Светлана Христова - Јоциќ

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Светлана Христова - Јоциќ
Дениција и Петре.JPG
Светлана Христова - Јоциќ на гробот на Петре М. Андреевски
Роден/а 27 февруари 1941
Македонија Ресен
Починат/а 27 април 2012
Скопје
Занимање поет, есеист и романописец
Партнер Петре М. Андреевски, Владо Јоциќ
Деца Сергеј Андреевски

Светлана Христова - Јоциќ (Ресен, 27 февруари 1941 - Скопје, 27 април 2012) била македонска поетеса, есеист и писател за деца. Завршила Филозофски факултет во Скопје. Работела како новинар во Радио Скопје. Била секретар и претседател на ДПМ и покренувач и главен и одговорен уредник на ревијата „Стожер“. Член e на македонскиот ПЕН центар и на ДПМ. Добитник е на наградата „Браќа Миладиновци“.[1]

Литературно творештво[уреди | уреди извор]

  • Калесница (поезија, 1970)
  • Скришен ковчег (поезија, 1974)
  • Сињо (поезија, 1980)
  • Последна битка (повест за деца, 1980)
  • Алка за нишалка (позија за деца, 1981)
  • Еа (поезија, 1984)
  • Хагада (поезија, 1987)
  • Зачатие (поезија, 1990)
  • Самечка ќелија (поезија, 1993)
  • Душница (избор поезија, 1993)
  • Гусларот (повест за деца, 1993)
  • Стровиште (роман, 1994)
  • Силенто (поезија, есперанто, 1995)
  • С. Бесмертна (поезија, 1996)
  • Голема молитва (поезија, 2000)
  • На ште срце (поезија, 2012)

Извори[уреди | уреди извор]

  1. Маринела Јовановиќ, Нада Филева: „Мал охридски литературно-научен лексикон“, Охрид 2002