Ракицко
| Ракицко Rakickë | |
|---|---|
| село | |
  Ракицко Локација во Албанија | |
| Координати: 40°42′45″N 20°58′46″E / 40.71250°N 20.97944°E | |
| Земја |  Албанија |
| Област | Горичка |
| Општина | Девол |
| Општ. един. | Прогун |
| Надм. вис. | 1.100 м |
| Население (2000) | |
| • Вкупно | 394 |
| Час. појас | CET (UTC+1) |
| • Лето (ЛСВ) | CEST (UTC+2) |
| Рег. таб. | DV |
Ракицко или Ракитско[1][2] (албански: Rakickë, Ракицка) — село во Мала Преспа, во општината Девол на Горичката област, југоисточна Албанија. Населението брои 394 жители (2000).
Потекло и значење на името
[уреди | уреди извор]Името на селото е придавско, изведено со помошта на наставката -ско од апелативот ракита.[2]
Географија и местоположба
[уреди | уреди извор]Селото се наоѓа во областа Мала Преспа, помеѓу Големото и Малото Преспанско Езеро, недалеку од државната граница со Грција, во мало поле под врвот Голина, на надморска височина од 1.100 м.[3][4]
Историја
[уреди | уреди извор]Во пишаните извори за првпат се споменува во пописен дефтер од 1530 г. под името Ракичко, спахиски зијамет и тимар, со 22 христијански семејства, 30 неженети и една вдовица, сите христијани.[5]
Кон крајот на XIX век Ракицко било село во Горичката Каза на Горичкиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Ракицка било чисто албанско село.[6] Меѓутоа, полскиот македонист Влоѓимјеж Пјанка за истата година посочува население од 660 жители, од кои 300 Македонци и 360 Албанци.[2]
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 година, Раково е претставено како чисто македонско село во Горичката Каза на Горичкиот Санџак со 45 куќи.[7] Истовремено Ракицка е забележано како албанско муслиманско село со 70 куќи,[8] а Ракицка како чисто албанско село во Битолската Каза на Битолскиот Санџак со 40 куќи.[9]
Во егзархиската статистика за 1908/09 г. Атанас Шопов го води Раково во списокот на македонските патријаршистички, полупогрчени села во Горичката Каза.[10]
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“), во периодот пред Балканските војни селото Ракицка се состоело од 65 албански куќи.[11]
На почетокот на XXI век јазичарите Клаус Штајнке и Џелал Јули спровеле теренско испитување со цел да ја проверат тековноста на постарите извори за македонојазичните („словенојазични“) села во Албанија. Утврдиле дека Ракицко и Шуец биле наполно албански и муслимански села. Според сведоштво на постари жители, населението говорело само на албански.[12] До 1970-тите години селото станало наполно албанско.[2]
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Прогун.
Население
[уреди | уреди извор]| Година | 1926 | 1945 | 1960 | 1969 | 1979 | 1989 | 2000 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Население | 626 | 512 | 500 | 539 | 496 | 443 | 394 |
Извор за 1926-2000 г.: Регионална стратегија за развивање на одржлив туризам во Преспанскиот Регион
Поврзано
[уреди | уреди извор]Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ „Albania-Greece Boundary“. International Boundary Study (англиски). The Geographer, Office of the Geographer, Directorate for Functional Research, Bureau Intelligence and Research, United States Department of State (113): 3. 1971. Занемарен непознатиот параметар
|month=(help) - 1 2 3 4 Пјанка, Влоѓимјеж (1970). Топономастиката на Охридско-преспанскиот базен. Скопје: Институт за македонски јазик „Крсте Мисирков“. стр. 193–140.
- ↑ По топографска карта М1:50 000, издание 1980-1985 „Генеральный штаб“
- ↑ Ракицко (781831) — GeoNames
- ↑ Yeni, Harun (септември 2006). Demography and settlement in Paşa Sancağı Sol-Kol Region according to Muhasebe-i Vilayet-i Rumeli Defteri dated 1530 : A Master’s Thesis (PDF). Ankara: Bilkent University. Department of History. стр. 118.
- ↑ Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 88. ISBN 954430424X.
- ↑ Михајловски, Роберт, уред. (2017). Етнографска карта на Битолскиот Вилает (PDF). Каламус. стр. 83.
- ↑ Михајловски, Роберт, уред. (2017). Етнографска карта на Битолскиот Вилает (PDF). Каламус. стр. 86.
- ↑ Михајловски, Роберт, уред. (2017). Етнографска карта на Битолскиот Вилает (PDF). Каламус. стр. 18.
- ↑ Георгиев, Величко, Стайко Трифонов (съставители) (1996). История на българите в документи 1878 – 1944. I. 1878 – 1912. Част II: Българите в Македония, Тракия и Добруджа. София: Издателство „Просвета“. стр. 247. ISBN 954-01-0558-7.
- ↑ Милојевић, Боривоје Ж (1921). Јужна Македонија (PDF). Насеља српских земаља. стр. 15.
- ↑ Steinke, Klaus; Ylli, Xhelal (2007). Die slavischen Minderheiten in Albanien (SMA): Prespa - Vërnik - Boboshtica. Munich: Verlag Otto Sagner. стр. 19–20. ISBN 9783866880351. "Die Suche nach weiteren Ortschaften mit slavischsprachiger Bevölkerung verlief ergebnislos. Vor allem die für den Raum Korça, Bilisht, Pogradec und Librazhd in der Literatur häufiger genannten Dörfer wie Miras (Božigrad), Bulgarec, Tren, Buzëliqen (Zagradec), Buçimas (Starova), Proptisht und Rajca haben, wie die Überprüfung vor Ort zeigte, keine slavischprachige Bevölkerung mehr.... Überall spricht man aber ausschließlich Albanisch, und bereits die ältere Generation hat angeblich nur diese Sprache benutzt.... Auch die Informanten in den von uns besuchten slavischen Dörfern, die im aligemeinen sehr gut über die Situation ihrer Minderheit und über die Nachbarorte informiert sind, konnten keine weiteren außer den hinlänglich bekannten Orten nennen. Insbesondere bestätigten auch sie, daß es z.B. in den Nachbardörfern Tren, Buzëliqen, Shuec, Bitincka, Trestenik, Rakicka usw. niemanden mehr gibt, der ihre Sprache spricht.... Bekräftigt werden diese Zweifel teilweise von den Bewohnern der Dörfer Cerje und Vërnik, aus denen ebenfalls hervorgeht, daß ,,ihre Sprache” z.B. in den Nachbardörfern Rakicka, Tren usw. nicht gesprochen wird."
| ||||||||||||||||||||||||
