Божествена комедија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Данте Алигиери прикажан како држи копија од Божествената комедија. До него се прикажани влезот во пеколот, Планината на чистилиштето и градот Фиренца, на фреската на Доменико ди Микелино.

Божeствена комедија (италијански: La Divina Commedia) e епско дело напишано од Данте Алигери помеѓу 1308 и неговата смрт во 1321 година. Се смета за најистакнатото дело на италијанската литература,[1] како и едно од најголемите дела на светската литература.[2] Имагинативната и алегорична претстава на задгробениот живот е кулминација на средновековното гледање развиено во Западната црква. Помага за создавање на тосканскиот дијалект во кој се пишува како италијанскиот стандард.[3] Поделена е на три дела, Пеколот, Чистилиштето и Рајот.

Површински гледано, поемата го опишува патувањето на Данте низ пеколот, чистилиштето и рајот; но гледано на подлабоко ниво поемата алегорично го претставува патувањето на душата кон Господ.[4] На ова подлабоко ниво, Данте се послужува со средновековна христијанска теологија и философија, особено делата на Тома Аквински.[5] На површинско ниво, поемата се гледа како фиктивна.[6]

Првобитно поемата била наречена Commedia, а подоцна била крстена Divina од страна на Џовани Бокачо. Првото печатено издание кое го вклучило зборот divine во насловот е тоа на хуманистот Лодовико Долче,[7] издадено во 1555 од Габриеле Џолито де Ферари.

Содржина и приказна[уреди]

Божествената комедија е дело кое се состои од три дела, и тоа: пекол, (италијански: Inferno), чистилиште (италијански: Purgatorio), и рај (италијански: Paradiso), кои пак се состојат од 33 пеења кои заедно со Првата-Воведната песна бројат 100 пеења во истоимената книга. Секоја строфа се состоела од 3 стиха, т.н. терцини.

Пеколот[уреди]

Песната започнува со авторот.. изгубен во мрачна шума koj e нападнат од сили на темнината и духовни проблеми - првo го напаѓа пантер (желба), потоа лав (гордоста) и на крајот од волчица (алчност) (Канто 1). Него го спасува Вергилиј кој бил испратен од Беатриче (Канто 2), потоа Данте и Вергилиј заедно влегуваат во пеколот (Канто 3). Вергилиј Данте минуваат низ деветте кругови на пеколот. Пеколот се наоѓа во рамките на земјата и е во форма на огромна инка со девет круга. Секој од нив е помал од предходнот и претставува се поголемо зло, со врвот во центарот (долу), каде што се наоѓа Lucifer.

Чистилиштето[уреди]

По преживување на длабочините на пеколот, Данте и Вергилиј се искачи надвор од undergloom, до Планината на Чистилиште на далечната страна на светот. Планината е на еден остров, земја во јужната хемисфера, создадена од поместување на карпата по што резултираше падот на сатаната кој го создал пеколот [13] (кој Данте портретира како постоечки под Ерусалим, [14]). На планината има седум тераси, што одговара на седумте смртни гревови или "седум корените на грешност." [15] Систематика на гревот тука е повеќе психолошка отколку на пеколот, се врз основа на мотивите, наместо акции. Тоа е, исто така, составени главно од христијанската теологија, а не од класични извори. [16] Меѓутоа, илустративни примери на Данте на гревот и силата се подготви за класични извори, како и на Библијата и на современите настани.

Алегориски, на Purgatorio претставува христијански живот. Христијански души пристигне во придружба на еден ангел, пеење во exitu Израел де Aegypto. Во своето писмо до Cangrande, Данте објаснува дека овој однос на Израел напушти Египет и се однесува на откуп на Христа и да ги "конверзијата на душата од тагата и бедата на гревот на состојба на благодат." [17] Соодветно, затоа , тоа е Велигден кога Данте и Вергилиј пристигнат.

На Purgatorio е познат по покажување на средниот век познавање на сферен Земјата. За време на песната, Данте се дискутира за различни ѕвезди кои се видливи во јужната хемисфера, променетиот став на сонцето, и на различни временска зони на Земјата. Во оваа фаза тоа е, Данте вели, зајдисонце во Ерусалим, на полноќ на реката Ганг, и изгрејсонце во чистилиште.

Рајот[уреди]

По првичното воздигнување, Беатриче го води Данте преку девет небесни сфери на Небото. Ова се концентрични и сферични, како во космологијата на Аристотел и Птолемеј. Иако структурата на Пеколот и Чистилиштето беа базирани на различни класификации на гревот, структурата на Рајот е врз основа на четирите кардинални доблести и три богословски добродетели.

Данте ги исполнува и стиховите со неколку големи светители на Црквата, вклучувајќи ги и Тома Аквински, Свети Бонавентуре, „Свети Петар и Свети Јован“. Рајот е последица на повеќе теолошки во природа отколку Пеколот и Чистилиштето. Сепак, признава дека Данте визијата на небото го добива е оној кој својата човечка очи дозвола да го гледаат, и визијата на небото се најде во пеења Данте е свој личен еден.

Божествената комедија на Данте завршува со гледање на Троичниот Бог. Во блесок на разбирање, кој тој не може да го изразуваат, Данте конечно сфаќа тајната на божественоста на Христос и човештвото, а неговата душа станува усогласена со Божјата љубов: [18]

„Но мојата желба веќе и ќе ми
биде покажа како колцето, сите во една брзина,
страна на љубовта којашто ја поместува сонцето и другите ѕвезди.“

Наводи[уреди]

  1. For example, Encyclopedia Americana, 2006, Vol. 30‎. p. 605: "the greatest single work of Italian literature;" John Julius Norwich, The Italians: History, Art, and the Genius of a People, Abrams, 1983, p. 27: "his tremendous poem, still after six and a half centuries the supreme work of Italian literature, remains - after the legacy of ancient Rome - the grandest single element in the Italian heritage;" and Robert Reinhold Ergang, The Renaissance, Van Nostrand, 1967, p. 103: "Many literary historians regard the Divine Comedy as the greatest work of Italian literature. In world literature it is ranked as an epic poem of the highest order."
  2. Bloom, Harold (1994). „The Western Canon“.  See also Western canon for other "canons" that include the Divine Comedy.
  3. See Lepschy, Laura; Lepschy, Giulio (1977). „The Italian Language Today“.  or any other history of Italian language.
  4. Dorothy L. Sayers, Hell, notes on page 19.
  5. Charles Allen Dinsmore, The Teachings of Dante, Ayer Publishing, 1970, p. 38, ISBN 0-8369-5521-8.
  6. Peter E. Bondanella, The Inferno, Introduction, p. xliii, Barnes & Noble Classics, 2003, ISBN 1-59308-051-4: "the key fiction of the Divine Comedy is that the poem is true."
  7. Ronnie H. Terpening, Lodovico Dolce, Renaissance Man of Letters (Toronto, Buffalo, London: University of Toronto Press, 1997), p. 166.