ФК Барселона

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај


Барселона
592px-FCB.svg.png
Целосно име Фудбалски Клуб Барселона
Futbol Club Barcelona
Прекар(и) Барса или Блауграна (како тим)
Барселонистас (поддржувачи)
Блаугранес или Азулгранес
Основан 29 ноември 1899 (1899-11-29) (115&nbsp години)
како Фудбалски Клуб Барселона
Терен Камп Ноу
(Капацитет: 99,786)
Претседател Жозеп Марија Бартомеу
Менаџер Луис Енрике
Лига Ла Лига
2013–14 2-ро место
Веб страна Официјално мрежно место
Kit left arm barca1314home.png
Team colours
Kit body barcelona1314home.png
Team colours
Kit right arm barca1314home.png
Team colours
Team colours
Kit socks long barca1314h.png
Team colours
Домашни бои
Kit left arm barca1314away.png
Team colours
Kit body fcbarcelona1314away.png
Team colours
Kit right arm barca1314away.png
Team colours
Team colours
Kit socks long barca1314a.png
Team colours
Гостински бои
Kit left arm thinblackborder.png
Team colours
Kit body barcelona1314t.png
Team colours
Kit right arm thinblackborder.png
Team colours
Kit shorts fcbarcelona1112a.png
Team colours
Kit socks fcbarcelona1112a.png
Team colours
Резервни бои

Фудбалски Клуб Барселона (каталонски: Futbol Club Barcelona, често познат како Барса или Барселона) е професионален фудбалски клуб од Шпанија, стациониран во Барселона, Шпанија. Игра во Ла Лига, и е еден од трите клуба кои никогаш ја немаат напуштено Ла Лига.

Формиран како Фут-Бол Клуб Барселона (Foot-Ball Club Barcelona) во 1899 година од група на швајцарски, англиски и шпански фудбалери предводени од Жоан Гампер, клубот стана симбол на каталонската култура и каталонците, под мотото „Més que un club“ - во превод - повеќе од клуб. Официјалната химна на Барса е "Cant del Barça" чии автори се Жуам Пикас и Жозеп Мариа Еспинас. За разлика од многу други фудбалски клубови, фановите ја поседуваат и раководат со Барселона. Барселона е вториот најбогат фудбалски клуб во светот во поглед на приход, со годишен обрт од 366 милилони евра. Клубот има долго ривалство со Реал Мадрид , натпреварите помеѓу овие два тима се познати како Ел Класико.

ФК Барселона е најуспешениот фудбалски клуб во Шпанскиот фудбал, во поглед на вкупно освоените трофеи, има освоено дваесет титули во Ла лига, рекордни дваесет и пет Шпански Купови, девет Шпански Супер Купови и два Лига Купови. Исто така е еден од најуспешните клубови во европскиот фудбал, со освоени десет УЕФА натпреварувања. Барселона е единствениот европски клуб кој игра континентален фудбал секоја сезона од 1955 година. Во 2009 година Барселона стана првиот шпански клуб кој ги има освоено Ла Лига, Кралскиот Куп и Лигата на шампионите во една сезона. Истата година стана и првиот фудбалски клуб во светот кој има освоено шест од шест трофеи во една година, вклучувајќи ги и Шпанскиот Супер Куп, УЕФА Супер Купот и ФИФА светскиот клубски Куп.

Историја[уреди]

Раѓање на ФК Барселона (1899-1922)[уреди]

На 22 Октомври 1899 година, Жоан Гампер ставил оглас во Лос Депортес изјавувајќи ја неговата желба за формирање на фудбалски клуб; состанокот во Gimnasio Solé на 29 ноември резултирал со позитивен одговор. Единаесет играчи присуствувале – Валтер Вилд (првиот директор на клубот), Луис Досо, Бартоломеу Терадас, Ото Кунѕл, Ото Маер, Енриг Дугал, Пер Кабо, Карлес Пужол, Жозеп Лобе, Џон Парсон, и Вилјам Парсон- и Фут-Бол Клуб Барселона (Foot-Ball Club Barcelona) беше роден.ФК Барселона имал успешен старт во регионалните и државните купови, натпреварувајќи се во Каталонскиот Шампионат и Кралскиот Куп. Во 1902 година клубот го освоил својот прв трофеј Копа Макаја и учестувал во првиот Кралски Куп губејќи со 1:2 од Бизгаја во финалето. Кампер станал председател на клубот во 1908 година, клубот бил во финансиска криза откако не освоил ниту еден трофеј од Шампионатот на Каталонија во 1905 година. Претседателот на клубот на пет посебни прилики помеѓу 1908 и 1925 година, поминал вкупно 25 години на чело со клубот.Едно од неговите најголеми достигнувања е обезбедувањето на сопствен стадион на Барселона а со тоа и стабилен приход.

