа време.[80] Овој тренд на мало вработување кај оние со високообразовни квалификации продолжува и денес. Во 2009 година, „еден од тројца матуранти во високото образование, двајца од тројца средно дипломирани студенти и еден од тројца матуранти за задолжително образование не најдоа некаква форма на стабилно вработување“.[81] Се смета дека овој недостаток на вработување придонесе за развој на чувство на фрустрација кај младите, што на крајот доведе до немири во Грција во 2008 година .

Овие високи нивоа на невработеност се влошуваат со неуспехот на синдикатите да привлечат млади работници. Комитетот за млади работници на ГКГР (Генерална конфедерација за грчки работници) во презентација во 2008 година откри дека скоро две третини од младите работници не се приклучиле на нивните синдикати на работното место.[82] Иако синдикатите како ГКГР и КДС(Конфедерација на државни службеници) активно промовираат зголемување на платите преку колективни договори и придонесоа за добивање повисоки плати за младите работници, платите на младите работници останаа многу пониски од скоро сите други земји во ЕУ-15.

Ефекти[уреди | уреди извор]

Изгубена генерација[уреди | уреди извор]

Невработената младина т.н. „изгубена генерација“: не само поради изгубената продуктивност, туку и поради долгорочното директно и индиректно влијание на невработеноста врз младите и нивните семејства. Се вели дека невработеноста влијае на заработката околу 20 години. Бидејќи тие не се во можност да создадат вештини или искуство за време на нивните први години во работната сила, невработените младинци гледаат намалување на животната заработка кога ќе се споредат со оние кои имале постојана работа или оние кои биле невработени како возрасни. Пониска плата може да опстане 20 години по невработениот период, пред индивидуата да започне да заработува конкурентно на своите врсници.[10] Распространетата невработеност кај младите води и до социјално исклучена генерација со голем ризик од сиромаштија. На пример, Шпанија забележа 18% зголемување на нееднаквоста во приходите.

Ефектот на изгубената генерација влијае врз нивните семејства. Младите во многу земји сега живеат со своите родители во доцните дваесетти години.[2] Ова придонесува за она што се нарекува „синдром на целосно гнездо“. Во 2008 година, 46% од 18-34 годишници во Европската унија живееле со најмалку еден родител; во повеќето земји оние кои престојуваат кај родителите почесто биле невработени отколку оние кои се иселиле.[83] Во семејствата, вообичаено е дека кога едно лице ќе стане невработено, другите членови на семејството да започнат да бараат или да обезбедуваат вработување.[84] Ова се нарекува додаден ефект на работник. Понекогаш може да има форма на вработување во неформалниот сектор кога е потребно. Заедно со промената на ситуациите во кои живеат младите, импактот на враќањето да живеат со родителите, како и тешкотиите да се најде исполнета работа доведуваат до ризици за менталното здравје. Да се биде невработен подолг временски период во младоста е во корелација со намалена среќа, задоволство од работата и други проблеми со менталното здравје.[10] Невработените млади исто така пријавуваат поголема изолација од нивната заедница.[54] Младите кои ниту работат ниту студираат немаат можност да научат и да ги усовршуваат своите вештини. Тие се прогресивно маргинализирани од пазарот на трудот и за возврат можат да развијат анти-социјално однесување.

Политички немири и зголемени јавни трошоци[уреди | уреди извор]

Марокански протести, 2011 година.

Порастот на политичките немири и антисоцијалното однесување во светот неодамна се припишува на невработеноста кај младите. Во текот на 2011 година, тоа стана клучен фактор за поттикнување протести низ целиот свет. Во рок од 12 месеци, четири режими (Тунис, Египет, Либија, Јемен) во арапскиот свет паднаа пред протестите предводени од младинци. Немирите и протестите слично зафатија голем број европски и северноамерикански градови (Шпанија, Франција, Велика Британија помеѓу 2008 и 2011). Недостатокот на продуктивен ангажман на младите во поширокото општество, подвлечен од високото ниво на невработеност и недоволното вработување, служи само за да се додаде ова чувство на обесправеност.

