Венера-1

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Венера 1 на поштенска марка од 1961 година

Венера-1 вила советска автоматска научно-истражувачка станица (вештачки сателит) наменета за истражување на планетата Венера. Била лансирана на 12 февруари, 1961 година.

Системи и инструменти[уреди | уреди извор]

На 12 февруари, 1961 година, во 00:34:36 UTC, Советскиот Сојуз на Венера ја лансирал првата меѓупланетарна сонда во историјата, Венера-1. Тежела 643,5 килограми. Имала зилиндричен облик, пречник од 105 сантиметри, вкупна висина од 203,5 сантиметри, и била исполнета со течен азот под притисок од 1,2 атмосфери.

Внатрешните вентилатори ја распоредувале топката и со тоа овозможувале рамномерно ладење. На цилиндарот биле поставени два соларни панели, преку кои се полнеле сребро-цинк акумулаторите. Параболичните 2-метарски антени служеле за праќање на податоци од Венера на Земјата на фреквенција од 922,8 мегахерци. Вторите, 2,4-метарски насочени антени служеле за праќање на краткобранови сигнали во текот на делот од мисијата блиску до Земјата. Додатните полунасочени антени поставени на соларни панели служеле за управување на леталото од Земјата.

Сондата била опремена со научни инструменти, вклучувајќи магнометар прикачен за антена, две [[jonska zamka|јонски замкиѓѓ за мерење на соларниот ветар, микрометеоритски детектори, Гајгеров бројач и натриум јодиден сцинтилатор за мерење на космичкото зрачење. Еден уред на соларниот панел ја мерел температурата на експерименталната облога, а најверојатно биле поставени инфрацрвени и ултравиолетови радиометри. На „капакот“ на леталото се наоѓал мотор од типот KDU-414 за корекција на средниот курс. Контролата на температурата се остварувала преку моторизирани терминални отвори.

Тек на мисијата[уреди | уреди извор]

Советските научници ја лансирале „Венера-1“ во два чекори, така што прво го поставиле седумоторниот Спутник-8 на орбиталниот паркинг околу Земјата со ракетниот лансер Молнија. Сондата со четворостепениот мотор била лансирана кон Венера со орбита од 229 × 282 км. Ова била прва демонстрација на високо ефикасен маневар на лансирање од орбитата. Степенастиот-согорувачки-цикличен ракетен мотор 11D33 бил прв мотор од тој тип на светот, а тогаш прв пат бил употребен и мотор со таканаречена „шуплина во резервоарот“ (Ullage Engine), која и овозможувала на ракетата со течно гориво да се движи во нулта гравитација.

Биле објавени три успешни телеметриски задачи: собирање на податоци за соларниот ветар и космичкото зрачење во близината на Земјата и на Земјината магнетопауза. По откривањето на соларниот ветар, со овие мерења на „Венера-1“ било потврдено дека таа плазма рамномерно е распоредена по длабоката вселена. До другото мерење, седум дена подоцна, не стигнало - 9 и 20, 1961. „Венера-1“ минала на 100,000 километри од Венера и влегла во хелиоцентричната орбита. Британскиот радио телескоп во Џодрел Бенк примал слаби сигнали од „Венера-1“ во текот на јуни. Руските инжинери верувале дека „Венера-1“ закажала не успеала поради прегревањето на сензорот кој бил насочен кон Сонцето.

Значење[уреди | уреди извор]

Мисијата „Венера-1“ претставувала важен чекор во производството на вселенските летала; тоа била првата модерна планетарна сонда. За време на најголемиот дел од летот нејзината ротација била стабилна. Ова било првото летало со среден курс кој ја коригирал 3-аксијалната стабилизација со помош на ориентацијата кон Сонцето и ѕвездата Канопус. Доколку би стигнала до Венера, би влегла во вториот модус на 3-аксијалната стабилизација, ориентирајќи се кон Сонцето и Земјата и користејќи по прв пат параболична антена за испраќање на податоци.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Сателити од серијата „Венера“
Венера-1Венера-2Венера-3Венера-4Венера-5Венера-6Венера-7Венера-8Венера-9Венера-10Венера-11Венера-12Венера-13Венера-14Венера-15Венера-16