На 14 март 1909 година, тимот се пресели на Камп де ла Индустриа, поголем стадион со капацитет за седење од 8000 луѓе. Од 1910 до 1914 година Барселона учествувала во Пиринејскиот Куп во кој учествувале најдобрите екипи од Ландужок, Миди, Аквитаин ( Јужна Франција) Баскиската држава и Каталонија. Во тоа време натпреварувањето се сметало за едно од најдобрито натпреварување отворено за учество. Во текот на истиот период, клубот го сменил својот официјален јазик од Кастиљански на Каталонски и постепено се развивал во значаен симбол на каталонскиот идендитет.За многу фанови подршката за клубот имала помало влијание отколку самата игра а повеќе да бидеш дел од идентитетот на клубот. Кампер започнал кампања за регрутирање на нови членови на клубот, и до 1922 година клубот имал повеќе од 20 000 членови и бил способен да финансира за нов стадион. Клубот се преселил на новиот Лес Кортс кој бил инагуриран истата година. Лес Корт имал почетен капацитет од 22.000, којшто подоцна бил проширен на 60.000 седишта. Џек Кренвел бил регрутиран како првиот менаџер со полно работно време и така иднината на клубот почнала да се подобрува и на теренот. За време на Камперовата ера ФК Барселона освоил единаесет шампионати на Каталонија, шест Кралски Купови, и четири Пиринејски Купови, првата златна ера.

Ривера, Република и Граѓанска војна (1923-1957)[уреди]

На 14 јули 1925 година, публиката на стадионот ја исмејувала националната химна во вид на спонтан протест против диктаторството на Мигуел Примо Де Ривера. Како одмазда шест месеци теренеот бил затворен и Кампер бил принуден да се откаже од претседателството. Ова се совпаднало со преминот на клубот од аматерски во професионален; во 1926 година директорите на Барселона за првпат јавно објавиле дека Барселона е професионален клуб. Победата во Шпанскиот Куп во 1928 година била прославена со поемата со наслов „Ода а Платко“, напишана од поетот Рафаел Алберти, член на генерацијата од 1927 година, кој бил инспириран од херојскиот настап на голманот на Барселона. На 30 јули 1930 година, Кампер извршил самоубиство по период на депресија како последица на лични и финансиски проблеми.

Иако продолжил да има играчи од калибарот на Жозеп Есколија, клубот влегол во политички конфликт кој го засенил спортот во општеството. Иако тимот го освоил Шампионатот на Каталонија во 1930, 1931, 1932, 1934, 1936 и 1938 година, успесите на национално ниво (со исклучок на спорната титула во 1937 година) го одбегнувале. Еден месец по Шпанската Граѓанска Војна која започнала во 1936 година, неколку играчи од Барселона и Атлетик Билбао биле регрутирани во редовите на оние кои што се бореле против бунтот. На 6 август, Жозеп Суњол, претседателот на клубот и претставник на професионална независна партија, бил убиен од војниците на Фалангист во близина на Гуадарама. Наречено мачеништвото на Барселона убиството било клучен момент за историјата на ФК Барселона. Во летото 1937 година, составот заминал на турнеја во Мексико и САД, каде што бил примен како амбасадор на Втората Шпанска Република. Со таа турнеја клубот се обезбедил финансиски, но исто така резултирала со тоа што половина состав побарал азил во Мексико и Франција. На 16 март 1938 година, Барселона била авионски бомбардирана, што резултирало со 3 000 мртви; една од бомбите ги погодила канцелариите на клубот. неколку месеци подоцна Каталонија била окупирана. Како симбол на недисциплинирани каталонци, клубот, со само 3 486 членови, се соочил со бројни рестрикции. По граѓанската Војна , Каталонското знаме било забрането и на фудбалските клубови им било забрането да користат странски имиња. Овие мерки го принудиле тимот да го смени неговото име на Клуб де Фудбол Барселона (Club de Fútbol Barcelona) и да го острани каталонското знаме од клубскиот грб.

Во 1943 година, Барселона се соочила со лутиот ривал Реал Мадрид во полуфиналето на Копа дел Генералисимо. Нивниот прв натпревар на Ле Кортс завршил со победа од 3:0. Пред вториот натпревар, играчите на Барселона во соблекувлната имале посета од Франко директорор за државна безбедност. „Потсетувајќи“ ги дека тие играат само заради „рамнодушноста на режимот“. Реал Мадрид доминирал во натпреварот, победувајќи со 11:1. И покрај тешката политичка ситуација, Барселона уживала во успесите во текот на четириесетите и педесетите. Во 1945 година, со Жозеп Самитиер како менаџер и играчи како Цезар, Рамалет и Веласко, тие ја освоиле Ла Лига за првпат по 1929 година. На ова ги додале и титулите од 1948 и 1949 година. Исто така ја освоиле и својата прва Копа Латина титула истата година. Во јуни 1950 година, Барселона потпиша со Ладислао Кубала, кој требало да биде влијателна фигура во клубот.