Невработеноста кај младите, исто така, драматично ги зголемува јавните трошоци во време кога економиите се борат да останат конкурентни, а социјалните придобивки се зголемуваат заедно со стареењето на населението. Невработеноста кај младите има директни трошоци како што се зголемени исплати на бенефиции, изгубени приходи од данок на доход и потрошен капацитет.[83] „Во Велика Британија извештајот на Лондонската школа за економија (ЛШЕ), Кралската банка на Шкотска и Принц Труст ги наведува трошоците за 744.000 невработени млади во земјата на 169,821,779€ неделно како придобивки и изгубена продуктивност“.[83] Слично на тоа, економската загуба од невработеноста на младите во Европа се проценува на 153 милијарди евра или 1,2% од БДП во 2011 година.[85]

Невработеноста кај младите има индиректни трошоци, вклучувајќи ја и емиграцијата. Младите ги напуштаат своите земји, со надеж дека ќе најдат вработување на друго место.[83] Овој „одлив на мозоци“ придонесе за влошувањето на конкурентноста на земјите, особено во Европа.

Недостаток на иновации[уреди | уреди извор]

Економската криза доведе до глобално намалување на конкурентноста. „Постои ризик од губење на талент и вештини, бидејќи голем број дипломирани студенти на универзитети не се во можност да најдат работа и да ги стават своите знаења и способности во производство на иновации и да придонесат за економски раст“.[86] Исклучувањето на младите од пазарот на трудот значи недостаток на дивергентно размислување, креативност и иновација што тие природно ја нудат. Ова ново размислување е потребно кај работодавците, за да поттикнат нови дизајни и иновативни идеи.[87] Борбата против невработеноста кај младите е клучна за одржување на економските перформанси на една земја.

Затворање и смртност[уреди | уреди извор]

Студија од 2015 година покажа дека „Летната програма за вработување младинци“ во Њујорк ја намали веројатноста за затворање на учесниците и веројатноста за смртност.[88]

Ефекти од минималните плати[уреди | уреди извор]

Економските истражувања покажуваат дека минималните плати ја зголемуваат невработеноста на младите на конкурентните пазари на труд за неквалификувана младинска работна сила и дека како резултат на одложениот влез на пазарот на трудот (за млади кои не се во можност да добијат работа) доаѓа до намалување на можностите за обука, а со тоа и намалување во доходот за време на животот.[89] Сепак, истражувањето исто така укажува на тоа дека „наметнувањето минимална плата може да го зголеми приходот на младите кои работат ако нивните часови на работа не се намалат како одговор на минималната плата“ и „минималните плати може да го зголемат вкупниот приход на младите ако придобивките за оние кои работата ги надминуваат загубите за оние кои не можат да најдат работа“. Како мерка на политика за поддршка на младите неквалификувани работници, економистот Шарлин Мари Каленкоски сугерира дека „наместо минимална плата, креаторите на политиките треба да користат помалку изобличувачки средства за поддршка на младите неквалификувани работници, како што се пари или помош во натура“.

Можни решенија[уреди | уреди извор]

Улогата на политиката и институциите на пазарот на трудот[уреди | уреди извор]

Улогата на политиката и институциите на пазарот на трудот, многу варира од земја до земја. Еве краток извештај за клучните предлози неодамна разработени за да се олесни пристапот до вработување на младите. Прво, потребна е поизбалансирана заштита при вработување на постојани и привремени работници. Да осигури дека младите луѓе кои немаат работно искуство можат да ги докажат своите способности и вештини за постепено преминување кон редовно вработување.[14] Исто така, ќе поттикне порамноправен третман помеѓу постојаните и привремените работници и ќе помогне во борбата против неформалното вработување. Овој предлог доведе до повеќе дискусии за флексибилни договори што треба да бидат дизајнирани и понудени на младите. Второ, дискусиите се фокусираат на нивоата и ширењето на поддршката за приход што им се обезбедува на невработените младинци.[14] Додека некои земји размислуваат да ја пренасочат својата поддршка од директна финансиска помош кон финансирање на чирак, други ја зголемуваат нивната поддршка враќајќи се на построгите обврски за активно пребарување и обука. Трето, владите постепено вклучуваат работодавци и обучувачи кои ќе имаат цел да се создаде холистички пристап кон невработеноста кај младите и да обезбедат интензивни програми насочени кон помошно образование, работно искуство и менторство за возрасните.[90]

Една активна политика за пазарот за труд (АППТ) на која многу влади ставија акцент во обидот да се справат со невработеноста е: директно да им помогне на невработените лица да преминат на самовработување. Различни паневропски студии покажаа голем успех на овие програми во однос на создавањето работни места и целокупната благосостојба.[91]

ТСОО (Техничко и стручно образование и обука)[уреди | уреди извор]

