Лас Палмас

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Лас Палмас
Лас Палмас Де Гран Канарија
Општина
Прегледи на Лас Палмас, во насока на стрелките на часовникот од врвот: плажа Лас Кантерас, центар за локална самоуправа во Канарија, сала Алфредо Краус, ноќна катедрала Санта Ана, светилник во пристаништето Лас Палмас, театар Перез Галдос, поглед на центарот на Лас Палмас
Прегледи на Лас Палмас, во насока на стрелките на часовникот од врвот: плажа Лас Кантерас, центар за локална самоуправа во Канарија, сала Алфредо Краус, ноќна катедрала Санта Ана, светилник во пристаништето Лас Палмас, театар Перез Галдос, поглед на центарот на Лас Палмас
Знаме на Лас Палмас
Знаме
Грб на Лас Палмас
Грб
Земја  Шпанија
Автономна општина  Канарски Острови
Покраина Лас Палмас
Остров Гран Канарија
Основан 24 јуни 1478
Управа
 • Градоначалник Аугусто Хидалго (ПСОЕ)
Површина
 • Вкупна 100,55 km2 (3,882 sq mi)
Надм. вис. 8 m (26 ft)
Најг. вис. 300 m (1,000 ft)
Најм. вис. 8 m (26 ft)
Население (2010)
 • Вкупно 383.308
 • Густина 38/km2 (99/sq mi)
Демоним palmense (es)
Часовен појас WET (UTC+0)
 • Лете (DST) WEST (UTC+1)
Postal code 35001-35020
Language(s) Шпански
Мреж. место www.lpavisit.com

Лас Палмас (/ˌlɑːs ˈстрɑːlməs//ˌlɑːs ˈpɑːlməs/ или /ˌlɑːs ˈстрɑːмəs//ˌlɑːs ˈpɑːməs/, шпански изговор: [las ˈpalmas], шпански изговор: [lah ˈpalmah]), официјално Лас Палмас де Гран Канарија,[б 1] е град и главен град на Гран Канарија островот, во канарските острови на Атлантскиот Океан.

Тоа е ко-главен град (заедно со Санта Круз де Тенерифе), најнаселен град во автономна заедница на канарските Острови, и девеети најголем град во Шпанија со население од 383,308 жители во 2010 година. Исто така е петта најнаселена градска област во Шпанија и (во зависност од извори) и деветата или десетата најнаселена метрополитенска област во Шпанија.[1][2][3][4][5]

Лас Палмас се наоѓа во североисточниот дел на островот Гран Канарија, околу 150 километри од Мароканскиот брег[6] во Атлантскиот Океан. Лас Палмас има топла пустинската клима, и се компензира со локалните кулер струи, со високи температури во текот на целата година. Просечна годишна температура е од 21.2 °C (70.2 °F).[7] Според истражувањето спроведено од страна на Томас Вајтмор, директор на истражување на кломатологија во Сиракуза Универзитетот во САД, Лас Палмас ужива "најдобрата клима во светот".[8]

Градот бил основан во 1478, и се смета за де факто (без законско признавање)[9] главниот град на Канарските Острови, до седумнаесеттиот век. Градот е дом на канарското министерството за претседателство (поделена на четири-годишен мандат со Санта Круз де Тенерифе), како и половина од министерствата и одборите на канарската Влада, и Високиот Суд на правдата на Канарските Острови. Тој е судски и комерцијални град на Канарските Острови, а исто така е дом на голем дел од извршната власт.

Забелешки[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „Demographia: World Urban Areas“ (PDF). http://www.demographia.com/db-worldua.pdf. посет. 11 март 2011 г. 
  2. Urban Audit Грешка во шаблонот „Семарх“: Проверете ја вредноста |url=. Празно. - Eurostat.
  3. Study on Urban Functions: Final Report Грешка во шаблонот „Семарх“: Проверете ја вредноста |url=. Празно. - European Spatial Planning Observation Network, .
  4. „Conurbaciones“. http://alarcos.inf-cr.uclm.es/per/fruiz/pobesp/dat/arc/conurbaciones.xls. посет. 11 март 2011 г. 
  5. Europe: metropolitan areas - World Gazetteer, 2012.
  6. „Situación y Clima. Ayuntamiento de Las Palmas de Gran Canaria“. Laspalmasgc.es. http://www.laspalmasgc.es/lpgc/idcplg?IdcService=SS_GET_PAGE&nodeId=137. посет. 21 јули 2016 г. 
  7. eterna primavera on turismodecanarias.com.
  8. „Gran Canaria Weather – The best climate in the world“. http://www.monteleon-grancanaria.com/gran-canaria-weather.asp. посет. 29 ноември 2008 г. 
  9. La Junta Suprema de Canarias. Volumen I. Buenaventura Bonnet y Riveron. Real Sociedad Económica de Amigos del País de Tenerife, Editorial: Editorial Interinsular Canaria SA, Santa Cruz de Tenerife, 1980 (reedition 1948), pp. 104-106.