Кентаур

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Бронзена статуа на кентаур

Кентаурот или Кентавр потекнува од Грчката митологија и за него се вели дека е раса на суштество со глава и гради на човек, а тело и нозе на коњ. Живееле во тешко пристапни планини во Тесалија, делот во западна Аркадија, Елида и во Ајтопија.[1] Митологијата вели дека кентаурот имал посебна љубов кон пијалоците, односно пиењето. Ова e поврзано со неговата дива и силна природа и го прави неговото познато престапничко однесување. Кентаурите се хранеле со месо. Тие го симболизираат мракот и мрачните сили на природата. Во подоцнежните митови, кентаурите имале рогови или крилја, а некогаш и двете.

Теории за потеклото[уреди | уреди извор]

Можеби најверодостојното и најчесто верување е дека кентаурскиот мит потекнува од реакциите на оние кои за прв пат гледале коњ, со јавач на енго. За Ацтеките се вели дека и тие верувале во слични митови како овој. Меѓутоа античките грчки автори, кога и да се спомнел кентаурот, го опишувале животното како ѕвер. А не пак да зборуваме за нивното пијанчење и разгневено однесување, кое ги прави ѕверови со кои не треба да се игра. Кентаурите се често прикажани во сцени од битката со Лапите, кога тие се обиделе да избегаат заедно со Лапитските жени.

Познати кентаури[уреди | уреди извор]

  • Хирон: Веројатно најпознатиот кентаур е Хирон, синот на Крон и Филира, кој за разлика од останатите кентаури не бил пијаница. Тој бил познат по тоа што бил внимателен, грижлив, љубезен, нежен, мудар и често познат по неговите знаења во медицината. Хирон им бил учител на многу познатите грчки херои како: Ахил, Асклепиј, Херакле, Јасон, Енеј, Пелеус и Дионис. Тој бил ранет со отровна стрела и тогаш претпочитал да оди во подземниот свет, отколку меѓу боговите.[2]
  • Сагитариус (Стрелец): Кентаурот е познат како знакот стрелец во хороскопската шема. Човек и коњ, обединети, претставуваат физичко олицетворение на соодветното соѕвездие.

Трајна моќ[уреди | уреди извор]

Овие суштества продолжиле да се појавуваат во уметничкиот свет со векови. Иако и тие биле доволно интересни, женските кентаури(кентауриди) не се појавувале во грчката литература и уметност до многу подоцна.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Хиган, Митови, Три, Скопје, 2016, стр. 183.
  2. „Beleške“, во: Erazmo Roterdamski, Pohvala ludosti. Beograd: Rad, 2016, стр. 123.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]