Случајот беше изработен во изминатите неколку години со потребата да се обезбеди техничка обука за младите за да ги подготват специјално за работа. ТСОО и стручното образование ќе помогнат во справувањето со кризата на вештини. Некои земји - меѓу нив Швајцарија, Холандија, Сингапур, Австрија, Норвешка и Германија - беа неверојатно успешни во развојот на стручното образование - и ја намалија невработеноста кај младите на половина од просекот на ОЕСР (Организација за економска соработка и развој).[90]

Обично се презентираат три главни причини зошто стручното образование треба да е дел од политичките програми за борба против невработеноста кај младинците:

  • Прво, студиите покажуваат дека силните програми за стручна обука ја намалуваат невработеноста и ги зголемуваат платите. Низа студии на земји постојано демонстрираат врска помеѓу завршувањето на стручното образование и намалената веројатност за невработеност и повисоката заработка.[92] Во земјите каде што запишувањето во стручното образование во компанијата е помалку од 15%, веројатноста младите да бидат невработени е двојно поголема од земјите каде што запишувањето е над 15%.[93]
  • Второ, стручното образование ја зголемува продуктивноста на работодавачите. Низа студии низ земјите откриле дека поголемите инвестиции во стручната обука се поврзани со зголемување на продуктивноста.
  • Трето, стручното образование има значителни социјални придобивки: стручното образование е поврзано во студиите со подобра еднаквост на приходот, поголема социјална вклученост, пониски стапки на криминал и подобрување на здравјето и благосостојбата.[94] До степен што стручното образование ја намалува невработеноста, тоа исто така носи пошироки социјални бенефиции поврзани со висока вработеност.

Основните вештини исто така се идентификувани како клучни за успешна транзиција кон работата. „Низ земјите на ОЕСР, резултатите од ПМОС (Програма за меѓународно оценување на студентите) покажуваат дека скоро еден од пет студенти не достигнуваат основно минимално ниво на вештини за да функционираат во денешните општества“.[14] Во просек, 20% од младите возрасни се откажуваат пред да го завршат високото средно образование.[14] Стручното образование има за цел да предава основни вештини, како и да обезбеди друга опција за општите образовни патишта со практична обука за работа.

Многу земји ширум светот нудат програми за подобрување на младинските вештини и вработливоста. Еднаш од нив е Турција, која се фокусираше на обука на студенти со вештини што ќе им помогнат во водењето сопствен бизнис, како и во претприемништвото. Обединетото Кралство и Австралија се обидоа да ги модернизираат учениците за учење. Во суштина, овие „алатки“ се користат за да се обезбеди обука за млади во нетрадиционални занимања. Мерките за младите и вработувањето се фокусираат на олеснување на преминот од училиште или обука, до работа и работни места, како што се на пример информации за кариера, услуги за совети и насоки.[95] 

Настава на вештини во 21 век[уреди | уреди извор]

Образовниот систем игра централна улога во дебатата за кризата на пазарот на трудот кај младите. Она што стана очигледно е дека треба да има големи промени во она што го учиме и во начинот на кој предаваме. Еден истакнат пристап што го преземаат различни наставници е да се пренасочи наставата од настава насочена кон знаење во настава насочена кон вештини.[96][97]Со цел да се материјализира промената од исклучиво содржана во балансирана наставна програма, заснована врз содржина и вештина, давателите на образование треба да ја постават својата цел, да воспостават рамка за водечки вештини што им овозможува на наставниците и професорите да ги видат видовите на вештини и применети содржини што треба да ги пренесат на своите студенти. Сите образовни институции треба да работат на усвојување или создавање соодветна рамка за вештини, што се усогласува со пазарот на трудот, што е доволно флексибилно за наставниците да го прилагодат својот предмет или одделение. Покрај тоа, оваа рамка треба да дејствува како жив документ дека училиштата и универзитетите можат да се модифицираат, за да одговараат на нивните заедници или да бидат прилагодени кон промените на пазарот.[91]

Претприемништво[уреди | уреди извор]

Кога се зема предвид потребата да се поттикне конкурентноста преку иновации и креативност, неодамнешните студии се залагаа за претприемништво како остварливо решение за невработеноста кај младите.[98] Со соодветна структура и олеснети административни процеси, младите можат да создаваат претпријатија како средства за наоѓање и отворање нови работни места.[99] Според ОЕСР, малите и средни претпријатија се главни работодавачи на денешницата со создадени 33% работни места во последните 10 години.[100] Тоа покажува дека големите компании повеќе не претставуваат главни извори на вработување и дека постои потреба да се подготват младите за културата на претприемништво. Оваа алтернатива честопати се смета како начин за зајакнување на младите да ја земат својата иднина во нивни раце: тоа значи инвестирање во обуката за водачки и менаџерски способности што им се потребни за да станат иноватори и претприемачи.[101] Овие вештини исто така вклучуваат: комуникација, тимска работа, донесување одлуки, организациски вештини и самодоверба.

