До победата и по неа (филм)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
„До победата и по неа“
РежисерЖиворад Митровиќ
СценаристСимон Дракул
НастапуваатПетре Прличко
Драги Крстевски
Киро Винокиќ
Предраг Дишљенковиќ
Рада Петрова
Жанрвоен, историски
МузикаМиљенко Прохаска
ДистрибутерВардар филм
Премиера1966
Времетраење106 мин.
ДржаваСР Македонија СР Македонија
Јазикмакедонски

До победата и по неа e македонски игран филм од 1966 година, снимен по сценариото на Симон Дракул, а во режија на Живорад Митровиќ. Снимател бил Мишо Самоиловски, а музиката ја компонирал Миљенко Прохаска.

Кратка содржина[уреди | уреди извор]

Последниот ден од окупацијата жителите на едно мало македонско гратче се сведоци на уште еден крвав чин на окупаторот - стрелање на 12 родољуби, предадени од соработник на окупаторот. И во овој случај, како и повеќе пати пред тоа, предавникот останува непознат за неговите сограѓани. Веќе утредента, партизаните влегуваат во градот. Населението учествува во правењето барикади и го оневозможува повлекувањето на непријателот. Заробен е бугарскиот мајор со неговите соработници. Комесарот на одредот дознава дека меѓу стреланите е и неговиот син, непосредно пред тоа испратен во градот, со задача да го открие соработникот на окупаторот. Комесарот стоички ја прима веста за загубата. Тој не му дозволува на народот одмазда врз крвниците. Меѓу заробените, на денот на ослободувањето, по барање на народот се наоѓаат и оние што, според јавното мислење, соработувале или пак имале каква било врска со окупаторот. Сите тие, следени од долга колона сограѓани, тргнуваат на пат до соседното место каде што Народниот суд треба да им суди за злоделата. На овој пат стануваат јасни одредени судбини и групата на обвинетите се намалува. Случајот прави да се открие и виновникот за многубројните провали во партиската организација. По патот, по кратка престрелка, партизаните заробуваат група германски војници. Пристигнуваат на железничката станица каде им е крајот на патот. Пристигнува возот. Додека партизаните полни со оптимизам заминуваат, покрај пругата остануваат нивните придружници и патот кој повторно мораат да го минат.

Награди[уреди | уреди извор]

Во 1966 година, на Филмскиот фестивал во Пула, филмот бил награден со „Златна арена“ за најдобро сценарио (Симон Дракул).[1]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Фестивал Охридско лето/ Ohrid Summer Festival 56, стр. 72-73.