Јенс Столтенберг

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Јенс Столтенберг
Jens Stoltenberg February 2015.jpg
13-ти Генерален секретар на НАТО
На должноста
Стапил
1 октомври 2014
Заменик Александер Вершбов
Розе Готемилер
Претходник Андерс Фог Расмусен
27-ми премиер на Норвешка
На должноста
17 октомври 2005 – 16 октомври 2013
На должноста
3 март 2000 – 19 октомври 2001
Водач на Работничката партија на Норвешка
На должноста
6 април 2002 – 14 јуни 2014
Министер за финансии на Норвешка
На должноста
25 октомври 1996 – 17 октомври 1997
Министер за индустрија и енергија на Норвешка
На должноста
7 октомври 1993 – 24 октомври 1996
Лични податоци
Роден(а) 16 март 1959 (1959-03-16) (60 г.)
Осло, Норвешка
Партија Работничка партија на Норвешка
Сопружник Ингрид Шулеруд (1987–денес)
Деца 2
Установа Универзитет во Осло
Потпис
Портал Фејсбук страница
Твитер страница

Јенс Столтенберг (роден на 16 март 1959) е норвешки политичар. Столенберг е 13-тиот Генерален секретар на НАТО, од 1 октомври 2014 година.[1][2][3]

Столтенберг бил премиер на Норвешка од 2000 до 2001 и од 2005 до 2013 година. Ја предводел Работничката партија на Норвешка од 2002 до 2014 година.

Во 2011 година, Столтенберг ја примил наградата на Фондацијата на Обединетите Нации, за неговите извонредни напори во насока на исполнување на Милениумските развојни цели и донесување на свежи идеи за глобалните проблеми.[4]

Биографија[уреди | уреди извор]

Детство[уреди | уреди извор]

Столтенберг е роден на 16 март 1959 година во Осло, Норвешка, во семејство чие име е изведено од Штолтенберг во северниот дел на Германија. Семејството се верува дека емигрирало во Норвешка во 17 век. Неговиот татко, Торвалд Столтенберг (роден 1931), бил истакнат политичар на Ламбуршката политичка партија  кој служел како амбасадор, како и министер за одбрана и министер за надворешни работи. Неговата мајка, Карин Столтенберг (моминско презиме: Хеиберг; 1931-2012), била државен секретар во повеќе влади во текот на 1980-те години.[5] Јенс живеел во Србија од 1960 до 1963 година, додека неговиот татко бил амбасадор во Југославија.[6]

Образование[уреди | уреди извор]

Столтенберг учел основно и средно училиште во Осло. Задолжителната воена служба ја поминал со воениот тренинг центар во Источен Агдер.

По напуштањето на армијата, Столтенберг се запишал на Универзитетот во Осло, дипломирал во 1987 година со диплома по економија. Насловот на неговата теза бил: "Makroøkonomisk planlegging under usikkerhet. En empirisk analyse " („Макроекономското планирање под неизвесност. Емпириска анализа“).[7]

Политичка дејност[уреди | уреди извор]

Столтенберг првите чекори во политиката ги направил во неговите рани тинејџерски години, под влијание на неговата сестра Камилија, која во тоа време била член на тогаш Марксистичко–ленинистичката група „Црвена младина“ ("Red Youth"). Спротивставувањето на Виетнамската војна била негов предизвик за мотивација. По тешките операции на бомбардирање на северниот виетнамски пристанишен град Хај Понг на крајот на Виетнамската војна, Столтенберг учествувал во знак на протест на собирите пред амбасадата на САД во Осло, кога прозорците на амбасадата биле скршени од демонстрантите. Неколку од Столтенберговите пријатели биле уапсени од страна на полицијата по овие настани.[8]

Приватен живот[уреди | уреди извор]

Столтенберг е во брак со Ингрид Шулеруд, и тие имаат две деца: син, Аксел Кемка (роден 1989 година), кој учи кинески јазик во Шангај[9][10] и ќерка Ане Катерина Кемка (родена 1992 година), која учи пеење во Копенхаген.[11]

Тој има една жива сестра, Камила, медицински истражувач и администратор, која е една година постара од него, и Нини, четири години помлада, која починала во 2014 година. Нини била хероински зависник.[12]

Столтенберг преферира да го помине летниот одмор во неговата семејна куќа на идиличните острови во Ослофјорд.[13] Страствен човек е за активности во природа, вози велосипед, а за време на зимската сезона, тој е активен крос-кантри скијач.[14] Во декември 2011 година, со цел да се одбележи 100 години откако Роалд Амундсен стигнал до Јужниот пол на скии, Столтенберг патувал по Антарктикот.[15]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „NATO Biography for Jens Stoltenberg, Secretary General“. 'NATO Publications. 18 May 2017. конс. 18 May 2017. 
  2. „World Biography for Jens Stoltenberg of Norway“. 'Encyclopedia of World Biography'. 20 May 2017. конс. 20 May 2017. 
  3. NATO Names Stoltenberg Next Chief“, BBC, UK, 28 март 2014.
  4. „Jens Stoltenberg: 2011 UN Foundation Global Leadership Awards Dinner“. United Nations Foundation, New York City, USA. 10 November 2011. конс. 18 May 2017. 
  5. Kolstad, Tom. „Stoltenberg-familien i åpenhjertig interview“, „Aftenposten.no“, 17 октомври 2011. (на no)
  6. V. N. (12 May 2012). „Stoltenberg: Beograd ostao u srcu“ [Stoltenberg: Belgrade remained in my heart]. Novosti.rs. Архивирано од изворникот на 22 October 2012. конс. 4 April 2014. 
  7. Stoltenberg, Jens. „Makroøkonomisk planlegging under usikkerhet. En empirisk analyse“ [Macroeconomic planning is uncertain; an empirical analysis] (PDF) (Norwegian). ssb.no. Архивирано (PDF) од изворникот на 16 November 2011. конс. 17 January 2013. 
  8. Salvesen, Geir (1994). Thorvalds verden. Oslo, Norway: Schibsted. стр. 398–399. ISBN 82-516-1545-3. 
  9. Stoltenberg til Kina“, „Dagens Næringsliv“, 3 септември 2012. (на no)
  10. „Axel Stoltenberg, styremedlem“. Ansa.no. Архивирано од изворникот на 27 September 2013. конс. 17 January 2013. 
  11. Helljesen, Vilde. „"Hopalong Cassidy" fyller 50 år“, NRK, 14 март 2009. (на no)
  12. Hvem i helvete i regjeringen er det som har bestemt det?“, „Dagbladet“, 9 април 2008. (на no)
  13. Tinlund, Tore. „Her er Stoltenbergs ferieparadis“, „Fredrikstads blad“, 31 август 2009. (на no)
  14. Hellen, Bjørnar. „Stoltenberg tester VM-løypene“, NRK, 13 февруари 2011. (на no)
  15. Kristiansen, Bjørn. „Stoltenberg på Sørpolen“, „Dagbladet“, 13 декември 2011. (на no)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]