Мала црноглава сипка

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Мала црноглава сипка
Заштитен статус
Научна класификација
Царство: Животни
Колено: Хордови
Класа: Птици
Ред: Врапчевидни
Фамилија: Paridae
Род: Poecile
Вид: Мала црноглава сипка
Биномен назив
Poecile palustris
(Linnaeus, 1758)
Синоними

Parus palustris

Малата црноглава сипка (науч. Poecile palustris) е врапчевидна птица од фамилијата на сипките, блиска до планинската сипка. Ја има во Македонија.

Систематизација[уреди]

Некои од научниците сметаат дека има 8[1], други, како на пример во Прирачникот на птиците во светот[2], сметаат дека има 11 подвида од овој вид:

Распространетост и живеалиште[уреди]

Типично живеалиште на сипката

Малата црноглава сипка е распространета на околу 10 милиони километри квадратни, а светската популација е меѓу 6.1 милиони 12 милиони птици, само во Европа. Видот е класифициран во „најмалку загрозен“, иако има докази за намалување на популацијата.[5]

Распростанета е како постојан жител во умерена Европа и северна Азија. Ја има од северна Шпанија, југoисточна Шкотска, на исток кон западна Русија, источна Азија, северна и западна Кина до Јапонија.

Овие сипки се резидентни, не се преселници, но прават куси преселувања по сезоната на парење. Овие птици остануваат на својата територија за размножување преку целата година, најверојатно заради стратегијата што ја имаат за собирање храна. [6]

Малата црноглава сипка претежно се размножува и живее во низинските области, но може да достигне надморски височини до 1.300 метри. Претпочитаат големи области со влажна, широколисна шума, со дабови или буки, но исто така, живеат и во парковите, градините или овоштарниците.[7]

Опис[уреди]

Poecile palustris crop 2769.jpg
Sumpfmeise1.jpg

Малата црноглава сипка има црна капа и тил со синкав сјај кога ќе се погледне одблизу. Црното „лигавче“ под клунот е мало. Горните делови, опашката и крилјата се сивокафеави, со посветли рабови на долниот дел од грбот. На upperparts, опашка и крилја се сивкасто-кафена, со малку побледи работ на tertials. Долните делови се белкави со светло окер или кафеава нијанса најсилна под крилјата и под опашката. Клунот е црн, а нозете темно сива боја. Младенчињата се многу слични со возрасните, но со позамачкана црна капа и лигавче, посивкаст горни делови и побледи долни. Се здобиваат со перје на возрасни до септември. [4]

Овие сипки се тешки 12 грама, долги од 11.5 до 12 см (од клунот до опашката) и имаат распон на крилјата од 19 см. Најстара забележана мала црноглава сипка во Европа е на возраст од 11 години и 11 месеци.[8]

Однесување[уреди]

Во зима, во јатата на сипките, ретко има повеќе од една или две мали црноглави сипки, а и сами ретко се среќаваат. Во грмушките и на гранките се однесува слично како другите сипки, и често виси наопаку со една нога.

Има голем број одласувачки звуци, а најзастапенo е експлозивното пичуу, а кога е вознемирен тоа се продолжува во пичуу-би-би-би-би. [4] За разлика од другите сипки, малата црноглава сипка има добро дефинирана песна како и широк репертоар. Поедини птици може да имаат повеќе од пет песни кои ги користат наизменично. Заедничките звуци што ги испуштаат се мили тонови како шип-шип-шип-шип-шип или потечно ту-ту-ту-ту-ту, а понекогаш слатко туи-туи-туи-туи-туи.

Исхрана[уреди]

Напролет и налето овие сипки се хранат претежно со пајаци и инсекти, но и со семиња, вклучувајќи ги и оние од трњето, разните ореви, лешници, бобинки и сл. кои ги собираат наесен и во зима. Овие птици собираат и чуваат голем број семиња. При едно набљудување во Норвешка, тие изеле 43 и зачувале 83 семиња за еден час. Скришните места за чување семиња се на и во земјата, во под куп лисја на земјата, во трупци, под мов и под лишаите во дрвјата. Скриените семиња можат да бидат украдени од други сипки или други видови, па птиците често летаат од едно место на друго, пред да одлучат кое ќе биде местото за криење. Имаат тенденција да ги изберат старите скришни места, наместо да пронаоѓаат нови. [4]

Размножување[уреди]

Малата црноглава сипка е моногамна, често и за цел живот. Еден пар останал заедно 6 години. Гнездат обично во дупки од дрвја, но понекогаш во ѕидови или на земја. Користат направени куќички за птици.[6] Може да искористат старо гнездо од планинска сипка и да го прошират, бидејќи самите не прават свои дупки. Дупката може да биде ниско на 1-2сантиметри од земја или, пак, високо на 10 метри. Во дупката постилаат меки тревки и пердувчиња.[4]

Несат 5-9 бели, со црвени дамки, јајца, доцна во април или мај. Ги квачи само женката 14-16 дена. Почнува со квачењето откако ќе го снесе првото јајце, па затоа и испилувањето не е едновремено. Обично седи во близина на гнездото и испушта хсссс звук, ако некој ја вознемирува. Мажјакот помага со хранењето и грижата за пилињата, а ја носи речиси целата храна првите четири дена по испилувањето. Пилињата се здобиваат со перје по 18-21 ден.[8] Тогаш родителите ги хранат уште 7 дена, па целосно се осамостојуваат. Семејството останува заедно 11-15 дена по првиот лет на младенчињата.[4]


Наводи[уреди]

  1. Clements, James F. (2007). „The Clements Checklist of Birds of the World“. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-4501-9. http://www.birds.cornell.edu/clementschecklist/Clements%20Checklist%206.3.2%20December%202008.xls/view.  Retrieved 25 January 2009
  2. „Marsh Tit (Poecile palustris)“. „Internet Bird Collection“. I. http://ibc.lynxeds.com/species/marsh-tit-poecile-palustris?. конс. 24 јануари 2009. 
  3. http://www.the-soc.org.uk/sbr.php
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 „BWPi: The Birds of the Western Palearctic on interactive DVD-ROM“. London: BirdGuides Ltd. and Oxford University Press. 2004. ISBN 1-898110-39-5. 
  5. „Species factsheet: Parus palustris“. BirdLife International. http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=7015. конс. Retrieved 18 January 2009. 
  6. 6,0 6,1 Wernham, C. V.; Toms, M.P., Marchant, J.H., Clark, J.A., Siriwardena, G.M. & Baillie, S.R. (eds) (2002). „The Migration Atlas: movements of the birds of Britain and Ireland“. London: T. & A.D. Poyser. стр. 592–593. ISBN 0-7136-6514-9. 
  7. Broughton, R. K.; Hinsley, S. A., Bellamy, P. E., Hill, R. A. & Rothery, P. (2006). „Marsh Tit Poecile palustris territories in a British broad-leaved wood“. „Ibis“ 148: 744–752. doi:10.1111/j.1474-919X.2006.00583.x. http://www.blackwell-synergy.com/doi/abs/10.1111/j.1474-919X.2006.00583.x.  Retrieved 25 January 2009
  8. 8,0 8,1 R. A. Robinson. „Marsh Tit“. „BirdFacts“. British Trust for Ornithology. http://blx1.bto.org/birdfacts/results/bob14400.htm. конс. 18 јануари 2009. 

Надворешни врски[уреди]