Ова решение се поврзува со пазарот на трудот и регулативата бидејќи многу реформи допрва треба да се спроведат за да се флексибилноста на пазарот, за да ги поттикне младите да создаваат претпријатија. Целните даночни и деловни стимулации се клучни за поддршка на младите претприемачи во создавањето и скалирањето на нивниот бизнис.[102]

Систематскиот преглед ги процени доказите за ефективноста на различните видови на интервенции за подобрување на резултатите на пазарот на трудот кај младите.[103] Доказите сугерираат дека интервенциите за вработување на младите ги зголемуваат вработувањето и заработката, но ефектите се мали и многу варијабилни. Овој преглед откри дека интервенциите насочени кон унапредување на претприемништвото и обука за вештини, покажуваат претежно позитивни и некои статистички значајни ефекти, додека програмите кои обезбедуваат услуги за вработување и субвенционирано вработување - покажуваат занемарливи ефекти. Ефективноста, исто така, се чини дека зависи од контекстуални аспекти, вклучувајќи земја, дизајн на програма и карактеристики на примателите на програмата.

Помош за младите во транзицијата кон светот на работата[уреди | уреди извор]

Голем број студии покажаа дека младите не се доволно советувани за можностите поврзани со работата, потребните вештини и патиштата во кариерата. Пред да го напуштат образованието, се чини критично да имаат пристап до овие информации за да бидат подобро подготвени за тоа што да очекуваат и што се би се очекувало од нив. Квалитетни насоки за кариера, заедно со изгледите на пазарот за трудот, треба да им помогне на младите да направат подобар избор во кариерата.[14] Премногу млади луѓе избираат да студираат област за кои нема голема побарувачка, ако не и непостоечка. Владите, работодавачите и обучувачите треба да работат заедно за да обезбедат појасни патишта на младите. Слично на тоа, треба да се развијат програми за подобра транзиција на младите луѓе во светот на работата. Тука, системите за стручно образование и учење покажаа дека практиката и обуката на работното место имале позитивен ефект.[90]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „UN World Youth Report 2012. The UN Focal Point for Youth, 2012“. Архивирано од изворникот на 13 December 2014. Посетено на 17 December 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 Martin, Gary (July 2009). „A portrait of the youth labor market in 13 countries, 1980-2007“. Monthly Labor Review: 3–21.
  3. Gough, Katherine V.; Thilde Langevang; George Owusu (2013). „Youth employment in a globalising world“. International Development Planning Review. 35 (2): 91. doi:10.3828/idpr.2013.7.
  4. 4,0 4,1 Gough, Katherine V.; Thilde Langevang; George Owusu (2013). „Youth employment in a globalising world“. International Development Planning Review. 35 (2): 91–102. doi:10.3828/idpr.2013.7.
  5. Youth and Skills: Putting Education to Work, UNESCO, 2012
  6. 6,0 6,1 6,2 Global Agenda Councils -Youth Unemployment Visualization Archived 18 декември 2014 at the Wayback Machine, World Economic Forum, 2013
  7. Key Indicators of the Labour Market (KILM) Archived 26 март 2015 at the Wayback Machine, ILO, Seventh Edition
  8. City & Guilds Centre for Skills Development, Skills Development, Attitudes and Perceptions, March 2008
  9. Gomez-Salvador, R and Leiner-Killinger, N. An Analysis of Youth Unemployment in the Euro Area Archived 1 јануари 2015 at the Wayback Machine. Frankfurt: European Central Bank, 2008
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Morsy, Hanan (2012). „Scarred Generation“. Finance and Development. 49 (1). Архивирано од изворникот на 8 February 2013. Посетено на 2 March 2013.
  11. Demidova, Olga; Marcello Signorelli (July 2011). „The Impact of Crises on Youth Unemployment of Russian Regions: An Empirical Analyssi“. China-USA Business Review. 10 (7): 471–507.
  12. Furlong, Andy (2012). Youth Studies: An Introduction. New York, N.Y.: Routledge. стр. 72–97.
