Ха-мол

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
ха-мол
Релативна скаладе-дур
Паралелна скалаха-дур
Доминантна скалафис-дур / фис-мол
Субдоминантае-мол
Составни тонови
H, C, D, E, F, G, A, H
Природна ха-молска сакала нагоре и надолу. За снимкава Пушти 
Хармонска ха-молска скала нагоре и надолу. За снимкава Пушти 
Мелодиска ха-молска скала нагоре и надолу. За снимкава Пушти 

Ха-мол (германски: h-moll, француски: Si mineur, англиски: B minor) — молска скала која се состои од тоновите ха (H), цис (C), де (D), е (E), фис (F), ге (G) и а (A). Нејзиниот клучен предзнак се состои од две повишувалки. Хармонискиот мол ја повишува нотата A на A. Измените за мелодиската и хармониската варијанта на скалата се бележат со случајни предзнаци.

Нејзиниот релативен дур е де-дур, а паралелен дур е ха-дур.

Германскиот поет Кристијан Шубарт (1739–1791) сметал дека ха-молот оддава впечаток на премолчено помирување со судбината и мошне кроток приговор, што се поклопува со неговата употреба во „Житието на Свети Јован“ на Јохан Себастијан Бах.[1] Во времето на Бетовен, ха-молот се восприемал мошне поинаку: италијанскиот музички теоретичар Франческо Галеаци напишал дека ха-мол не е погодна за музика во добар вкус, додека пак Бетовен ха-молот го нарекува „црна скала“.[2]

Позначајни дела во ха-мол[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Белешки

  1. Tusa, pp. 2–3, n. 5
  2. Tusa, p. 2, n. 3

Извори

  • Tusa, Michael C. (1993). „Beethoven's 'C-Minor Mood': Some Thoughts on the Structural Implications of Key Choice“. Christoph Reynolds. Beethoven Forum. 2. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 978-0803239098.