Ана Савојска

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ана Савојска
EmpressAnnaofSavoy.JPG
Византиска царица
На престол 1326–1341
Сопружник Андроник III Палеолог
Деца
Ирина Палеологина
Јован V Палеолог
Михаил Палеолог
Марија Палеологина
Династија Савојска династија
Татко Амадеј V Велики
Мајка Марија Брабантска
Роден(а) 1306
Починал(а) 1365
Солун
Вероисповед Католик
конвертирана во
Православие

Ана Савојска или уште Ана Палеологина (грчки: Άννα της Σαβοϊας, Άννα Παλαιολογινα, 1306 - 1359), била савојска принцеза и византиска царица, втора сопруга на императорот Андроник III Палеолог.

Ана била родена во 1306 година како Џована, ќерка на Амадеј V Велики, грофот на Савоја, и на Марија Брабантска.

Византиска царицата[уреди | уреди извор]

Ана била свршена за Андроник III уште за време на граѓанската војна, која тој ја водел против својот дедо Андроник II. Бракот меѓу Ана и Андроник III (1296-1341) бил склучен во Константинопол во октомври 1326 година. Откако го прифатила православието, Џована го прифатила името Ана.

Во 1328 сопругот влегол во Константинопол, го детронизирал својот дедо и го зазел царскиот престол.

Ана на Андроник III му родила четири деца:

Регент на Јован V[уреди | уреди извор]

Андроник III починал на 15 јуни 1341 година. Тој бил наследен од малолетниот Јован V Палеолог. Ана застанала на чело на регентскиот совет и управувала од името на својот син. Како регент Ана доживеала недоверба кон советникот на нејзиниот покоен сопруг и член на регентски совет, Јован Кантакузин, на кого Андроник III се потпирал во целост.

Наскоро меѓу Јован Кантакузин и Ана Савојска избувнал конфликт, кој прераснал во граѓанска војна.

Граѓанска војна[уреди | уреди извор]

За време на еден воен поход на Јован Кантакузин против идниот цар Стефан Душан, Ана го искористила привременото отсуство на Јован Кантакузин од Константинопол и го прогласила за предавник и непријател на империјата. Ана се потпрела на поддршката на истакнатиот дворјанинот и военоначалник Алексиј Апокавк и на патријарх Јован XIV Цариградски. Ана му го понудила местото на Јован Кантакузин во регентски совет на Алексиј Апокавк.

Голем дел од војската сепак се наоѓала под контрола на Јован, кој на 26 октомври 1341 се прогласил за император во Димотика, што го означило почетокот на нова граѓанска војна во империјата. Борбата меѓу Јован Кантакузин и централната власт во Константинопол продолжила до 1347 година. Во тоа време во неа се мешале и соседните балкански владетели. Трновският цар Иван Александар бил на страната на Ана и Алексиј Апокавк, додека неговиот шура Стефан Душан го поддржувал Јован Кантакузин (очигледно смислен план со цел слабеење на Византија). И двајцата соседи на Византија всушност искористиле од војната, за да постигнат сопствени политички цели и да ги прошират териториите на сметка на империјата. Јован Кантакузин го привлекол на своја страна и отоманскиот султан Орхан I.

Ана се обидела да ја освои поддршка против Јован Кантакузин и од Западна Европа. Во летото на 1346 година таа испратила амбасадор до папата Климент VI во Авињон. Во август 1343 година императорката обложува византиските царски инсигнии на Република Венеција за 30 илјади златни дукати, како дел од договорот за добивање на финансиска поддршка за континуираната војна против Јован Кантакузин. Сепак Ана и Апокавк не успеале да ја добијат војната.

На 3 февруари 1347 година двете завојувани страни постигнаа договор, според кој Јован Кантакузин е прогласен за старател и соимператор на Јован V Палеолог. Договорот е внесен во брак меѓу ќерката на Јован Кантакузин, Елена Кантакузина и Јован V Палеолог. Јован Кантакузин влегол во Константинопол и успешно воспоставува контрола над градот.

Последни години[уреди | уреди извор]

Во 1351 година Ана го напуштила Константинопол и се населила во Солун. Таму таа организирала сопствен двор и дури издала декрети од свое име, и монети со својот лик. Така Ана Савојска била втората царицата, која официјално резидирала во Солун, по Ирина Монфератска.

Последниот чин на императорката била голема донација, направено од неа на манастир Agioi Anargyroi, како описно име за светите Козма и Дамјан, кои помагале при неизлечиви болести. Донацијата зборува дека Ана веројатно била во лоша здравствена состојба. Малку подоцна таа се замонашила и починала како сестра Анастасија околу 1359 година.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Ана Савојска
Роден(а): 1306 Починал(а): 1365
Претходник
Ирина
Византиска царица
1326–1341
Наследник
Ирина Асенина