  13. Greenhouse, Steven. „Jobs Few, Grads Flock to Unpaid Internships“. The New York Times. Архивирано од изворникот на 7 May 2013. Посетено на 24 October 2013.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 14,5 OECD Action Plan for Youth Archived 5 јануари 2015 at the Wayback Machine, 2013
  15. Handbook of Youth and Young Adulthood: New Perspectives and Agendas, Andy Furlong, 2009
  16. Removing the safety net? Cameron targets young benefit cuts Archived 2 декември 2014 at the Wayback Machine, Channel 4, 28 September 2014
  17. 17,0 17,1 Александар Цеков, “Извештај за Индексот за младински развој во Македонија за 2018 година” (Коалиција на младински организации СЕГА, Прилеп, Октомври 2018), https://www.imrm.mk/doc/publikacija_Index2018-web.pdf.
  18. Министерство за финансии, “Програма на економски реформи 2018-2020 година,” јануари 2018, https://www.finance.gov.mk/files/Makedonija_ERP_2018.pdf
  19. Центар за истражување и креирање политики (ЦИКП), “Европската интеграција и младинската мобилност: Како од одлив до прилив на кадар?,” ноември 2018, http://www.crpm.org.mk/wp-content/uploads/2018/12/Brochure_Youth_A5_MK_WEB.pdf
  20. Државен завод за статистика, “Статистички годишник на Република Македонија 2018: Пазар на трудот,” Октомври 19, 2018, http://www.stat.gov.mk/Publikacii/SG2018/07-PazarNaTrudot-LabourMarket.pdf
  21. Министерство за труд и социјална политика, “МТСП: Охрабрувачки резултати од Гаранцијата за млади, за два месеца вработени 123 млади лица во трите пилот општини,” мај 15, 2018, http://www.mtsp.gov.mk/pocetna-ns_article-mtsp-ohrabruvacki-rezultati-od-garancijata-za-mladi-za-dva-meseca-vraboteni-123-mladi-lica-vo-trite.nspx
  22. Министерство за труд и социјална политика, “Младите успешно се вработуваат, оперативниот план се реализираше за шест месеци со буџет двојно поголем од 2016 година,” август 2018, http://www.mtsp.gov.mk/avgust-2018-ns_article-mladite-uspeshno-se-vrabotuvaat-operativniot-plan-se-realizirashe-za-shest-meseci-so-budzet-dvojno-p.nspx.
  23. Марија Топузовска Латковиќ et al., Студија за младите во Република Македонија 2016 (Скопје: Институт за социолошки и политичко-правни истражувања, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје, 2016), http://isppi.ukim.edu.mk/images/980428Kvalitativna%20studija%20za%20mladi%20-%20verzija%20za%20pecatenje.pdf
  24. Irwin, Stacie; Philip Mader; Justin Flynn (2018). „How youth-specific is Africa's youth employment challenge?“ (PDF). Knowledge for Development (K4D) Emerging Issues Report.
  25. Bank, African Development (2020-01-30). „African Economic Outlook 2020: Africa's economy forecast to grow despite external shocks“. African Development Bank - Building today, a better Africa tomorrow (англиски). Посетено на 2020-09-21.
  26. Trizer, Mwanyika (2019-11-04). „2019 Kenya Population and Housing Census Results“. Kenya National Bureau of Statistics (англиски). Посетено на 2020-08-24.
  27. „Take advantage of demographic dividend“. UNFPA Kenya (англиски). 2016-04-04. Посетено на 2020-08-24.
  28. „NYC | NATIONAL YOUTH COUNCIL KENYA“. www.nationalyouthcouncil.go.ke. Посетено на 2020-08-24.
  29. Mohamed Omar; Peter S. Goodman; Chris Kirkham (7 October 2013). „Unemployment Plagues Young People Around The World“. Huffington Post. Архивирано од изворникот на 12 August 2016. Посетено на 24 June 2016.
  30. CBC (10 July 2013). „Unemployment 'Scarring' Youth And Parents, Liberals Say“. Huffington Post. Архивирано од изворникот на 12 August 2016. Посетено на 24 June 2016.
  31. CBC (28 March 2012). „Students Slam Ottawa For Shutting Youth Job Centres“. Huffington Post. Архивирано од изворникот на 12 August 2016. Посетено на 24 June 2016.
  32. Peter Lozinski (27 September 2013). „Ontario faces "chronic" youth unemployment“. canada.com. Архивирано од изворникот на 19 September 2016. Посетено на 24 June 2016.
  33. Furlong, Andy. "Chapter 4." Youth Studies an Introduction. Abingdon, Oxon: Routledge, 2013. 75. Print.