На една дождлива недела во 1951 година, публиката пешки го напуштила Ле Прат по победата над Сантандер со 2:1, одбивајќи да си оди со трамваите изненадувајќи ги властите на Франко. Трамвајски удар се одржувал во Барселона, кој добил подршка од фановите на блауграната. Настани како овој го направиле клубот да не биде претставник само на каталонија; многу прогресивни Шпанци го гледале клубот како силен бранител на правата и слободите.

Менаџерите Фердинанд Даучик и Лазло Кубала го предводеа клубот до пет различни трофеи вклучувајќи ги Ла Лига, Копа Де Генералисимо( сега Кралскиот Куп), Копа Латина, Копа Ева Дуарте, и Копа Мартини Роси во 1952 година. Во 1953 година клубот ги освои Ла Лига и Копа дел Генералисимо повторно.

Клуб де Фудбол Барселона (Club de Fútbol Barcelona) (1957-1978)[уреди]

Barcelona stadium seen from above. It is a large and asymmetrically shaped dome.
Стадионот на клубот,Камп Ноу, беше изграден со финансиска подршка од фановите на клубот во 1957

Со Хеленио Херера као менаџер, младинецот Луис Суарез, Европскиот Фудбалер на Годината во 1960, и двајца влијателни Унгарци препорачани од Кубала, Сандор Коцис и Золтан Зибор, екипата освои уште една државна двојна круна во 1959 година, Ла Лига и Купот на Саемски Градови во 1960 година. Во 1961 стана првиот клуб кој го победил Реал Мадрид во Европски Куп, но загубија со 3:2 од Бенфика во финалето.

Шеесетите беа понеуспешни за клубот, со доминацијата на Реал Мадрид во Ла Лига. Израдбата на Камп Ноу заврши во 1957, што значеше дека клубот има малку пари за нови засилувања. Од друга страна, декадата ја забележа појавата на Жозеп Фусте и Карлес Рексач и освојувањето на Копа дел Генералисимо во 1963 година и Саемскиот Куп во 1966. Барса ја врати гордоста со победата над Реал Мадрид од 1:0 во финалето на Копа дел Генераисимо на Бернабе во 1968 предводени од Франко, со поранешнит републикански пилот Салвадор Артигас како менаџер. Крајот на Франковото владеење во 1974 ја забележа промената на официјалното име во Фудбалски Клуб Барселона и враќањето на амблемот во оригиналниот дизајн, вклучувајќи ги оригиналните букви.

Сезоната 1973-74 го одбележа доаѓањето на Јохан Кројф, кој беше купен за рекордни 920.000 фунти од Ајакс. Веќе докажан играч во Холандија, Кројф брзо ги освои симпатиите на фановите на Барселона со нековата изјава во медиумите за тоа зошто ја избрал Барселона а не Реал Мадрид, изјавувајќи дека тој не би можел да игра во клуб кој е поврзан со Франко. Понатаму тој станува омилен со избирањето на Каталоското име Жорди за неговиот син, кој е локален светец. Рамо до рамо со квалитетни играчи како Жуан Мануел Асенси, Карлес Рексач и Хуго Сотил, тој му помогна на клубот да ја освои Ла Лига титулата за 1973-74 година за прв пат после 1960 година, поразувајќи го Реал Мадрид со 5:0 на Бернабе во текот на сезоната. Тој беше крунисан со титулата за Европски Фудбалер на Годината во 1973 во неговата прва сезона за Барселона (негова втора Златна Топка; првата ја освои додека играше за Ајакс во 1971 година). Кројф доби престижна награда третпат по ред (првиот играч што успеал) во 1974 додека сеуште беше во Барселона.

Њунес и годините на стабилизација (1978-2000)[уреди]

Почнувајќи со Жозеп Луис Њунес во 1978, претседателот на ФК Барселона избран од членовите на клубот. Оваа одлука беше тесно поврзана со Шпанската транзиција во демократија во 1974 и крајот на Франковото владеење. Главна цел на Њунес беше да ја развие Барса во светски клуб давајќи му стабилност како на теренот така и надвор од него. На препорака од Кројф, Њунес го назначи Ла Масиа на чело со младинската академија на Барселона на 20 октомври 1979 година. Неговото претседателство траеше 22 години и значително ја измени сликата на Барселона, додека Њунес строго се придржување кон политиката во поглед на платите и дисциплината, наместо да им ги исполни нивните барања, тој испушти играчи како што се Диего Марадона, Ромарио и Роналдо. На 16 мај 1979 година, клубот го освои својот прв УЕФА Куп на Победниците совладувајќи ја Фортуна Дизелдорф со 4:3 во Базел, во финале кое беше гледано од 30 000 фанови на Барселона. Во Јуни 1982 година Марадона потпиша за тогаш рекордна сума од 5 милиони фунти од Бока Јуниорс. Во наредната сезона под раководство на Меноти Барселона го освои Кралскиот Куп совладувајќи го Реал Мадрид. Престојот на Марадона во Барселона беше краток, тој наскоро ја напушти Барселона и премина во Наполи. На стартот на сезоната 1984-85 најмен беше Тери Венаблес како менаџер и ја освои Ла Лига со забележителени настапи на германскиот играч од средниот ред Берн Шустер. Следаната сезона Венаблес ја однесе Барселона во финале на Европскиот Куп, но загуби на пенали од Стеауа Букурешт во драматична вечер во Севиља.

