NGC 110

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
NGC 110


Соѕвездие Касиопеја
Епоха Ј2000.0
Положба
Ректасцензија 0 ч 27 м 25,4 с
Деклинација + 71° 23' 26"
Податоци од набљудување
Вид на тело отворено ѕвездено јато
Морфолошки вид IV1p
Физички податоци
Привидни димензии 19' х ?'
Историја
Откривач Џон Хершел
Откриена 29 октомври 1831
Други ознаки OCL 300

NGC 110отворено ѕвездено јато во соѕвездието Касиопеја, заведено во Новиот општ каталог на објекти на длабокото небо.

Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 110 се споменува и како OCL 300 .

Откривање[уреди | уреди извор]

Објектот е откриен на 29 октомври 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.

Податоци[уреди | уреди извор]

Податоци од набљудување[уреди | уреди извор]

Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 110 е од видот IV1p.[1] NGC 110 има само една позната привидна димензија, која изнесува 19'.[2]

Астрономски податоци[уреди | уреди извор]

Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 27 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 71° 23' 26".[3]

Други поделби[уреди | уреди извор]

Проучување на NGC 110 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 15; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4303. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1217.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

Користена литература[уреди | уреди извор]

  • Sulentic, Jack W., and William G. Tifft, "The Revised New General Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)

Надворешни врски[уреди | уреди извор]