  34. Tse, Terence; Mark Esposito; Jorge Chatzimarkakis (2013). „Demystifying Youth Unemployment“. World Economics. 14 (3).
  35. Eurostat page on unemployment
  36. Youth Guarantee country by country
  37. „Unemployment - Unemployment rate - OECD Data“. theOECD (англиски). Архивирано од изворникот на 2 September 2017. Посетено на 5 May 2018.
  38. „Unemployment - Youth unemployment rate - OECD Data“. theOECD (англиски). Архивирано од изворникот на 6 May 2018. Посетено на 5 May 2018.
  39. Cahuc, Pierre; Carcillo, Stéphane; Zimmermann, Klaus F. (2013) : The Employment of the Low-Skilled Youth in France, IZA Policy Paper, No. 64, Institute for the Study of Labor (IZA), Bonn
  40. Fougère, Denis & Kramarz, Francis & Magnac, Thierry, 2000. "Youth Employment Policies In France,"CEPR Discussion Papers 2394, C.E.P.R. Discussion Papers.
  41. „Portal Home“. kilm.ilo.org. Архивирано од изворникот на 14 August 2016. Посетено на 5 May 2018.
  42. „France Youth Unemployment Rate“. ycharts.com (англиски). Архивирано од изворникот на 5 May 2018. Посетено на 5 May 2018.
  43. Katz, Lawrence F.; Loveman, Gary; Blanchflower, David; Katz, L.; Freeman, R. „A Comparison of Changes in the Structure of Wages in Four OECD Countries“. Differences and Changes in Wage Structures (англиски).
  44. Martin, Gary (2009). „A portrait of the youth labor market in 13 countries, 1980–2007“. Monthly Labor Review: 3–21. JSTOR monthlylaborrev.2009.07.003.
  45. Gruber, Jonathan; Milligan, Kevin; Wise, David A. (January 2009). „Social Security Programs and Retirement Around the World: The Relationship to Youth Employment, Introduction and Summary“. Архивирано од изворникот на 5 May 2018. Посетено на 5 May 2018. Наводот journal бара |journal= (help)
  46. 46,0 46,1 P Hadjivassiliou, Kari; Tassinari, Arianna; Eichhorst, Werner; Wozny, Florian (1 October 2016). Assessing the Performance of School-to-Work Transition Regimes in the EU.
  47. Baker, Dean. „The Myth of High Youth Unemployment in France“ (англиски). Архивирано од изворникот на 5 May 2018. Посетено на 5 May 2018.
  48. „Gender and migrant workers' fragile transitions from education to employment - STYLE Handbook“. style-handbook.eu (англиски). Архивирано од изворникот на 28 December 2017. Посетено на 5 May 2018.
  49. 49,0 49,1 49,2 49,3 „Youth unemployment rate, aged 15-24, men“. United Nations Statistic Division. Архивирано од изворникот на 14 February 2013. Посетено на 10 April 2013.
  50. Jeffrey, Craig (14 July 2010). „Timepass: Youth, class, and time among unemployed young men in India“. American Ethnologist. 37 (3): 465–481. doi:10.1111/j.1548-1425.2010.01266.x.
  51. 51,0 51,1 Bank, World (2014). „Unemployment, youth total (% of total labor force ages 15-24) (modeled ILO estimate)“. World Bank. Архивирано од изворникот на 1 December 2016.
  52. Caccia, Flaminia (2015). L'occupazione giovanile al tempo della crisi: Italia ed Austria a confronto. LUISS University. стр. 24.
  53. ISTAT (2016). „Tasso di disocupazione“. Архивирано од изворникот на 30 November 2016.
  54. 54,0 54,1 Hussainat, Mohammad. M.; Ghnimat, Qasem. M.; Al – dlaeen, Marwan Atef rabee (31 December 2012). „The Impact of Unemployment on Young People in the Jordanian Community: A Case Study from Unemployed Perspective“. Asian Social Science. 9 (1). doi:10.5539/ass.v9n1p155.
  55. „Jordan - youth unemployment rate 2009-2019“. Statista (англиски). Посетено на 2020-09-21.
  56. Demidova, Olga; Marcello Signorelli (2012). „Determinants of youth unemployment in Russian regions“. Post-Communist Economies. 2. 24 (2): 191–217. doi:10.1080/14631377.2012.675155.
  57. Demidova, Olga; Marcello Signorelli (July 2011). „The Impact of Crises on Youth Unemployment of Russian Regions: An Empirical Analyssi“. China-USA Business Review. 10 (7): 471–507.
  58. Kanbur, Svejnar, Ravi, Jan (2009). Labor Markets and Economic Development. Abingdon, Oxon: Routledge. стр. 91.
  59. Bank, World (2014). „Unemployment, youth total (% of total labor force ages 15-24) (modeled ILO estimate)“. World Bank. Архивирано од изворникот на 1 December 2016.
