Обединето Кнежевство Влашка и Молдавија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Обединети кнежевства (1859–62)
Principatele Unite
Романски обединети кнежества (1862–66)
Principatele Unite Române
Романија (1866–81)
România
де јуре вазал на Отоманската Империја (1859–77)[a]

 

 

1859 – 1881
 

Знаме Грб
Гесло
Nihil Sine Deo
"Nothing without God"
Главен град Јаш и Букурешт
(1859–1862)
Букурешт
(1862–1881)
Јазици романски
Уредување уставна монархија[b]
принц
 -  1859–1866 Александар Јон Куза
 -  1866–1881 Карол I
регент
 -  1866 Ласкар Катаргиу
 -  1866 николае Голеску
 -  1866 Николае Харалампие
Премиер
 -  1862 Барбу Катаргиу (прв)
 -  1879–1881 Јон Братијану (последен)
Законодавство Парламент
 -  Горен дом Сенат
 -  Долен дом Дом на пратеници
Историја
 -  унија помеѓу Кнежество Молдавија и Кнежество Влашка 24 јануари 1859
 -  Прва заедничка влада 22 јануари 1862
 -  Независност од Отоманската Империја[c] 9 мај 1877
 -  основено кралство 14 март 1881
Површина
 -  1860[d] 124506 км²
 -  1880[d] 130434 км²
Население
 -  1860[d] 4424961 
     Густина 35.5 жит/км²
 -  1880[d] 5278531 
     Густина 40.5 жит/км²
Валута романски лек
Денес во  Молдавија
 Романија
 Украина
^ a. De facto independent state.
^ b. 1866 Constitution of Romania.
^ c. Independence internationally recognized in 1878.
^ d. Ethnic and Political Studies.[1]

Обединето Кнежество Влашка и Молдавија или Романски обединети кнежества (романски: Principatele Unite ale Valahiei şi Moldovei) е името на романската држава во периодот од 1859 до 1881 година.

Историја[уреди | уреди извор]

Обединувањето на кнежевствата, Теодор Аман, 1857

По крајот на Кримската војна, австрискиот режим станал омразен меѓу населението бидејќи бил потиснат материјалниот и политичкиот живот. Во мировните преговори меѓу Големите сили било одлучено замена на рускиот протекторат со колективен протекторат на земјите кои го потпишале договорот. Во исто време романските емигранти во Париз започнале се појасно да го поставуват прашањето за обединување на двете кнежества. На едната страна застанале Австрија и Османлиската империја заедно со Англија која била во добри трговски односи со Истанбул. Од друга страна била Франција која не сакала Русија да излезе во своите сфери на влијание на Балканот, Медитеранот и Мала Азија како и Русија која проценила дека едно соединување ќе доведе до слабеење на позициите на Османлиите. Најголема улога во обединувањето на двете дунавски кнежества имале емигрантите во Западна Европа, посебно во Франција која не се спротиставувала на обединувањето.

По крајот на конгресот, австриските сили се повлекле од двете кнежества а во 1857 година биле спроведени успешни избори за обединување на двете кнежества. На конвенцијата од 7 август 1858 било изгласено да се зачуваат двете кнежества како одделни но со право да основат заеднички управни органи. Во 1861 година Александар Јон Куза го објавил соединувањето на двете кнежества иако тие сѐ уште биле вазални на Османлиската Империја. Во 1861 година во османлиската престолнина била свикана меѓународна конференција која го признала официјално соединувањето на двете кнежества под името Романија и како вазална земја на Османлиите била до Берлинскиот конгрес.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Europa, Rusia si Romania Ethnic and Political Studies, D. A. Sturdza, 1890 (романски)