Иво Јосиповиќ

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Иво Јосиповиќ (Загреб, 28 август 1957) бил трет Претседател на Република Хрватска, хрватски композитор, адвокат и универзитетски професор.

Биографија[уреди | уреди извор]

Во Загреб, тој завршил основно училиште и средно музичко училиште, а во 1980-те години студирал право на правниот факултет на Универзитетот во Загреб, а потоа (1983 г.) истражува компоненти во Музичката Академија во Загреб. Се здобива со магистарска диплома по право во 1985 год. и докторски студии во 1994 год. 

Тој бил член на Сојузот на Комунисти, и во почетокот на 1990-те години , учествувал во трансформацијата на Лигата на Комунисти на Хрватска во социодемократска партија. Во 1994 год. ја напушта политиката и се враќа во 2003 год. на повик на Ивица Рачана, кога на парламентарните избори како кандидат на АКП се избираат пратеници во хрватското Собрание. Од 2007 год.е еден од најблиските соработници на новиот претседател на СДП - Зоран Милановиќ.

Во 2009 година на избори го победил Љубо Јуричиќ така стекнал службена номинација на странски кандидати на предстоечките претседателски избори. Во врска со неговата веќе постоечка кандитатура загребски градоначалник Милан Бандиќ е исфрлен од СДП откако најавил да се кандидира како независен кандидат. По вториот круг на претседателските избори, 10 јануари 2010 година Иво Јосиповиќ е избран за трети претседател за Република Хрватска, победувајќи го Милан Бандиќ. На должност застанал 18 февруари.

Јосифовиќ е автор на шеесет научни и стручни дела од подрачјата кривично и меѓународно кривично право и соработник на повеќе законски проекти. Тој бил вонреден професор на правниот факултет во Загреб и гостин предавач на домашни и странски високи училишта (факултети). Ја претставувал Хрватска пред меѓународни судови и учествувал на повеќе меѓународни конференции.

Јосифовиќ на 7 август 2011 дава изјава во јавноста поврзано со хрватската операција "Олуја" и Србите,[1][2] која предизвикала осудувања на неговите зборови од страна на здружението на избегани Срби во Република Српска и здружението на резервни војници старешини на Република Српска Краина.[3][4]

Наводи[уреди | уреди извор]