По ФИФА Светскиот Куп во 1986 година, англискиот напаѓач Гари Линегер потпиша заедно со голманот Андони Зубизарета, но тимот неможеше да постигне значајни успеси затоа што Шустер беше отстранет од тимот. Венаблес беше отпуштен на почетокот на сезоната 1987-88 и заменет со Луис Арагонес. Играчите протестираа против претседателот на клубот Њунес во настанот познат како Хеспери Бунт, сезоната заврши со победа во финалето на Кралскиот Куп против Реал Сосиедад од 1:0.

photo of Johan Cruyff
Јохан Кројф ја освои Ла Лига четири пати во низа како менаџер на Барселона .

Во 1988 година Јохан Кројф се врати во клубот како менаџер и го состави така наречениот Тимот од Соништата. Тој користеше шпански играчи како Жозеп Гвардиола, Жозе Мари Бакеро и Тики Бегиристан и интернационални ѕвезди како Роналд Куман, Михаил Лондруп, Ромарио и Христо Стоичков. Под негово водство Барселона освои четири последователни титули во Ла Лига од 1991 до 1994 година.Двапати ја совладаа Самдорија еднаш во финалето на Купот на Победниците во 1989 година и еднаш во финалето на Европскиот Куп во Вембли во 1992 година.Исто така го освоија и Кралскиот Куп во 1990 година, Европскиот Супер Куп во 1992 година и три Супер Купа на Шпанија. Со 11 трофеи, Кројф стана дотогаш најуспешниот менаџер на клубот. Тој исто така стана и најверниот менаџер на клубот раководејќи го клубот осум последователни години. Иднината на Кројф се смени во последните две години, кога не успеа да освои ниту еден трофеј што резултираше со негово заминување.

Кројф беше на кратко замент од Боби Робсон, кој го презеде раководењето на клубот само на една сезона во 1996-97. Го донесе Роналдо од ПСВ и им донесе тројна титула на фановите, освојувајќи го Кралскиот Куп, Купот на Победниците и Супер купот на Шпанија. И покрај добрите резултати на Робсон на него се гледаше како караткорочно решение додека клубот чекаше Луис ван Гал да стане достапен. Како и Марадона, и Роналдо не остана долго во клубот и се пресели во Интер. Сепак, нови херои како Луис Фиго, Патрик Клајверт, Луис Енрике и Ривалдо се појавија кои го освоија Кралскиот Куп и Ла Лига шапионатот. Во 1999 година клубот ја прослави својата титула во Примера димизион. Ривалдо стана четвртиот играч на Барселона кој ја имаше освоено наградата за Европски Фудбалер на Годината. И покрај успесите во домашното првенство, неуспехот да го совладаат Реал Мадрид во Лигата на шампиони доведе до поднесување на оставки од страна на претседателот Њунес и менаџерот ван Гал во 2000 година.

Заминување на Њунес, доаѓање на Лапорта (2000-2010)[уреди]

buck-teethed footballer
Финансискиот оддел на клубот смени стратегијата околу популарниот Роналдињо

.

Заминувањата на Њунес и ван Гал не беа ништо во споредба со тоа на Луис Фиго. Како заменик капитен, Фиго стана култен херој на Каталонија. Фановите на Барселона беа вознемирени со одлуката на Фиго да им се придружи на лутите ривали Реал Мадрид, и за време на неговата посетата на Камп Ноу Фиго беше дочекан многу непријтелски од страна на фановите. По неговото прво враќање публиката фрли глава од прасе и полно шише виски кон него. Претседателот Њунес беше заменет од Жуан Гаспарт во 2000 година, во неговите три години на чело, клубот забележа доаѓања и заминувања на менаџери; ван Гал по вторпат беше на чело со клубот. Гаспарт не успеа да стекне доверба на теренот и надвор од него па така тој и ван Гал дадоа оставки во 2003 година.

По разарочувачката ера на Гаспарт, во комбинација за нов претседател беше младиот Жоан Лапорта, и нов млад менаџер, поранешен холандски играч Франк Рајкард. На теренот мешавина на интернационални играчи комбинирани со шпански играчи го врати тимот кон успесите. Барса ја освои Ла Лига и Супер купот на Шпанија во 2004-05 година, а играчот од средниот ред Роналдињо ја доби наградата за ФИФА Играч на Годината.

