Фушими Инари-таиша

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Фушими Инари-тајша
伏見稲荷大社
KyotoFushimiInariLarge.jpg
Тории (порти) што водат кон надворешното светилиште.
Основни податоци
МестоКјото, Кјото, Јапонија
Координати34°58′2″N 135°46′22″E / 34.96722° СГШ; 135.77278° ИГД / 34.96722; 135.77278
ПрипадностШинто
БожествоУка-но-Митама-но-Оками, и друго како Инари Оками
Мреж. местоinari.jp/en/
Архитектонски опис
Архитектонски стилИнари светилиште
Основан711

Фушими Инари-тајша (伏見稲荷大社) ― главното светилиште на камито Инари, сместено во Фушими-ку, Кјото, префектура Кјото, Јапонија. Светилиштето се наоѓа на дното на планината исто така именувана Инари, која е над 233 метри надморска височина, и вклучува патеки по планината до многу помали светилишта кои се протегаат на 4 километри потребани се приближно 2 часа за да се искачи.[1]

Инари првично било и останува првенствено ками на оризот и земјоделството, но трговците и производителите исто така го обожуваат Инари како покровител на бизнисот. Секоја од илјадите тории (порти) на Фушими Инари-тајша биле донирани од јапонски бизнис.

Заради популарноста на поделбата и повторното зацврстување на Инари, се вели дека ова светилиште има дури 32,000 пот-светилишта (分社, бунша) низ цела Јапонија.[2]

Историја[уреди | уреди извор]

(видео) Одење по еден дел од патеката тории.
Преден поглед на хајденот (салата за обожување).
Страничен приказ на тории, по патека низ планината.
Хонден.
Главната порта.
Fushimi-Inari-taisha 4.jpg
20100714 Kyoto Fushimi Inari 1655.jpg
Kyoto Schrein Fushimi-Inari-taisha 10.jpg
Fukakusa Kaidoguchicho, Fushimi Ward, Kyoto, Kyoto Prefecture 612-0805, Japan - panoramio (1).jpg

Светилиштето станало предмет на империјално покровителство за време на раниот период на Хејан.[3] Во 965г., царот Мураками издал решение дека гласниците ќе носеле писмени документи за важните настани, за чуварите ками на Јапонија. Овие хеихаку првично биле презентирани на 16 светилишта, вклучувајќи го и храмот Инари.[4]

Од 1871 до 1946 година, Фушими Инари-таиша бил официјално назначен за еден од Канпеј-тајша (官幣大社) , што значи дека стоел во првиот ранг на светилишта поддржани од владата.[5]

Структури[уреди | уреди извор]

Најраните структури биле изградени во 711 година, на ридот Инаријама во југозападен Кјото, но светилиштето било релоцирано во 816 година по барање на монахот Куокаи. Главната конструкција на светилиштата изградена во 1499 година.[6] На дното на ридот се наоѓа главната порта (楼門, ромон, кулова порта) и главното светилиште (御本殿, го-хонден). Зад нив, во средината на планината, внатрешното светилиште (奥宮, окумија) кое е достапно по патеката наредена со илјадници тории. До врвот на планината има десетици илјади насипи (塚, цука) за лична богослужба.

Сенбон Тори[уреди | уреди извор]

Една од најубавите работи околу храмот се редовите на портите тории, познати како Сенбон Тории. Обичајот да се донираат тории започнал да се шири од Едо периодот (1603 - 1868) за да се остварат замислените желби или како благодарност за желбата што се остварила. По должината на главната патека има околу 1,000 торииски порти.

Лисица[уреди | уреди извор]

Лисиците (кицуне), сметани за гласници, често се наоѓаат во светилиштата Инари. Еден атрибут е клуч (за житницата за ориз) во нивните усти.

За разлика од повеќето светилишта во Шинто, Фушими Инари-таиша, во согласност со типичните светилишта Инари, има отворен поглед на главниот предмет на обожување (огледало).

Цртеж во Кицуне на Кијоши Нозаки: Јапонската лисица на мистеријата, романтиката и хуморот од 1786 година, што го прикажува светилиштето, вели дека нејзината двоспратна влезна порта била изградена од Тојотоми Хидејоши.

Светилиштето привлекува милиони верници во текот на јапонската Нова година, 2,69 милиони за три дена во 2006 година пријавени од полицијата, најмногу во западна Јапонија.

Пристап[уреди | уреди извор]

Светилиштето е непосредно пред станицата Инари на линијаta Нара на железничката компанија Западна Јапонија (ЈР), на 5 минути возење од станицата во Кјото. Тоа е кратка прошетка од станицата Фушими-Инари на главната линија на електричната железница Кеихан.[7]

Светилиштето е отворено 24 часа и со пристапот до светилиштето и со самиот хонден (本殿, главна сала) осветлена цела ноќ. Не се наплаќа влез.

Околината[уреди | уреди извор]

Околу светилиштето се наоѓаат голем број продавници за слатки, кои продаваат цуџиура сенбеј (辻占煎餅), облик на колаче за среќа што датира барем од XIX век, а за некои се верува дека потекнуваат од американското колаче за среќа.[8][9][10]

Во популарната култура[уреди | уреди извор]

Дел од претставата Кокаџи на Но театарот се одвива во Фушими Инари-таиша.[11]

Галерија со слики[уреди | уреди извор]

Исто така види[уреди | уреди извор]

Користена литература[уреди | уреди извор]

Цитати[уреди | уреди извор]

  1. 全国のお稲荷さんの総本宮、伏見稲荷大社を参拝しました。 [Nationwide Inari Shrines, I visited the Fushimi Inari-taisha.]. Посетено на 28 March 2014.
  2. Motegi, Sadazumi. „Shamei Bunpu (Shrine Names and Distributions)“. Encyclopedia of Shinto. Архивирано од изворникот на 2019-03-15. Посетено на 31 March 2010.
  3. Breen, John et al. (2000). Shinto in History: Ways of the Kami, pp. 74-75.
  4. Ponsonby-Fane, Richard. (1962). Studies in Shinto and Shrines, pp. 116-117.
  5. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 124.
  6. Nussbaum, Louis-Frédéric et al. (1998). Japan encyclopedia, p. 224.
  7. Fushimi Inari Shrine, How to get there
  8. Lee, Jennifer 8. (January 16, 2008). "Solving a Riddle Wrapped in a Mystery Inside a Cookie" The New York Times. Retrieved on January 16, 2008.
  9. 8. Lee, Jennifer (January 16, 2008). „Fortune Cookies are really from Japan“. The Fortune Cookie Chronicles. Архивирано од изворникот на 2011-07-25.
  10. Ono, Gary (2007-10-31). „Japanese American Fortune Cookie: A Taste of Fame or Fortune -- Part II“.
  11. „Kokaji (pamphlet)“ (PDF). noh-kyogen.com. Архивирано од изворникот (PDF) на 2018-08-20. Посетено на 2018-01-09.

Библиографија[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]