  60. Mlatsheni, C., & Sandrine, R. (2002). Why is Youth Unemployment so High and Unequally spread in South Africa? University of Cape Town.
  61. 61,0 61,1 Abhijit, Banerjee (2008). „Why has unemployment risen in South Africa?“. Economics of Transition. 16 (4): 715–740. CiteSeerX 10.1.1.514.4342. doi:10.1111/j.1468-0351.2008.00340.x.
  62. Rankin, Neil (2011). „Youth Unemployment, Firm Size and Reservation Waves in South Africa“ (PDF). South African Journal of Economics. 79 (2): 128–145. doi:10.1111/j.1813-6982.2011.01272.x. Архивирано од изворникот (PDF) на 19 July 2018. Посетено на 10 December 2019.
  63. 63,0 63,1 Garcia, J. R. (2011). Desempleo juvenil en España: causas y soluciones. Madrid: BBVA.
  64. Africa, Statistics South. „Vulnerability of youth in the South African labour market | Statistics South Africa“ (англиски). Посетено на 2020-09-21.
  65. Scarpetta, S., A. Sonnet and T. Manfredi (2010), "Rising Youth Unemployment During The Crisis: How to Prevent Negative Long-term Consequences on a Generation?", OECD Social, Employment and Migration Working Papers, No. 106, OECD Publishing, Paris.
  66. „Dole queue beckons for Britain's young | David Blanchflower | Comment is free | guardian.co.uk“. Guardian. London. 20 June 2010. Архивирано од изворникот на 9 November 2013. Посетено на 13 July 2010.
  67. „Expats exit grim UK“. Republikein.com.na. 8 July 2010. Архивирано од изворникот на 16 July 2011. Посетено на 13 July 2010.
  68. Allen, Katie (16 November 2011). „Youth unemployment hits 1 million“. The Guardian. London. Архивирано од изворникот на 23 September 2016. Посетено на 13 December 2016.
  69. „Youth unemployment statistics: Commons Library Standard Note“. 18 December 2013. Архивирано од изворникот на 11 January 2014. Посетено на 12 September 2016.
  70. Jane Scott Paul (25 April 2012). „Jane Scott Paul: Youth Unemployment and the 'Lost Generation'. Huffington Post. Архивирано од изворникот на 23 June 2016. Посетено на 9 June 2016.
  71. Nick Watson (17 June 2009). „Youth unemployment“. BBC. Архивирано од изворникот на 20 September 2016. Посетено на 12 September 2016.
  72. Toynbee, Polly (2 July 2012). „This lost generation will cost us more than the cuts save“. The Guardian. London. Архивирано од изворникот на 23 September 2016. Посетено на 13 December 2016.
  73. 'Lost generation' fears as youth jobless rate reaches 49 per cent“. The Southern Reporter. 6 August 2012. Архивирано од изворникот на 27 June 2016. Посетено на 9 June 2016.
  74. Sarah Burd-Sharps and Kristen Lewis. Promising Gains, Persistent Gaps: Youth Disconnection in America Archived 28 февруари 2018 at the Wayback Machine. 2017. Measure of America of the Social Science Research Council.
  75. 75,0 75,1 „EMPLOYMENT AND UNEMPLOYMENT AMONG YOUTH—SUMMER 2017“ (PDF). US Bureau of Labor Statistics. 16 August 2017. Архивирано од изворникот (PDF) на 20 July 2018. Посетено на 27 April 2018. Оваа статија содржи текст од овој извор, кој е во јавна сопственост.
  76. „Youth unemployment rate“. Competitiveness and Private Sector Development. 2016-02-26. doi:10.1787/9789264250529-graph204-en. ISSN 2076-5762.
  77. Tubadji, Annie (2012). „Youth Unemployment in Greece“ (PDF): 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 11 February 2014. Посетено на 3 December 2016 – преку Friedrich Ebert Stiftung. Наводот journal бара |journal= (help)
  78. „Economic Bulletin“ (PDF). 33. 2010: 22. Архивирано од изворникот (PDF) на 3 December 2016. Посетено на 3 December 2016 – преку Bank of Greece, Economic Research department. Наводот journal бара |journal= (help)
  79. Ifanti, Amalia (2013). „Financial crisis and austerity measures in Greece: Their impact on health promotion policies and public health care“. Health Policy. 113 (1–2): 1–2. doi:10.1016/j.healthpol.2013.05.017. PMID 23790265.