Во сезоната 2005-06, Барса ги повтори успесите во првенството и во супер купот. Во Лигата на шампиони во финалето Барса го победи англискиот клуб Арсенал со 2:1. Губејќи со 1:0 на само 15 минути пред крајот успеаа да направат целосен пресврт врз Арсенал кој играше со играч помалку, со што на клубот им ја донесе првата Европска куп титула после 14 години. Исто така учествуваа и во ФИФА Светскиот Клубски Куп но беа поразени со гол во последните минути од бразилскиот клуб Интернационал. И покрај тоа што беа фаворите и сезоната ја започнаа добро Барселона ја заврши сезоната 2006-07 без трофеи. Претсезонската турнеја во САД и расправата помеѓу играчот Самуел Ето и Рајкард беа наведени како главни фактори за неуспешната сезона и неосвојувањето на ниту еден трофеј. Во Ла Лига, Барса речиси постојано беше на првото место, но нивните лоши игри во новата година му овозможија на Реал Мадрид да стане шампион. Сезоната 2007-08 беше неуспешна, и Барса не успеа да ги повтори успесите од претходните години, па така менаџерот на резервниот тим Барса Б Жозеп Гвардиола го презеде раководењето на клубот од Рајкард на крајот на сезоната.

Барса го победи Атлетик Билбао со 4:1 во финалето на Кралскиот Куп во 2009, освојувајќи го натпреварувањето по рекорден 25 пат. Победа над Реал Мадрид три дена подоцна и над Манчестер Јунајтед со 2:0 на Стадио Олимпико во Рим за третата Шампионска титула а истовремено Барса стана и првиот шпански клуб кој ги има обединето трите титули.Екипата го победи Атлетик Билбао во Супер Купот на Шпанија во 2009 година и победи над Шахтјор Донеск во УЕФА Супер Купот во 2009, станувајќи првиот европски клуб кој ги има освоено и домашниот Супер Куп и Европскио Супер Куп. Во Декември 2009 година, Барселона го освои ФИФА Светкиот Клубски Куп и стана првиот тим што има освоено шест титули во една сезона. Барселона забележа уште два рекорди во шпанскиот фудбал, освојувајќи ја Ла Лига со рекордни 99 поени и победувајќи во Шпанскиот Супер Куп по девети пат.

Подршка[уреди]

Прекарот culer на фановите на Барселона е добиен од каталонското cul (Македонски: задник), бидејќи гледачите на нивниот прв стадион Камп де ла Индустрија, седеле со своите задници преку трибината .Во Шпанија, околу 25% од популацијата се смета дека се симпатизери на Барселона со што Барса е на второ место зад Реал Мадрид со 32% симпатизери, Валенсија е на треото место со 5%. Во Европа, Барселона е на второто место по популарност. Бројката на членови на клубот е значително зголемена од 100.000 во сезоната 2003-04 на 170.000 во септември 2009 година, големиот пораст на членови се препишува на влијанието на Роналдињо и на тогашниот претседател Жоан Лапорта.

Ел Класико[уреди]

Често во националните лиги има луто ривалство помеѓу двете најдобри екипи, а посебно во случајот на Ла Лига, каде што натпеварот помеѓу Барселона и Реал Мадрид е познат како Ел Класико. Од почетокот на првенството овие два тима беа претставници на два ривалски региони во Шпанија : Каталонија и Кастиља, исто така имиња на два града. Ривалитетот се смета дека е од политички и културни тензии помеѓу Каталонците и Кастиљанците за време на Шпанската Граѓанска Војна.

За време на диктаторството на Примо де Ривера а на посебно Франциско Франко (1939-1975) сите регионални култури биле потиснати. Сите зборувани јазици на шпанската територија, освен Шпанскиот (Кастиљскиот), биле забранети. Ова ја симболиризирало желбата за слобода на Каталонскиот народ, Барса стана Повеќе од Клуб (Més que un club) за каталонците. Според Мануел Васкез Монталбан, најдобриот начин за каталонците да демонстрираат против нивниот иденитет било да се приклучат во Барса. Било помалку ризично отколку да се приклучат во анти- Франковото движење, и им овозможувало да го изразат своето незадоволство.

Од друга страна, Реал Мадрид бил гледан како олицетворение на суверениот угнетувачки централизам и на фашистичкиот режим во управувањето на ниво и пошироко (Сантијаго Бернабе е крстен по поранешниот претседател на клубот кој се борел со националистите). Сепак, за време на Шпанската Граѓанска Војна, членови и од двата клуба како Жозеп Суњол и Рафаел Санчес Герера страдале од Франковите подржувачи.

