Зуко Џумхур

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Зуко Џумхур
Zuko Džumhur
Роден/аЗулфикар Џумхур
24 септември 1920(1920-09-24)
Коњиц, Кралство Југославија
Починат/а29 ноември 1989(1989-11-29) (возр. 69)
Херцег Нови, СР Црна Гора, СФР Југославија
ЗанимањеПисател, сликар и карикатурист
Апсолвент наУниверзитет за уметност во Белград
Период1947–1989
Значајни делаНекролог на една чаршија, Ходољубија

Зуко Џумхур (24 септември 1920 година - 29 ноември 1989 година) бил истакнат босански писател, сликар и карикатурист. Неговата боемска природа, разновидност на талентот и исклучително креативна личност го направиле единствена фигура на југословенската култура во втората половина на 20 век.[1].

Животопис[уреди | уреди извор]

Тој потекнувалод старо угледно семејство на муслимански свештеник (улема). Неговиот татко бил Абдуселам Даумхур а неговата мајка Васвија била родена како Туфо. Два месеци по неговото раѓање, семејството се преселило во Белград, каде што неговиот татко работел како началник имам на Армијата на Кралството Југославија. Таму заврши основно и средно граматичко училиште, а средно училиште во Сараево 1939. Студирал право во Белград, но продолжил во Ликовната академија, која ја завршил во класата Петар Добровиќ .

Своите први цртежи ги објавил во весникот „Народна армија“ 1947. Оттогаш, тој соработувал како карикатурист и илустратор во Јеж, Борба, „Ветерници“, Политика, Ослобоџее и списанието „Денес“ а во Нин бил постојан соработник и уредник[2]..

Објавил повеќе од 10.000 карикатури. Имал напишано сценарија за неколку кратки и три играни филмови. Напишал 35 текстови за театар, а во последните десет години од својот живот работел на сараевската телевизија како сценарист и водител на серијата „Ходољубија“. Неговите сограѓани го сметале за еден од најголемите боеми во своето време. Тој почина во Херцег Нови а бил погребан во неговиот родн Коњиќ, 29 ноември 1989 година. Добитник е на бројни награди и Орден за братство и единство со златен венец[3].

Објавени книги[уреди | уреди извор]

Неговите избрани дела биле постхумно објавени во седум книги, кои вклучуваа нови необјавени ракописи: „Писма од Африка и Европа“, „Стогодишни приказни“ и „Адакале“.

Тој исто така го објави Зелениот чај од Црна Гора, заедно со Момо Капор.

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]