Епиктет

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Епиктет
'
A line drawing of Epictetus writing at a table with a crutch draped across his lap and shoulder
Уметничка слика на Епиктет
Роден(а)c. 55 н.е.
Хиераполис, Фригија
(presumed)
Починал(а)AD 135 (на 79–80 г.)
Никоолис, Ахаја
ПериодСтарогрчки филозофи
ПодрачјеЗападна филозофија
ШколаСтоицизам
Претежна дејност
Етика

Епиктет (грчки: ἐπίκτητος - стекнато, здобиено; живеел околу 50-138) - филозоф, припадник на Стоичката школа.

Живот[уреди | уреди извор]

Епиктет е роден во Хиеропол во Фригија (денешно Памуккале, во југозападниот дел на Турција). Како дете е изложен на пазарот за робови. Во Рим стигнал како роб на еден од припадниците на гардата на Нерон - Епафродит. Бил скромен, трпелив и издржлив. Се раскажува за една случка помеѓу Епиктет и Епафродит во која Епафродит го казнува Епиктет со тоа што му ја поставува ногата во справа за мачење. Епиктет бил исклучително смирен, ниту викал, ниту пак се противел, туку единствено што му рекол е тоа дека доколку продолжи ќе му ја скрши ногата. Епафродит продолжил и навистина му ја скршил, а на тоа Епиктет само му се обратил со зборовите „Јас ти реков дека ќе ми ја скршиш“.[1]

Епиктет, уште додека бил роб ги посетувал предавањата на римскиот стоик Мусониј Руф. Ослободен е некое време после смртта на Нерон и започнува да предава филозофија во Рим, но него и други римски филозофи, царот Домицијан ги протерува од Рим. Епиктет оди во Никопол во Епир, каде што основа своја филозофска школа.

Умира во прогонство, одбивајќи да се врати во Рим, тој „град на гревот“. Не се оженил и немал деца.

Епиктет ништо не напишал, а податоци за неговата филозофија имаме од делата на Флавиј Аријан, еден од неговите ученици.

Философски погледи[уреди | уреди извор]

Епиктет

Епиктет е еден од најзначајните римски стоички филозофи. Својата филозофија ја дели на три дела: етика, физика и логика. Сите три дела за крајна цел ја имаат човечката среќа, па затоа се темелат на етиката. Првиот и најважен дел на филозофијата е нејзината примена во животот; на пример, да се живее без лаги во зборовите и делата. Вториот дел ги содржи доказите; на пример, зошто човекот не треба да лажи. Третиот дел им служи на првите два и се состои во образложување и испитување на тие докази; на пример, од што се гледа дека тоа е доказ, што е тоа доказ.[2] Тој ѝ дава предност на етиката, како практична цел која ги води луѓето кон живеење на подобар живот. Целта на животот, според него е слободата. Суштински стремеж во човечкиот живот е човекот да живее онака како што сака и само тој човек е слободен.

Исто така, особено битен момент во филозофијата на Епиктет е разликувањето на она што е од она што не е во наша моќ. Тој смета; Во наша моќ е единствено она што е наше дело; во оваа класа се нашите мисли, импулси, желби и аверзии. Она што, спротивно, не е во наша моќ, тоа се нашите тела, имоти, слава и моќ. Секоја заблуда околу ова води кон најголеми грешки, несреќи и неволји, и до ропство на душата. [3] Она што е во наша власт, по природа е слободно, не може да се спречи. А она што не е во наша власт е немоќно, ропско и под влијание на другите.

Епиктет бил песимист во однос на можноста да се има пријатели и тврдел дека во светот има само толку добри луѓе колку што Нил има утоки.[4] Во една прилика, кога бил болен, еден млад човек му понудил да го однесе во куќата на некој пријател за да му да се лечи. Тогаш, Епиктет одговорил: „А, каде би пронашле пријател на философот?“ Тој верувал дека само сличните духови може да се спријателат, а нашиот пријател треба да биде нашето второ „јас“; меѓутоа, тешко е да се најде второто „јас“ на философот. Според него, луѓето се променливи и нестабилни во сè, па и во пријателството; дури и таткото и синот често се судираат поради имотот или поради некоја жена, зашто кај луѓето, на прво место е личниот интерес. Ставете сè на вага, вели Епиктет, па ќе видите како ќе претежне личниот интерес. Ниту пријателството не е ништо друго, туку израз на егоизмот. Сепак, човекот е составен од душа и од тело и секогаш во прв план го става она што е повисоко според есенцијата, а тоа е душата. Затоа, интересите на душата се вистинските човекови интереси, а тие се мирот и апатијата (вечната ведрина).[5]

Епиктет се залага за стоичкото учење за екуменска заедница. Секоја индивидуа е поврзана со остатокот од светот. Една од најголемите доблести е љубовта кон сите. Слободата и независноста, кои, по неговото сфаќање, се услов за среќа, тој ги сведува на слободата на мислата и на волјата, бидејќи немал сила да ги сведе на принципот на социјалната правда, која не е ништо друго освен хармонија на единките со општеството. [6]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Митевски, В., Античка филозофија Хеленизам и Рим. Скопје 2007
  2. D. Grlić, Leksikon filozofa. Zagreb, 1982.
  3. Heinrich Ritter, Alexander James William Morrison, (1846), The History of Ancient Philosophy, Volume 4.
  4. Јован Дучић, Благо Цара Радована (друго издање). Београд: Laguna, 2018, стр. 178.
  5. Јован Дучић, Благо Цара Радована (друго издање). Београд: Laguna, 2018, стр. 207-208.
  6. M. Đurić, Istorija helenske etike. Beograd, 1976.