За време на педесетите ривалитетот помеѓу клубовите е дополнително влошен со контроверзниот трансфер на Алфредо Ди Стефано, кој конечо заигра за Реал Мадрид и беше клучот за нивните успеси. Шеесетите ги одбележа среќавањето на ривалите во нокаут фазата од Европскиот Куп. Последниот натпревар во Европските Купови беше во 2002 година и беше наречен наптревар на векот од страна на шпанските медиуми и беше гледан од повеќе од 500 милиони луѓе.

Ел Дерби Барселони (Градско Дерби)[уреди]

Локален ривал на Барса отсекогаш бил Еспањол. Еспањол е еден од клубовите со кралско покровителство, основан од шпански фудбалски фанови, за разлика од мултинационалнта природа на управата на Барса. Основачката порака беше јасна анти Барселона, и тие ја гледаа Барселона како тим на странци. Ривалитетот беше зајакнат кога каталонците видоа провокативен претставник од Мадрид. Нивниот оригинален терен бил во богатата област на Сариа.

Традиционално, особено во времето на франковиот режим, Еспањол од мнозинството на граѓани во Барселона бил гледан како клуб кој е во согласност со централната власт, за разлика од револуционерниот дух на Барселона. Во 1918 година Еспањол започна контра петиција против автонимија, што во тоа време беше релевантно прашање. Подоцна, подржувачка група на Еспањол им се приклучи на Фалангистите во Граѓанската Војна, кои беа на страна на фашистите. И покрај овие разлики во идеологиите, дербито им било отсекогаш поважно на фановите на Еспањол отколку на Барселона. Во последните години ривалството стана помалку политички, кога Еспањол го преведе своето официјално име и химна од шпански на каталонски.

Иако е едно од најиграните локални дербиња во историјата на Ла Лига, тоа е истотака и нај неурамнотежено, со убедлива доминација на Барселона. Во првенствената табела Еспањол успеал да ја заврши сезоната пред Барселона само во три наврати во речиси 70 години и во сите каталонски Кралски Купови победувала Барселона во 1957. Еспањол може да се пофали со најголемата победа во дербињата со 6:0 во 1951 година. Еспањол забележа победа од 2:1 против Барселона во сезоната 2008-09, со што стана првиот тим успеал да слави на Камп Ноу таа сезона.

Финансирање и Сопственост[уреди]

Во 2010 година, Форбс ја процени вредноста на Барселона на околу 752 милиони евра( 1 милион долари), со што го зазеде четвртото место после Манчестер Јунајтед, Реал Мадрид и Арсенал, врз база на бројките во сезоната 2008-09. Според Делоите, Барселона забележала приходи од 366 милилони евра истиот период, со што го зазема второто место по Реал Мадрид кој забележал приходи од 401 милион евра.

Заедно со Реал Мадрид, Атлетик Билбао и Осасуна, Барселона е организирана како регистрирано здружение. За разлика од друштво со ограничена вредност, невозможно е да се купуваат акции во клубот, само ченство. Членовите на Барселона, наречени социс формираат собрание на делегати кое е највисок орган на клубот. Од 2010 година клубот има 170.000 социзи.

Ревизија од страна на Делоите во јули 2010 година покажа дека Барселона има нето-долг од 442 милиони евра. Моментало 58% од нето вредноста според Форбс. Новата управа на Барселона, којашто нареди ревизија ги наведе стриктуралните проблеми како причина за долгот.

Рекорди[уреди]

Мигуели моментално го држи рекордот на најмногу вкупно одиграни натпревари за Барселона (548) и најмногу Ла Лига настапи (391), Чави, е играчот со најмногу интернационални настапи, до 9 мај 2010 година има одиграно 352 лигашки натпревари и 527 натревари во сите натпреварувања.

Најдобар стрелец на сите времиња во ФК Барселона во сите натпреварувања ( вклучувајќи ги и пријателските) е Лионел Меси со 368 голови голови. Рекордот со најмногу лигашки голови го држи Лионел Меси со 253 голови голови во Ла Лига, рекорд што нема да биде соборен уште долго време. Само четири играчи успеале да постигнат над 100 голови во Барселона: Цезар Родригез (195), Ладисало Кубала (131), Самуел Ето (108) и Лионел Меси (368).

На 2 февруари 2009 година, Барселона стигна до вкупно 5.000 голови во Ла Лига. Голот беше постигнат од страна на Лионел Меси на натпреварот против Расинг Сантандер во кој Барселона славеше со 2:1. На 18 декември 2009 година, Барелона го победи Естудиантес со 2:1 со што ја освои шестата титула во годината, и стана првиот фудбалски клукб кој има освоено шест титули во една сезона. Барселона истотака го држи и рекордот на најмногу освоени Кралски Купови (25) и заедничкиот рекорд со Реал Мадрид за најмногу освоени Супер Купови во Шпанија (8). Најпосетениот натпревар на домашен терен на Барселона бил со 120.000 гледачи, и тоа на натпревар во Европскиот Куп во четврт финалето против

Јувентус на 3 март 1986 година. Со модернизирањето на Камп Ноу во текот на деведесетите и со воведувањето на седиштата на сите трибини капацитетот на Камп Ноу е 98 772 со што тој рекорд нема да биде соборен во блиската идинина.

