Ахмед Нијази-бег

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ahmed Niyazi Rsneli.jpg
Роден 1873
Ресен, Македонија
Починал 17 април 1913
Валона, Албанија
убиство
Националност Албанец
Познат лидер на Младотурската револуција
Занимање потполковник

Ахмед Нијази-бег Реснели (турски: Resneli Ahmet Niyazi Bey, албански: Ahmet Njazi Bej Resnja, 187317 април 1913) — отомански војник, политичар, учесник во Младотурската револуција кој воедно е и еден од почетниците на истата во 1908 година. По потекло бил Албанец.

Биографија[уреди | уреди извор]

Четата на Нијази-бег.
Сарајот на Нијази-бег, денес Дом на културата во Ресен.
Нијази бег и Јане Сандански. Стојат: Мицо Врански, непознат турски чиновник, Таската Серски, д-р Авди бег и Димо Хаџи Димов, седат: Л. Козарев, Ахмед Нијази-бег, Јане Сандански, Тодор Паница и Георги Казепов

Нијази-бег е роден во Македонија, во градот Ресен според кој го добива и прекарот Ресенли или во превод ресенчанец. Во армијата го добива чинот потполковник. Бил член на битолскиот комитет „Единство и прогрес“ и бил видно лице меѓу младотурците во Македонија. Со неговото одметнување во планина на 3 јули 1908 година започнала Младотурската револуција. На 5 јули упатил прокламација до христијанското население во Дебар, Преспа, Струга, Ресен и Охрид во кое го повикува на заедничка борба против султановиот апсолутизам.[1]

Во април 1909 година зема учество во задушувањето на контраударот против младотурците во Истанбул.

Во 1911 година учествувал во војната против Италија за Триполитанија.

Нијази-бег бил убиен во Валона, Албанија на 17 април 1913 година, од луѓе на султанот, на пат за Истанбул. Според друга верзија тој е убиен во Драч, качувајќи се на брод.[2] Според Петар Чаулев, Нијази-бег не бил убиен по нечие решение, туку поради лична омраза и одмазда.[3]

Сарајот на Нијази-бег во Ресен од 1978 година е Дом на културата.[4]

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

  • „Спомените на Нијази“, МАНУ, Скопје, 2011.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]