Кантабриски Планини

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Кантабриски Планини
Cordillera Cantábrica / Cordelera Cantábrica
Торе де Середо (2.650 м) — највисок врв на Кантабриските Планини
Највисока точка
Врв Торе де Середо
Надм. височина 2.648 м
Величина
Должина 300 км З-И
Ширина 50 км С-Ј
Име
Наречено по Кантабрија
Географија
Cordillera Cantabrica.jpg
Местоположба на Кантабриските Планини во рамките на Пиринејскиот Полуостров
Земји  Шпанија
Заедници Баскија, Кастилја и Леон,
Кантабрија, Астурија
Координати 43°11′51″ СГШ 4°51′06″ ЗГД / 
Се граничи со Пиринеи и Галиција
Период карбон, палеозоик, мезозоик
Вид карпа варовничка
Пикос де Еуропа

Кантабриски Планини (шпански: Cordillera Cantábrica, астурски: Cordelera Cantábrica) — планински венец во Шпанија кои се протегаат на северот на Шпанија во должина од 300 км, од западниот крај на Пиринеите до Галицискиот Масив во Галиција, долж брегот на Кантабриското Море. Источниот крај преоѓа во Ибериските Планини.

Овие планини сочинуваат посебна физиографска покраина во рамките на поголемиот алпско-хималајски појас и поделени се на три дела: Западни, Источни и Средни, сите со свои особености.

Планините се познати по бројните планинарски и искачувачки патеки, како и по скијалиштата „Алто Кампо“, „Валгранде-Пахарес“ и „Мансанеда“.

Венецот има неколку заштитени подрачја како Националниот парк Пикос де Еуропа, еден од неколкуте месни паркови опфатени од Светската мрежа на биосферни резервати на УНЕСКО и мрежата Натура 2000 на ЕУ, како и посебните заштитени подрачја за запазување на птичјиот свет.

Географија[уреди | уреди извор]

Кантабриските Планини се протегаат во правец исток-запад, речиси напоредно на морето, сè до превојот Лејтариегос. а на југ меѓу Леон и Галиција. Западната граница ја образува долината на реката Мињо, долното течение на нејзината притока Сил и реката Кабрера, нејзина мала притока. Југозападната граница на венецот навлегува во Португалија.

Од особен интерес е сложената разгранетост на планините. Се забележуваат два главни венца, од кои продолжуваат помали сртови и планински образби. Едниот дел го следи морскиот брег, додека другиот е повисок и ја образува северната граница на големата висорамнина на Кастилја и Леон и понекогаш се смета за продолжеток на Пиринеите. Некои делови се мошне стрмни и изгледаат како да се издигаат право од морето.

Јужниот дел поблаго се спушта кон висорамнината на Кастилја, и тука извираат неколку поголеми реки како Ебро и течат во јужен и западен правец. Гледајќи го во целина со сите негови разгранови, кантабрискиот венц достигнува ширина од 97 км на исток до 185 км на запад. Венецот има многу врвови повисоки од 1.800 м, а највисокиот дел се издига од средишните сртови на границата меѓу Леон, Астурија, Паленсија и Кантабрија. Тука е сместен највисоките врвови како Торе де Середо (2.648 м), Пења Вјеха (2.648 м), Пења Приета (2.531 м) и Еспигвете (2.407 м). Од десниот брег на реката Села, во состав на Пикос де Еуропа се издига безимен врв на висина од 2.452 м, а поназапад се сместени слично високите Манподрес, Пења Убиња, Пења Рубија и Куиња. Меѓу забележителностите на ланецот се разните парамери, кои се изолирани висорамнини обиколени со високи планини и стрмни карпи.

Катабриските Планини исцртуваат јасна граница помеѓу т.н. „зелена Шпанија“ на север и сувата Централна Висорамнина јужно. Северните падини имаат обилни циклонски дождови од Бискајскиот Залив, додека пак јужните се во дождовна сенка.

Растителен и животински свет[уреди | уреди извор]

Венецот е дом на многу растителни видови, но и важни животински подвидови како кантабриската мечка (Ursus arctos pyrenaicus) и кантабрискиот тетреб (T. urogallus cantabricus), иберискиот волк (Canis lupus signatus) и кантабриската дивокоза (Rupicapra pyrenaica parva). Некои од нив се загрозени.

Галерија[уреди | уреди извор]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]