Грб и Дрес[уреди]

Податотека:Barcelonacrest.jpg
Првиот грб носен од Барселона

Клубскиот грб потекнува од крстот на свети Ѓорѓи, каталонското знаме, и боите на Барселона. Од своето формирање клубот играл со грб. Првиот грб бил со облик на четвртасти дијамант на врвот со Круната на Арагаон и лилјакот на Кралот Џејмс и опкружен со две гранки, едната од ловорово дрво и другата од палма. Во 1910 година клубот одржал натпревар за неговите членови за да дизајнираат нов грб. Победникот бил Карлес Комамала, кој истовремено и играл за клубот. Предлогот на Камамала станал грбот кој денес е актуелен, со мали измени. Грбот е составен од крстот на свети Ѓорѓи во горниот лев агол со каталнското знаме до него и боите на Барселона на дното.

Дресеот со сина и црвена боја за првпат бил носен на натпревар против Хиспаниа во 1900 година. Имало неколку спротивни теории за црвено синиот дизајн и дресот на Барселона. Синот на првиот претседател, Атур Вити, тврдел дека идејата за боите на дресот на неговиот татко била иста со онаа на школскиот тим на трговецот Тајлор. Друго објаснување, според авторот Тони Струбел е дека боите се од првата република на Робеспјер. Во Каталонија сите делеле едно исто мислење дека боите се избрани од Жоан Кампер и дека се на неовиот домашен клуб ФК Базел.

Од своето формирање, Барселона никогаш не носела реклами од спонзори на нејзиниот дрес. На 14 Јули 2006 година, клубот објави дека склучил петгодишен договор со УНИЦЕФ, во кој е вклучено логото на УНИЦЕФ да биде на дресот. Со договорот Барселона донира 1.5 милинони евра на УНИЦЕФ ( 0,7 проценти од нејзиниот годишен проход, еднаков на меѓународната помош на ОН) преку Фондацијата на ФК Барелона. Фондацијата на ФК Барселона е организација која е формирана во 1994 година на предлог на тогашниот претседател на Економскиот Статуторен Комитет, Џејми Гил-Алужа. Идејата била да се формира фондација која ќе привлекува спонзори за подршка на непрофитабилна спортска компанија. Во 2004 година, компанијата можела да биде една од 25 Почесни членови преку придонес помеѓу £40.000- €60.000 ( £ 45.800- €68.700) годишно. Исто така постојат 48 членови соработници достапни за сума од £14.000фунти( €16.000) годишно и неограничен број на спонзори за сума од £4.000 фунти годишно ( €4.600). Нејасно е дали почесните членови имаат удел во политикта на клубот, но според авторот Антони Кинг, мала е веројатноста е дека тоа Почесно Членство нема да биде вклучено барем во некое неформално влијание над клубот.

Барселона го заврши несоработувањето со спонзори во сезоната 2011-2012, со веќе потпишаниот петгодишен договор со Катар Фондацијата вреден 150 милиони евра.

Период Изработувач на опремата Лого на Дресот
1982–1992 Мејба Нема
1992–1998 Капа
1998–2006 Најк
2006–2011 УНИЦЕФ
2011– Катар Фондација

Стадион[уреди]

an elevated view of the stadium at night
Поглед од високо на полн Камп Ноу

Барселона на почетокот играше на Камп де ла Индустриа. Капацитетот бил околу 10.000, и функционерите на клубот сметале дека објектите се неадекватни за клуб во кој расте членството.

Во 1922 година, бројот на подржувачи ја надминал бројката од 20.000 и со позајмување на пари на клубот, Барса можела да започне со градење на поголемиот стадион Камп де ле Кортс, којшто имал првичен капацитет од 20.000 гледачи. По Шпанската Граѓанска Војна клубот почнал да привлекува повеќе членови и поголем број на гледачи на натпреварите. Ова доведе до неколку проекти за проширување на : централната трибина во 1944година, јужната трибина во 1946 година, и конечно северната трибина во 1950 година. По проширувањето, Лес Кортс можел да смести 60.000 гледачи.

На една од трибините испишано е мотото на Барселона , "Més que un club", што значи 'Повеќе од Клуб'

Откако било завршено проширувањето немало повеќе место за ново проширување на Лес Кортс. Освојувањето на двете Ла лига титули во 1948 и 1949 година и потпишувањето на Лазло Кубала во јуни 1950 година, кој подоцна ќе постигне 196 голови во 256 натпревари, ќе привлече поголем број на публика на натпреварите. Клубот започнал да прави планови за нов стадион. Изградбата на Камп Ноу е започната на 28 март 1954 година, пред 60.000 фанови на Барса. Првиот камен на идниот стадион бил ставен на место под покровителство на гувернерот Фелипе Аседо Колунга и со благослов на архиепискотпот на Барселона Грегорио Модрего. Изградбата траела три година и завршила на 24 септември 1957 година по цена од 288 милиони пезети , 336 % над буџетот.

