Кочан (Драмско)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Кочан
Κοντσάν
Кочан is located in Грција
Кочан
Кочан
Местоположба во областа
Кочан is located in Просечен (општина)
Кочан
Местоположба на Кочан во Драмскиот округ и областа Источна Македонија и Тракија
Координати: 41°15.48′N 24°3.40′E / 41.25800° N; 24.05667° E / 41.25800; 24.05667Координати: 41°15.48′N 24°3.40′E / 41.25800° N; 24.05667° E / 41.25800; 24.05667
ЗемјаГрција
ОбластИсточна Македонија и Тракија
ОкругДрамски
ОпштинаПросечен
Население
 • Вкупнонапуштено
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (ЛСВ)EEST (UTC+3)

Кочан (Кочен или Кончен; грчки: Κοντσάν, Концан)[1] — поранешно во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Просечен на Драмскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Сè до неговото реселување, било населено со Македонци-муслимани.[2]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓало во јужните падини на планината Боздаг (Мраморица), 2 км над селото Боболец, северозапдно од Драма.

Историја[уреди | уреди извор]

Кочан за првпат се среќава во записник на соколарите од 1477 г. со 21 муслимански соколарски семејства, од кои 7 имале под едно рало земја[3], 1 бенак (со половина рало или помалку) и 13 неженети.[4]

По припојувањето на селото кон Грција, во 1913 г. селото е заведено како напуштено, но на пописот од 1920 г. Кочан имал 173 жители.[2] Во 1923 г. жителите на селото, како муслимани, се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. Познато е дека се населиле околу градот Узунќопру некаде меѓу 1923 и 1934 г. Селото потоа не било обновено.[2]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Simovski, Todor. Atlas Of The Inhabited Places Of The Aegean Macedonia. Ankara: Türk Tarih Kurumu. стр. 62. ISBN 975-16-1103-2.
  2. 2,0 2,1 2,2 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. I дел. Скопје: Институт за национална историја. стр. 174.
  3. Старинска мерка еднаква на површина која може да се изора од едно рало волови (вид. рало на ДРМЈ), што е од 6,5 до 15 ха, зависно од видот на почвата)
  4. Цветанкова, Бистра; Мутафчиева, Вера (1964). Турски извори за българската история. Том I. София: Българска академия на науките. стр. 182.