  80. Liagouras, George (2003). „Exploring Mismatches Between Higher Education and the Labour Market in Greece“. European Journal of Education. 38 (4): 413–426. doi:10.1111/j.0141-8211.2003.00158.x.
  81. Sotiris, Panagiotis (2010). „Rebels with a Cause: The December 2008 Geek Youth Movement as the Condensation of Deeper Social and Political Contradictions“. International Journal of Urban and Regional Research. 24: 203–209. doi:10.1111/j.1468-2427.2010.00949.x.
  82. Kretsos, Lefteris (2011). „Union responses to the rise of precarious youth employment in Greece“. Industrial Relations Journal. 42 (5): 412–506. doi:10.1111/j.1468-2338.2011.00634.x.
  83. 83,0 83,1 83,2 83,3 The jobless young. Left behind Archived 31 декември 2014 at the Wayback Machine, The Economist, 10 September 2011
  84. Cho, Yoonyoung; Newhouse, David (2012). „How Did the Great Recession Affect Different Types of Workers? Evidence from 17 Middle-Income Countries“. World Development. 41: 31–50. doi:10.1016/j.worlddev.2012.06.003. |hdl-access= бара |hdl= (help)
  85. Demystifying Youth Unemployment Archived 6 март 2016 at the Wayback Machine, Tse, Esposito, Chatzimarkakis, September 2013
  86. Consequences of high youth unemployment, Bridging Europe, 27 April 2014
  87. Demystifying Youth Unemployment Archived 6 март 2016 at the Wayback Machine, Tse, Esposito, Chatzimarkakis, September 2013
  88. Gelber, Alexander; Isen, Adam; Kessler, Judd B. (26 September 2015). „The Effects Of Youth Employment: Evidence From New York City Lotteries“. The Quarterly Journal of Economics (англиски). 131: 423–460. doi:10.1093/qje/qjv034. ISSN 0033-5533.
  89. Charlene Marie Kalenkoski (March 2016). „The effects of minimum wages on youth employment and income“: 1–10. doi:10.15185/izawol.243. Наводот journal бара |journal= (help)
  90. 90,0 90,1 90,2 McKinsey (2013). „Education to employment: Designing a system that works“. Архивирано од изворникот на 28 December 2014.
  91. 91,0 91,1 Generation Jobless? Archived 21 април 2015 at the Wayback Machine, Palgrave MacMillan, 2015
  92. CEDEFOP, The benefits of vocational education and training, 2011; OECD Review of Vocational Education and Training – Learning for Jobs, 2011; CEDEFOP, Vocational Education and Training, Key to the Future, 2010.
  93. „OECD, Employment Outlook, 2011“. Архивирано од изворникот на 2 January 2015. Посетено на 17 December 2014.
  94. CEDEFOP, The benefits of vocational education and training, 2011
  95. Marope, P.T.M; Chakroun, B.; Holmes, K.P. (2015). Unleashing the Potential: Transforming Technical and Vocational Education and Training (PDF). UNESCO. стр. 74. ISBN 978-92-3-100091-1. Архивирано од изворникот (PDF) на 17 May 2017. Посетено на 5 April 2017.
  96. Charles Fadel. 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times (2009). Wiley
  97. 21st Century Skills Archived 26 мај 2015 at the Wayback Machine, Generation Jobless, 2015
  98. „Avoiding a lost generation“ (PDF). Ernst and Young. 2014. Архивирано од изворникот (PDF) на 31 January 2015. Посетено на 17 December 2014.
  99. Jacobs, Emma (2015). „Review: Generation Jobless? By Peter Vogel“. Financial Times.
  100. Science, technology and industry scoreboard (Report). OECD. 2013. ISBN 9789264205000. Архивирано од изворникот 20 December 2014. Посетено на 17 December 2014.
  101. Rosen, Amy (18 November 2013). „The entrepreneurship answer to youth unemployment“. Forbes.
  102. Pinelli, Maria (5 September 2014). „10 recommendations to help reduce youth unemployment through entrepreneurship“. Forbes. Архивирано од изворникот на 2 March 2018. Посетено на 19 September 2017.
  103. Kluve, Jochen; Puerto, Susana; Robalino, David; Romero, Jose Manuel; Rother, Friederike; Stöterau, Jonathan; Weidenkaff, Felix; Witte, Marc (4 December 2017). „Interventions to improve the labour market outcomes of youth: A systematic review of training, entrepreneurship promotion, employment services and subsidized employment interventions“. Campbell Systematic Reviews. 13 (1): 1–288. doi:10.4073/csr.2017.12.