Нацуме Сосеки

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Нацуме Сосеки

Нацуме Сосеки (9 февруари 18679 декември 1916), роден како Нацуме Киносуке се смета за еден од најреномираните јапонски писатели од Меиџи периодот (1868–1912). Негови најпознати романи се Кокоро, Бочан, Вагахај ва неко деару и неговото незавршено дело Мејан. Исто така ја изучувал и книжевноста на Обединетото Кралство, компонирал песни, пишувал Кинеска поезија и Бајки. Од периодот од 1984 до 2004 година неговиот портрет се наоѓал во Јапонија.

Биографија[уреди | уреди извор]

Роден под името Нацуме Киносуке, Бабашита, Токио како шесто и најмладо дете во својата фамилија. Од многубројни економски причини неговата фамилија одлучува да го предаде на друга фамилија која што нема деца. Со новите старатели останува до својата девета година од животот ,но по разводот на новите старатели тој е принуден да се врати кај неговата поранешна фамилија .Неговата мајка била радосна за Сосековото доаѓање ,но неговиот татко тоа го сметала за бесмислица. На само четрнаесет година за жал ,неговата мајка умира ,а потоа и неговите два најстари браќа во текот на 1887 година. Овој настан го натерал да се чуствува несигурно.

Нацуме своето школување го започнува во средна школа во Токио. Каде што ги сознава основните работи од кинеската поезија и добива голема желба за пишување. Иако неговата фамилија се противела ,тој сепак се запишува во Токијскиот царски универзитет каде што наместо кинеска поезија, тој учи англиски јазик, мислејќи дека тоа би му било повеке од корист.

Во текот на 1887 година, Нацуме се запознава со Масаока Шики, која му помага да стане одличен писател. Шики најмногу го научил за Хаику поезијата, па од тогаш Нацуме почнал да се потпишува како Сосеки (кинески збор кој во превод значи тврдоглав или упорен). Три години подоцна (1890) се префрла на катедрата за книжевност на Обединетото Кралство и брзо го совладува англискиот јазик. Во 1893 година, Нацуме дипломира и се вработува како учител во школа во Токијо.

Две години подоцна (1895) почнува да предава во Мацујама,средна школа во Шикоку, што ке му послужи за неговиот нов Роман Бочан. Покрај работата во училиштето, Нацуме редовно пишувал и кинеска поезија за разни весници како што е Хототогису. Во 1896 дава отказ и преминува во петтата гимназија во Кумамото. Истата година, на 10 јуни, се жени за Накана Кјоко.

Работата во Велика Британија (1901-1903)[уреди | уреди извор]

Во текот на 1900 година, јапонската влада го испраќа Нацуме на студии во Обединетото Кралство, како прв јапонски стручњак за англиска книжевност. Нацуме оди во Кембриџ, меѓутоа се откажува од идејата таму да студира, поради што има мали парични средства од стипендијата која му ја дала јапонската власт. Наместо тоа, тој се запишува во Лондонски универзитетски колеџ. Пријателите који го повикале, биле загрижени дека неговите тврдења не излегуваат во јавноста, поради тоа што тој по целиот ден седи во својата соба читајќи книги.

Нацуме во текот кога престојувал во Велика Британија, вкупно четири пати го променил своето место на живеење, од који најмногу му одговарал последниот кај Присиле и Елизабет Лејл од Клапхајма. Пет години подоцна во воведот на својот роман Бунгакурон, го опишува тој период од својот живот со зборовите:

Двете години поминати во Лондон, беа две најнепријатни години во мојот живот. Помеѓу тогашните англиски господини јас бев само еден човек кој живееше во беда.

Нацуме добро се согласувал и со сестрите Лејл, који исто така имале љубов кон книжевноста поготово кон онаа на Вилијам Шекспир, тие исто така зборувале течно и Француски јазик. Тие му помагаат во преовладување на неговата несигурност. Иако бил сиромашен, осамен и имал ментални проблеми, тој успева да ја совлада англиската книжевност. Па во 1903 година одлучува да се врати во Јапонија.

После повратокот тој се вработува во Првата гимназија, за покасно да биде професор на Универзитет во Токијо, каде предава Теорија за книжевноста и Книжевна критика.