Едип

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Едип (грчки: Οιδιπους; латински: Oedipus) e херој од грчката митологија, син на кралот Лај и Јокаста.

Животот на Едип[уреди | уреди извор]

Според митот, на тебанскиот цар Лај претскажувачите му претскажале дека синот што ќе му се роди ќе му донесе голема несреќа: ќе го убие него и ќе се ожени за својата мајка. Лај, за да го избегне пророштвото, кога се родил Едип наредил да го однесат и да го остават на планината Китерон. Едип останал жив и го одгледале Полиб и Меропа за кои тој верувал дека му се татко и мајка. Кога пораснал, на една гозба, некој пијан гостин му кажал дека луѓето што ги смета за родители, не му се татко и мајка. Сакајќи да ја дознае вистината, Едип отишол во светилиштето Делфи. Штом слушнал дека ќе го убие татка му и дека ќе се ожени за својата мајка, мислејќи дека они ешто го одгледале се неговите родители, тој не се вратил дома за да не се исполни претскажувањето. Наспроти тоа, Едип упатил кон Теба и случајно се судрил со Лај на еден крстопат. Во кавгата, Едип го убил царот Лај, без да знае дека му е татко.[1] [2] Потоа, тој отишол во Теба, каде со својата бистрина и поникливост ја одгатнал загатката што ја поставила сфингата:

„Двоножно и четириножно оддава еднакви звуци;

а и со три нозе; менува става сал тоа од сите
коишто се движат по земја, во воздух, или, пак, во море;
сепак, додека потпрено на четири нозе оди

тогаш баш телото негово најмала брзина има“.

Одговорот на гатанката што го кажал Едип гласел:

„Злокрила сфинго, музо на Мрија, нерадо макар,

слушни ја мојата реч - тоа ќе биде твој крај:
Загатнуваш човек, којшто, кога се движи по земјата,
прво - во телото слаб, тој четириножник е;
стар пак, се потпира с бастун ко с трета нога да оди,

грпка носејќи на врат, стуткан во старечки грч“.


Точниот одговор на Едип значел крај и за Сфингата, која сама скокнала во бездната, во која претходно ги фрлила сите луѓе што се обиделе да ја одгатнат загатката и не успеале. За награда што го спасил народот од поморот, Едип го добил престолот и раката на царицата Јокаста (во „Одисејата“ наречена Епикаста), вдовицата на царот Лај и неговата мајка. Со неа, Едип имал четири деца: Антигона, Исмена, Полиник и Етеокле. По повеќе години среќен живот се појавил страшен помор во Теба. Едип сакал да го открие виновникот за гневот на боговите кои немилосрдно го казниле градот. Кога дознал дека тој е виновникот, т.е. дека е таткоубиец и родоскверник, самиот си ги ископал очите, а жена му - мајка му, Јокаста, се обесила.[3] [4]

Едип како тема во уметноста[уреди | уреди извор]

Митот за Едип му послужил на Софокле како содржина за трилогијата: „Цар Едип“, „Едип во Колон“ и „Антигона“.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Георги Сталев, „Софоклева Антигона - Или приказна за поразените“, во: Софокле, Антигона. Скопје: Наша книга, 1976, стр. 70.
  2. „Митот за цар Едип“ во: Софокле, „Цар Едип“. Скопје: Детска радост, 2013, стр. 127-128.
  3. Георги Сталев, „Софоклева Антигона - Или приказна за поразените“, во: Софокле, Антигона. Скопје: Наша книга, 1976, стр. 70.
  4. „Митот за цар Едип“ во: Софокле, „Цар Едип“. Скопје: Детска радост, 2013, стр. 127-128.


Зевс Оваа статија за грчката митологија е никулец.
Можете да помогнете во нејзината дообработка.