Мирно лето (филм)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
„Мирно лето“
Mirno-leto.jpg
Режисер Димитрие Османли
Сценарист Фрида Филиповиќ
Настапуваат Љупка Џундева
Мери Бошкова
Дарко Дамевски
Илија Милчин
Слободан Перовиќ
Петре Прличко
Стојка Цекова
Илија Џувалековски
Музика Савин Драгутин
Кинематографија Љубе Петковски
Мишо Самоиловски
Монтажа Маја Лазаров
Премиера 1961
Времетраење 99 минути
Држава СР Македонија СР Македонија
Јазик македонски

„Мирно лето“ е македонски филм од 1961 година во режија на Димитрие Османли а по сценарио на белградската публицистка Фрида Филиповиќ. Снимен е во црно-бела техника.

Содржина[уреди | уреди извор]

Младиот научен работник Заре Мисевски и неговата сопруга Мира, костимограф во театар, живеат во изнајмена соба како потстанари, постојано изложени на вознемирувања и љубопитност на соседите. Во вакви околности, на Заре му се доделени клучевите на Етнографскиот музеј во Охрид, заради негово средување, што за семејството Мисевски значи бегство во оаза на мир и тишина, за време на трите летни месеци, колку што треба да престојуваат во Охрид. Сакајќи својата радост да ја споделат со пријателите, Заре и Мира, секој за себе, раскажуваат за добиената „премија“. Лето е, Заре и Мира се веќе во Охрид, во музејската зграда. Заре работи на својот проект, а Мира слика и се труди да не му пречи во работата. Но, проблемите почнуваат кога еден ден, на гости им доаѓа колешката на Мира, Дара Љубина, разочарана од неславниот крај на последната љубовна врска. Револтот на Заре сè уште не е стивнат, а во нивниот привремен дом доаѓа Нестор Гиевски, некогашен факултетски професор на Заре, кој патувајќи кон Атина, наминал кај нив на одмор. На новонастанатата ситуација Заре и Мира бргу се привикнуваат, но не за долго. Братот на Мира, со своето друштво, дошол на гости кај сестрата и зетот. Инвазијата на музејот продолжува. Во дворот на музејот стигнуваат стрикото и стрината на Заре и семејството Поп-Коцеви, кои имајќи проблеми со сместувањето, на покана на стрико Тале, дошле во музејот. Ситуацијата во куќата веќе не може да се контролира, владее општ метеж.