Во 1980 година, кога требало стадионот да се редизејнира за да ги исполни критериумите на УЕФА, клубот собирал пари со тоа што им ја нудел на подржувачите можноста да го испишат нивното име на циглите за мала сума. Идејата била популарна кај подржувачите, и илјадници луѓе ја платиле сумата. Подоцна ова станало центар на контроверзи кога медиумите од Мадрид ја објавиле веста дека на една од циглите било испишано името на долгогодишниот претседател на Реал Мадрид и подржувач на Сантијаго Бернабе Франко . За подготовките на Летните Игри во 1992 година два реда со седишта биле изградени над претходниот покрив. Имал моментален капацитет од 98 787 со што бил најголемиот стадион во Европа.

Исто така има и други објекти, што вклучуваат:

    • Ciutat Esportiva Joan Gamper (Терен за тренинг на ФК Барселона)
    • La Masia (Престој на млади играчи)
    • Mini Estadi (Дом на резервниот тим)
    • Palau Blaugrana (Спортска арена на ФК Барселона)
    • Palau Blaugrana 2 (Втора спортска арена на ФК Барселона)
    • Pista de Gel (Лизгалиште)

Почести[уреди]

Домашни[уреди]

Шампиони (21): 1928–29, 1944–45, 1947–48, 1948–49, 1951–52, 1952–53, 1958–59, 1959–60, 1973–74, 1984–85, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1997–98, 1998–99, 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010-11
Вицешампиони (22): 1929–30, 1945–46, 1953–54, 1954–55, 1955–56, 1961–62, 1963–64, 1966–67, 1967–68, 1970–71, 1972–73, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1981–82, 1985–86, 1986–87, 1988–89, 1996–97, 1999–00, 2003–04, 2006–07
Победници (25): 1909–10, 1911–12, 1912–13, 1919–, 1921–22, 1924–25, 1925–26, 1927–28, 1941–42, 1950–51, 1951–52, 1952–53, 1956–57, 1958–59, 1962–63, 1967–68, 1970–71, 1977–78, 1980–81, 1982–83, 1987–88, 1989–90, 1996–97, 1997–98, 2008–09
Вицешампиони (9): 1902–03, 1918–19, 1931–32, 1935–36, 1953–54, 1973–74, 1983–84, 1985–86, 1995–96
Победници (2): 1982–83, 1985–86
Победници (9): 1983, 1991, 1992, 1994, 1996, 2005, 2006, 2009, 2010
Вицешампиони (7): 1985, 1988, 1990, 1993, 1997, 1998, 1999

Европски[уреди]

Победници (4): 1991–92, 2005–06, 2008–09, 2010–11
Вицешампиони (3): 1960–61, 1985–86, 1993–94
Победници (4): 1978–79, 1981–82, 1988–89, 1996–97
Вицешампиони (2): 1968–69, 1990–91
Победници (3): 1955–58, 1958–60, 1965–66
Вицешампиони (1): 1961–62
Победници (3): 1992, 1997, 2009
Вицешампиони (4): 1979, 1982, 1989, 2006
Победници (2): 1949, 1952

Светски[уреди]

Интернационален Куп

Вицешампиони (1): 1992
Победници (1): 2009
Вицешампиони (1): 2006

Играчи[уреди]

Моментален Состав[уреди]

Бр. Нац. Позиција Играч
1 Германија ГМ Марк Андре тер Штеген
2 Шпанија ОД Мартин Монтоја
3 Шпанија ОД Жерард Пике
4 Хрватска СР Иван Ракитиќ
5 Шпанија СР Серхио Бускетс (четврт капитен)
6 Шпанија СР Чави (капитен)
7 Шпанија НП Педро Родригез
8 Шпанија СР Андрес Иниеста (заменик-капитен)
9 Уругвај НП Луис Суарез
10 Аргентина НП Лионел Меси (трет капитен)
11 Бразил НП Нејмар
12 Бразил СР Рафиња
Бр. Нац. Позиција Играч
13 Чиле ГМ Клаудио Браво
14 Аргентина СР Хавиер Маскерано
15 Шпанија ОД Марк Бартра
17 Камерун СР Алекс Сонг
18 Шпанија ОД Жорди Алба
20 Шпанија СР Серхи Роберто
21 Бразил ОД Адриано
22 Бразил ОД Дани Алвеш
23 Белгија ОД Томас Вермален
24 Франција ОД Жереми Матије
25 Шпанија ГМ Жорди Масип