Ерне Гере

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ерне Гере.

Ерне Гере (унгарски: Ernő Gerő; 8 јули 1898 година – 12 март 1980), роден како Ерне Шингер (Ernő Singer) бил лидер на Унгарската Комунистичка Партија во периодот по Втората Светска Војна и во 1956 краткотрајно бил најмоќниот човек во Унгарија како првиот секретар на унгарската владејачката комунистичка партија.

Рана кариера[уреди | уреди извор]

Гере е роден во Тербегек, Кралството Унгарија (сега Требушовце, Словачка) од еврејски родители, иако тој подоцна целосно отфрлил религијата. Еден од првите унгарски комунисти, Гере побегнал од Унгарија во Советскиот Сојуз откако Бела Кун ќе биде симнат од  во август 1919 година. Во текот на неговите две децении живеејќи во СССР, Гере бил активен KGB агент. Низ таа асоцијација, Гере беше вклучен во Коминтерната—меѓународната организација на комунистите—во Франција, и, исто така, се борел во шпанската Граѓанска Војна. Таму тој врши геноцид против групите Троцки во Меѓународните Бригади; како резултат на тоа тој беше наречен "Месар на Барселона".[1]

Со избувнувањето на Втората Светска Војна тој повторно се најде во Москва , и тој остана се до крајот на војната. По распадот на Комунистичката Интернационала во 1943, тој беше задолжен за пропагандата свртена кон непријателските сили и затвореници од војната. Гере бил меѓу првите комунистички функционери кој се се вратил во Унгарија во почетокот на ноември 1944 година. Ерне Гере бил член на унгарскиот Висок Национален Совет (привремена влада) помеѓу 26 јануари и 11 Мај 1945.

На изборите во ноември 1945 , унгарската Комунистичка Партија, под водство на Гере и Матјаш Ракоши, доби 17% од гласовите, во споредба со Смолхолдерската Партија која добила 57% од гласовите, но Советскиот командант во Унгарија, Маршал Климент  Ворошилов, основал коалиционата влада со комунистите во клучните мислења. Комунистите одржаа избори и превзеле целосна контрола во 1949 година, со Ракоши како лидер на партијата. Гере и Михалиј Фаркаш беа десна рака на Ракоши.

Ракоши стана премиер, како и во 1952 година. Сепак, неговата власт беше потресена една година подоцна, по смртта на Сталин, кога Имре Нагиј презеде премиерската позиција. Гере бил задржан како противтежа на реформаторите. Ракоши, откако успеа да ја поврати контролата, потоа беше поткопани од страна на тајниот говор на Никита Хрушчов во почетокот на 1956 година оттргнувајќи се од Сталинизмот и принуден да ја напушти канцеларијата на 18 јули 1956 година од страна на Анастас Микојан. Тој задржа доволно влијание што МДП го означува Гере да го постават како лидер на партијата.

Гереев интерегнум[уреди | уреди извор]

Гере ја водел земјата за краток период, познат како "Гере Интерегнум', од 18 јули 1956 до 24 октомври 1956 година, околу три месеци. Тој бил близок соработник на Ракоши од 1948, и бил вмешан во протерувања на партијата, индустријализацијата и колективизациите на Унгарија.

Доцниот живот и смртта[уреди | уреди извор]

На 23 октомври 1956 година, студенти марширале низ Будимпешта со намера да претстават петиција до владата. Поворката се зголемила со бројното излегување на луѓето. Гере им одговорил со груб говор кој ги налутил луѓето, и полицијата стапи во акција. Тоа се покажа како почеток на Унгарската Револуција од 1956 година.[2]

Со ширење на револуцијата во земјата, централниот комитет се собрал на 25 октомври и се согласиле да го постават Јанош Кадар како лидер на партијата, а Имре Нагиј за премиер, одбележувајќи го крајот на Гереевиот интерегнум. Гере отишол во Советскиот Сојуз ,но позадушувањето на револуцијата Комунистичката влада на Кадар му забранила да се врати во Унгарија.

Најпосле, во 1960 му било дозволено да се врати во Унгарија ,но бил исфрлен од Комунистичката Партија. Работел како привремен преведувач во Будимпешта додека бил пензиониран. Тој има главна улога во книгата на Вилмос Кондор во 2012 година наречена Budapest Noir. Тој умрел во 1980 на 81 годишна возраст.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. ик Роман, Австро-Унгарија и Наследник Држави: Референтен Водич од Ренесансата до денес.
  2. Унгарија на Енциклопедија Британика.