Војислављевиќ

Од Википедија — слободната енциклопедија
Војислављевиќ грб

Војислављевиќ е српска средновековна династија, која ја наследила власта над Дукља преку Јован Владимир и српската династија Властимировиќ. Оваа лоза владеела со Дукља и околните области, вклучувајќи ги Захумље, Рашка и Босна. Нивното владеење траело од 1018 година до 1186 година, кога доминацијата ја презела династијата Немањиќ.

Кралот Михаил - црквата Свети Михаил во Стон

Потеклото на името[уреди | уреди извор]

Војислављевиќ го добиле името по благородникот Травун по име Стефан Војислав, кој бил внук на владетелот на Дукла, свети Јован Владимир. Тој бил внук и на Лутимир, последниот кнез од Рашка.

Кога Византија повторно ја окупирала Рашка, кнезот Воислав и неговиот син Михаило, родени по 1042 г. кој станал градоначалник на Големата Зета 1050 / 1055 година, го вратил кнежеството и ја задржал независноста од Византија. По Михаил, неговиот син Петрислав бил поставен за велики војвода од Дукља.

Иконата на кралот Михаил со круната и денес се чува во црквата Свети Михаил во Стон, на полуостровот Пељешац.

Него го наследил неговиот син Константин Бодин, кој владеел од 1080 година до 1101 година.

Вукан и Марко, новите рашки кнезови, веројатно биле синови на споменатиот Петрислав. Вукан (1083-1115) бил голем префект сè додека не му го предал управата на Дукља на Марко. Византискиот император Алексиј I Комнин подоцна го принудил Вукан да ја признае врховната власт на Византија во 1094 година.

По смртта на Бодин во 1101 година, непрестајните борби за моќ меѓу неговите наследници ја ослабнале државата. Бодин претходно го прогонил Доброслав, неговиот помлад брат, заедно со неговиот братучед Кочапар во 1101 година се вратиле и ја продолжиле борбата за власт во Дукла.

Во 1114 година Ѓорѓи, синот на Константин Бодин, ја презел власта во Дукла. Следната година, Вукан бил заменет со неговиот внук Урош I Вукановиќ (околу 1115 - 1131) во Рашка. Ѓорѓивото владеење траело до 1118 година.

Еден од синовите на Урош I бил Завид, кнезот на Захумље. Неговите четири сина на крајот ќе доведат до тоа династијата Немањиќ да ја преземе Рашка.

Владетели[уреди | уреди извор]

Дукља

  • Принцот Стефан Војислав (1018]/ 1019- околу 1043 година)
  • Кнегиња Неда (околу 1043 - околу 1046 година)
  • Кнез Гојислав (околу 1043 - околу 1046 година)
  • Цар Михајло I (околу 1046-1081)
  • Кралот Константин Бодин (1081-1099)
  • Кралот Михаило II Воислављевиќ (1099-1102)
  • Кралот Доброслав II (1099- 1102)
  • Кралот Кочапар (1102-1103)
  • Кралот Владимир Воислављевиќ (1103-1114)
  • Кралот Ѓорѓе Бодиновиќ (1114-1118, 1125-1131)
  • Кнез Грубеша (1118-1125)
  • Кралот Градихна (1131-1148)
  • Кнез Радослав Градишиќ (1146-1162)
  • Кнезот Михаило III Воислављевиќ (1162—1186)
  • Кнегиња Десислава (1186-1189)

Рашка

  • Префектот Петрисав(околу 1050-1083)
  • Големиот префект Вукан (1083-1115)
  • Префектот Марко (1083—1115)
  • Голем префектот Урош I Вукановиќ (околу 1115 / 1120-1131)
  • Големиот префект Урош II Примислав (околу 1140-1161)
  • Префектот Деса (1161-1165)

Босна

  • Кнез Стефан (околу 1082 - околу 1100 г.)

Извори и литература[уреди | уреди извор]

Извори

Извори
  • Кунчер, Драгана (2009). Gesta Regum Sclavorum. 1. Београд-Никшић: Историјски институт, Манастир Острог.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Живковић, Тибор (2009). Gesta Regum Sclavorum. 2. Београд-Никшић: Историјски институт, Манастир Острог.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Мијушковић, Славко, уред. (1988) [1967]. Љетопис попа Дукљанина (2.. изд.). Београд: Просвета & Српска књижевна задруга.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Mošin, Vladimir, уред. (1950). Ljetopis popa Dukljanina. Zagreb: Matica hrvatska.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Острогорски, Георгије; Баришић, Фрањо, уред. (1966). Византијски извори за историју народа Југославије. 3. Београд: Византолошки институт.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Острогорски, Георгије; Баришић, Фрањо, уред. (1971). Византијски извори за историју народа Југославије. 4. Београд: Византолошки институт.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Thurn, Hans, уред. (1973). Ioannis Scylitzae Synopsis historiarum. Berlin-New York: De Gruyter.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Flusin, Bernard; Cheynet, Jean-Claude, уред. (2003). John Scylitzès: Empereurs de Constantinople. Paris: Lethielleux.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Шишић, Фердо, уред. (1928). Летопис Попа Дукљанина. Београд-Загреб: Српска краљевска академија.CS1-одржување: ref=harv (link)
  • Wortley, John, уред. (2010). John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057. New York: Cambridge University Press.CS1-одржување: ref=harv (link)
Литература