Ерне Гере

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ерне Гере.

Ерне Гере (унгарски: Ernő Gerő; 8 јули 1898 година – 12 март 1980), роден како Ерне Шингер (Ernő Singer) бил водач на Унгарската комунистичка партија во периодот по Втората светска војна и во 1956 краткотрајно бил најмоќниот човек во Унгарија како првиот секретар на унгарската владејачка комунистичка партија.

Рана кариера[уреди | уреди извор]

Гере е роден во Тербегек, Кралството Унгарија (сега Требушовце, Словачка) од еврејски родители, иако тој подоцна целосно отфрлил религијата. Еден од првите унгарски комунисти, Гере побегнал од Унгарија во Советскиот Сојуз откако Бела Кун ќе биде симнат од  во август 1919 година. Во текот на неговите две децении живеејќи во СССР, Гере бил активен KGB агент. Низ таа асоцијација, Гере беше вклучен во Коминтерната — меѓународната организација на комунистите во Франција, и, исто така, се борел во Шпанската граѓанска војна. Таму тој врши геноцид против групите на Троцки во Меѓународните бригади; како резултат на тоа тој бил наречен „Месар на Барселона“.[1]

Со избувнувањето на Втората светска војна тој повторно се нашол во Москва, и останал сè до крајот на војната. По распадот на Комунистичката интернационала во 1943 година, тој бил задолжен за пропагандата свртена кон непријателските сили и затвореници од војната. Гере бил меѓу првите комунистички функционери кој се вратил во Унгарија во почетокот на ноември 1944 година. Ерне Гере бил член на унгарскиот Висок национален совет (привремена влада) помеѓу 26 јануари и 11 мај 1945.

На изборите во ноември 1945 година, унгарската Комунистичка партија, под водство на Гере и Матјаш Ракоши, добила 17% од гласовите, во споредба со Смолхолдерската партија која добила 57% од гласовите, но советскиот командант во Унгарија, маршалот Климент Ворошилов, основал коалиционата влада со комунистите во клучните мислења. Комунистите одржале избори и презеле целосна контрола во 1949 година, со Ракоши како водач на партијата. Гере и Михалиј Фаркаш биле десна рака на Ракоши.

Ракоши станал премиер, како и во 1952 година. Сепак, неговата власт била потресена една година подоцна, по смртта на Сталин, кога Имре Наѓ ја презел премиерската позиција. Гере бил задржан како противтежа на реформаторите. Ракоши, откако успеал да ја поврати контролата, потоа биле поткопани од страна на тајниот говор на Никита Хрушчов во почетокот на 1956 година оттргнувајќи се од сталинизмот и принуден да ја напушти канцеларијата на 18 јули 1956 година од страна на Анастас Микојан. Тој задржал доволно влијание што МДП го означила Гере да го постават како водач на партијата.

Гереев интерегнум[уреди | уреди извор]

Гере ја водел земјата за краток период, познат како „Гере интерегнум“, од 18 јули 1956 до 24 октомври 1956 година, околу три месеци. Тој бил близок соработник на Ракоши од 1948 година, и бил вмешан во протерувања на партијата, индустријализацијата и колективизациите на Унгарија.

Доцниот живот и смртта[уреди | уреди извор]

На 23 октомври 1956 година, студенти марширале низ Будимпешта со намера да претстават петиција до владата. Поворката се зголемила со бројното излегување на луѓето. Гере им одговорил со груб говор кој ги налутил луѓето, и полицијата стапила во акција. Тоа се покажало како почеток на Унгарската револуција од 1956 година.[2]

Со ширење на револуцијата во земјата, централниот комитет се собрал на 25 октомври и се согласиле да го постават Јанош Кадар како водач на партијата, а Имре Наѓ за премиер, одбележувајќи го крајот на Гереевиот интерегнум. Гере отишол во Советскиот Сојуз, и по задушувањето на револуцијата комунистичката влада на Кадар му забранила да се врати во Унгарија.

Најпосле, во 1960 година му било дозволено да се врати во Унгарија, но бил исфрлен од Комунистичката партија. Работел како привремен преведувач во Будимпешта до пензионирањето. Тој има главна улога во книгата на Вилмош Кондор во 2012 година наречена Budapest Noir. Тој умрел во 1980 на 81-годишна возраст.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. ик Роман, Австроунгарија и државните наследнички: Прирачен водич од ренесансата до денес.
  2. Унгарија на Енциклопедија Британика.